Έξι κείμενα παρέμβασης, από
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 09/04/17ς |
του κ. Μουζάλα
Του Αντώνη Καρακούση
Η περίπτωση του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα είναι ξεχωριστή.
Δεν είναι επαγγελματίας της πολιτικής, έχει ωστόσο συγκεκριμένη πολιτική διαδρομή, αλλά ταυτόχρονα και επάγγελμα.
Προέρχεται από το ΚΚΕ, από το οποίο διαγράφηκε την περίοδο του 1990, μετά την περιβόητη συγκυβέρνηση, και βρήκε διέξοδο - γλίτωσε το ψυχιατρείο, όπως λέει - στους Γιατρούς του Κόσμου, στις διεθνείς αποστολές σε χώρες που αντιμετώπιζαν προσφυγικές, επισιτιστικές και γενικώς ανθρωπιστικές κρίσεις, όπου πήγαινε τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο.
Εχει εμπειρίες λοιπόν κρίσεων και μαζί είναι επαγγελματίας γιατρός, επιτυχημένος χειρουργός, που θέλει κάποια στιγμή να επιστρέψει στη δουλειά του, χωρίς να φέρει το στίγμα του αποτυχημένου.
Ανέλαβε ίσως την πιο δύσκολη αποστολή σε καιρούς ειρηνικούς, χειρίστηκε και χειρίζεται τη μεταναστευτική βόμβα, ένα πρόβλημα οικουμενικών διαστάσεων, που κατ' αυτόν υπερβαίνει εκείνο της οικονομικής κρίσης και της χώρας ολόκληρης.
Εχει, με άλλα λόγια, την ευαισθησία, γνωρίζει από πρώτο χέρι τη συνθετότητα του θέματος και την πολυπλοκότητα της διαχείρισής του, αλλά ταυτόχρονα είναι σε θέση να κατανοεί την ένταση του προβλήματος, αλλά και να εκτιμά τις αντοχές της χώρας.
Αντιμετωπίζει έτσι με στωικότητα τις βολές των υπερευαίσθητων της άκρας Αριστεράς που ορίζονται από πολιτικές και πρακτικές ΜΚΟ, επικρίνει με σφοδρότητα τους εθνικιστικούς κύκλους που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, μη δυνάμενοι να αντιληφθούν ότι οποιαδήποτε αναζωπύρωση της συριακής κρίσης και της αφρικανικής επισιτιστικής θα επαναφέρει το πρόβλημα με ένταση στο Αιγαίο.
Γι' αυτό παλεύει στην Ευρώπη ώστε να διατηρηθεί η συμφωνία με την Τουρκία και να διατηρηθεί το ανάχωμα στην άλλη πλευρά του Αιγαίου...
Του Αντώνη Καρακούση
Η περίπτωση του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννη Μουζάλα είναι ξεχωριστή.
Δεν είναι επαγγελματίας της πολιτικής, έχει ωστόσο συγκεκριμένη πολιτική διαδρομή, αλλά ταυτόχρονα και επάγγελμα.
Προέρχεται από το ΚΚΕ, από το οποίο διαγράφηκε την περίοδο του 1990, μετά την περιβόητη συγκυβέρνηση, και βρήκε διέξοδο - γλίτωσε το ψυχιατρείο, όπως λέει - στους Γιατρούς του Κόσμου, στις διεθνείς αποστολές σε χώρες που αντιμετώπιζαν προσφυγικές, επισιτιστικές και γενικώς ανθρωπιστικές κρίσεις, όπου πήγαινε τουλάχιστον μία φορά τον χρόνο.
Εχει εμπειρίες λοιπόν κρίσεων και μαζί είναι επαγγελματίας γιατρός, επιτυχημένος χειρουργός, που θέλει κάποια στιγμή να επιστρέψει στη δουλειά του, χωρίς να φέρει το στίγμα του αποτυχημένου.
Ανέλαβε ίσως την πιο δύσκολη αποστολή σε καιρούς ειρηνικούς, χειρίστηκε και χειρίζεται τη μεταναστευτική βόμβα, ένα πρόβλημα οικουμενικών διαστάσεων, που κατ' αυτόν υπερβαίνει εκείνο της οικονομικής κρίσης και της χώρας ολόκληρης.
Εχει, με άλλα λόγια, την ευαισθησία, γνωρίζει από πρώτο χέρι τη συνθετότητα του θέματος και την πολυπλοκότητα της διαχείρισής του, αλλά ταυτόχρονα είναι σε θέση να κατανοεί την ένταση του προβλήματος, αλλά και να εκτιμά τις αντοχές της χώρας.
Αντιμετωπίζει έτσι με στωικότητα τις βολές των υπερευαίσθητων της άκρας Αριστεράς που ορίζονται από πολιτικές και πρακτικές ΜΚΟ, επικρίνει με σφοδρότητα τους εθνικιστικούς κύκλους που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, μη δυνάμενοι να αντιληφθούν ότι οποιαδήποτε αναζωπύρωση της συριακής κρίσης και της αφρικανικής επισιτιστικής θα επαναφέρει το πρόβλημα με ένταση στο Αιγαίο.
Γι' αυτό παλεύει στην Ευρώπη ώστε να διατηρηθεί η συμφωνία με την Τουρκία και να διατηρηθεί το ανάχωμα στην άλλη πλευρά του Αιγαίου...
Είναι φανερό ότι ο κ. Μουζάλας αγωνιά τούτες τις μέρες.
Κατά τις πεποιθήσεις του η Αριστερά είναι συνέχεια του Διαφωτισμού και η Ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού είναι γραμμένη από κύματα μετανάστευσης.
Ταυτόχρονα όμως δεν τρέφει αυταπάτες. Γνωρίζει ότι τυχόν ανεξέλεγκτα κύματα μετανάστευσης είναι ικανά να ανατινάξουν στην κυριολεξία την Ελλάδα, η οποία την ίδια στιγμή παλεύει να αποφύγει την πτώχευση, τις συνέπειες της οποίας έχει βιώσει προσωπικά σε χώρες που έχει επισκεφθεί. Ο ίδιος προσέγγισε τον ΣΥΡΙΖΑ όταν ο Πρωθυπουργός υπέγραψε το καλοκαίρι του 2015 τη συμφωνία με εταίρους και δανειστές, προκειμένου ακριβώς να αποφύγει την πτώχευση.
Είπαμε, η περίπτωση του υπουργού Μεταναστευτικής Πολιτικής είναι ξεχωριστή. Το ότι χειρίστηκε επιτυχώς το πέρασμα 1.000.000 προσφύγων αρκεί.
Μακάρι ο κ. Τσίπρας να είχε στη διάθεσή του τρεις - τέσσερις ακόμη τέτοιες προσωπικότητες.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 09/04/17 |
2. Το ελληνικό άγος
των συνδικαλιστικών
«κατακτήσεων»
Του Γιάννη Μαρίνου
Πασιφανέστερη απόδειξη της κυριαρχίας του πελατειακού συστήματος σε συνδυασμό με τον ασύδοτο συνδικαλισμό στον χώρο του ευρύτερου δημόσιου τομέα νομίζω ότι είναι τα όσα διαδραματίστηκαν για το ενεργειακό και την απειλή αδιεξόδου στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.
Από τη μια η πρόταξη της προσωπικής τύχης των τοπικών βουλευτών της Δυτικής Μακεδονίας και από την άλλη η απειλή να παραλύσει και πάλι η χώρα από διακοπές ρεύματος λόγω απεργίας για τα επαπειλούμενα προνόμια συνδικαλιστών και προσωπικού της ΔΕΗ έδειξαν ποιες νοσηρές προτεραιότητες έχουν κυριαρχήσει στην ήδη πνέουσα τα λοίσθια ΔΕΗ, εξαιτίας του «δεν πληρώνω», αλλά και των ολέθριων μεθοδεύσεων του κ. Σκουρλέτη, όπως δίκαια τον κατηγορεί ακόμη και η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ.
Η επικυριαρχία της Αριστεράς στον συνδικαλιστικό χώρο και στη στρατευμένη σε αυτήν διανόηση πέτυχαν από το 1982 επί παντοδυναμίας ΠαΣοΚ με τον τότε εισηγητή του λαϊκισμού στη χώρα μας Ανδρέα Παπανδρέου πρωτοφανείς «κατακτήσεις» που επιτρέπουν στους χιλιάδες συνδικαλιστές του ευρύτερου δημόσιου τομέα να μην εργάζονται ποτέ, ενώ ταυτόχρονα αμείβονται για ανύπαρκτες υπερωρίες, αλλά ακόμη και για τις μέρες απεργίας, αφού ως μη εργαζόμενοι δεν είναι τεχνικά δυνατόν να απεργήσουν.
Αυτός ο με ισχύ στρατού κατοχής συνδικαλισμός, τον οποίο ο ιδρυτής του ΠαΣοΚ με τον συνδικαλιστικό νόμο του 1982 ανήγαγε σε βάθρο της Δημοκρατίας, ισότιμο προς το κοινοβούλιο και την τοπική αυτοδιοίκηση(!), είχε καταδείξει τότε σε όλη τους την αποτρόπαια αντιλαϊκή αναλγησία αλλεπάλληλα μπλακ άουτ της ΔΕΗ. Το 1990, επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, βύθισαν επί ημέρες τη χώρα στο σκοτάδι προκαλώντας ανήκεστη βλάβη σε ανήμπορους συνανθρώπους μας, κατέστρεψαν χιλιάδες τόνους ασυντήρητα αγαθά και παρέλυσαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα με το πρόσχημα της υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος και του λαού. Σε μια δραματική τότε μεταμεσονύκτια συνέντευξη στην ΕΡΤ είχα αποκαλύψει τη συντεχνιακή ιδιοτέλεια που έκρυβε η απεργία στη ΔΕΗ προκαλώντας αμηχανία στον τότε πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Μπάκουλη. Στηλίτευσα μάλιστα τα δεινά που προκαλούσαν οι χιλιάδες χασομέρηδες συνδικαλιστές της, οι οποίοι, όπως είπα, εργάζονται μόνο όταν απεργούν. Αποτέλεσμα: να τεθώ επί δεκαετίες υπό φρούρηση ως στόχος των επιδιωκόντων τη διάλυση του κράτους τρομοκρατών, αναρχικών και λοιπών «προοδευτικών» δυνάμεων.
Κανένα ευρωπαϊκό κεκτημένο - όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ - δεν δικαιολογεί αντιδημοκρατικές απεργίες που κηρύσσουν ασήμαντες μειοψηφίες, αλλά από το 50% συν 1 των εγγεγραμμένων μελών κάθε σωματείου, όπως εισηγείται και η τρόικα. Επίσης είναι περιορισμένο το εύρος των θεμάτων για κήρυξη απεργιών στον δημόσιο τομέα, οι δε συνδικαλιστικές δραστηριότητες ασκούνται εκτός ωραρίου εργασίας. Ζητείται επίσης να επιτραπεί το λοκ άουτ, κυρίως για να εξουδετερωθεί η φάμπρικα της απεργίας ενός μόνο κλάδου εργαζομένων στην επιχείρηση, ενώ οι λοιποί δηλώνουν ότι αδυνατούν να εργασθούν αλλά απαιτούν να πληρώνονται.
Αν αυτά δεν θεσπισθούν και αν η παράνομη απεργία δεν οδηγεί σε κυρώσεις που μπορεί να συνεπάγονται και απόλυση χωρίς αποζημίωση, ακόμα και συνδικαλιστών, μάταια θα αναμένουμε να ξαναδεί ο τόπος μας παραγωγικές επενδύσεις και μαζική δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, που είναι η απόλυτη εθνική προτεραιότητα.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 09/04/17
3. Η επαναλαμβανόμενη τραγωδία
Του Σήφη Πολυμίλη
Χρειάστηκαν 100 χρόνια για να αποπληρώσει η Ελλάδα την τελευταία δόση του δανείου μετά τη χρεοκοπία του 1898. Η εποπτεία της επιτροπής του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου δεν έφθασε βέβαια μέχρι το 1999 οπότε σταματήσαμε να πληρώνουμε τα λάθη και τις αμαρτίες των παππούδων ή προπαππούδων μας. Οπως αποδεικνύει όμως η αέναη διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ, από αυτή την οδυνηρή εμπειρία αλλά και άλλες που ακολούθησαν μυαλό δεν βάλαμε...
Οι τυχοδιωκτισμοί, οι τζάμπα μαγκιές για εσωτερική κατανάλωση, οι επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις, ακόμα και οι μηδέποτε εκπληρωθέντες ευσεβείς πόθοι για αλλαγή συσχετισμών στην Ευρώπη, ουδέποτε πτόησαν τον κ. Τσίπρα και τους υπουργούς του. Αφηναν να χάνεται η μια ευκαιρία μετά την άλλη, το ένα ορόσημο - που οι ίδιοι έθεταν - μετά το άλλο, για να φθάσουν στο τέλος να αποδεχθούν πλήρως αυτά για τα οποία υποτίθεται έδιναν αδιαπραγμάτευτες μάχες.
Η οικονομία βούλιαξε πάλι στην αβεβαιότητα, ο λογαριασμός διογκώθηκε και φυσικά τα επώδυνα μέτρα δεν τα γλιτώσαμε. Κερδίσαμε όμως την... επιστροφή των συλλογικών συμβάσεων μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος. Λες και το μείζον θέμα για μια καθημαγμένη οικονομία και για μια κοινωνία που την πνίγει η ανεργία είναι αν θα διαπραγματευθούν οι συνδικαλιστές μια αύξηση του 1%.
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η Αριστερά στις ποικίλες εκδοχές της δεν είχε ποτέ επαφή με τα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας. Πέρα από τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και την αποστροφή σε κάθε είδους επιχειρηματική δραστηριότητα, υπήρχαν κυρίως διάφοροι αιθεροβατούντες που ανέπτυσσαν θεωρίες εκ του ασφαλούς μέσα από τον περίκλειστο κόσμο των πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων. Καταδίκαζαν τον επάρατο νεοφιλελευθερισμό, αντάλλασσαν φιλοφρονήσεις για την αριστεροσύνη τους μέχρι που κάποιοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα.
ΟΙ θεωρίες τους βέβαια κατέρρευσαν αλλά μαζί οδηγήθηκε μια ολόκληρη χώρα στον εγκλωβισμό μιας ακόμα μακροχρόνιας εξάρτησης. Δεν υπογράφουν λέει νέο μνημόνιο, αλλά αποδέχονται μέτρα για το 2020, το '21 και βλέπουμε.
Για δεκαετίες ολόκληρες οι νεότερες γενιές, ενδεχομένως και οι επερχόμενες, θα πληρώνουν πάλι τα δικά μας σπασμένα. Ο κ. Τσίπρας και η παρέα του όμως θα αισθάνονται υπερήφανοι που εν ονόματι της Αριστεράς μάς απάλλαξαν από το παλιό διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και για τις σκληρές μάχες που έδωσαν ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό...
4. Προσοχή,
Του Νότη Παπαδόπουλου
Ρεσιτάλ υποκρισίας και μικροψυχίας έδωσε η κυβέρνηση με αφορμή τα εγκαίνια για τις σήραγγες των Τεμπών, δείχνοντας ξεκάθαρα για μία ακόμα φορά πόσο κατώτερη των περιστάσεων είναι.
Ρεσιτάλ υποκρισίας, γιατί ήταν η κυβέρνηση που για χρόνια διατυμπάνιζε ότι στις εθνικές οδούς συντελείται ένα «διαχρονικό οικονομικό έγκλημα», μιλώντας για ληστρικές παραχωρήσεις και πανάκριβα διόδια.
Ο κ. Τσίπρας ήταν μάλιστα ο εμπνευστής και μπροστάρης στο ρεσιτάλ λαϊκισμού του κινήματος «Δεν πληρώνω», σήκωνε τις μπάρες στις εθνικές και ενθάρρυνε τους μπαχαλάκηδες να καταστρέφουν τα ακυρωτικά μηχανήματα του μετρό - λες και θα μπορούσαν ποτέ να έχουν γίνει τα μεγάλα έργα χωρίς τη συγχρηματοδότηση από τα διόδια και τα εισιτήρια.
Ωστόσο, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν αυτή που πλήρωσε ρήτρα καθυστέρησης 500 εκατ. ευρώ στους «διαπλεκόμενους εργολάβους» για να ξαναρχίσουν τα έργα ενώ φρόντισε όχι μόνο να τους προσεταιριστεί αλλά και να προωθήσει έναν απ' αυτούς για εθνικό καναλάρχη με χαριστικά δάνεια ουρά από την Τράπεζα Αττικής και προίκα βοσκοτόπια!
Αυτό που κάνει όμως μεγαλύτερη εντύπωση είναι η απίστευτη μικροψυχία του Μαξίμου. Οχι μόνο επειδή δεν κάλεσε στα εγκαίνια κανέναν υπουργό της ΝΔ και του ΠαΣοΚ, επί των ημερών των οποίων το έργο των Τεμπών είχε φτάσει στο 80% της ολοκλήρωσής του, αλλά και επειδή επιχείρησε να εκθειάσει το «τσαλαβούτημα» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στα μεγάλα έργα και να εκμηδενίσει τον εκσυγχρονισμό της χώρας από προηγούμενες κυβερνήσεις.
Ενδεικτικό είναι ότι η «Αυγή» σε μια - μόνιμη πλέον - κρίση αμνησίας για όσα έχουν γίνει στον τόπο, δεκαετίες τώρα, κυκλοφόρησε την Παρασκευή με προπαγανδιστικό πρωτοσέλιδο, «Δρόμοι ασφαλείας, ταχύτητας, ανάπτυξης. Η Ελλάδα αποκτά εν έτει 2017 τις στοιχειώδεις οδικές υποδομές και αρχίζει να μοιάζει με ανεπτυγμένη χώρα».
Και να σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για μια κυβέρνηση η οποία χαντάκωσε τον τόπο με τις οπισθοδρομικές ιδεοληψίες της και τις αλλοπρόσαλλες υποσχέσεις της και φόρτωσε τη χώρα με 85 δισ. ευρώ επιπλέον χρέος, έφερε τα capital controls και προκάλεσε μόνιμη ύφεση της οικονομίας.
Μια κυβέρνηση η οποία δεν έχει τίποτε σημαντικό να παρουσιάσει στα δύο χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία και παρ' όλα αυτά φτάνει στην πολιτική απρέπεια να χαρακτηρίζει τον Σημίτη που έβαλε τη χώρα στο ευρώ και έκανε όλα τα μεγάλα έργα «έναν από τους αρχιτέκτονες της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας».
Κάποιοι δεν έχουν μνήμη. Ισως επειδή, όπως έλεγε ο Βίκτωρ Ουγκό, η μνήμη είναι γείτονας των τύψεων.
Πάντως, όσο και να μεμψιμοιρεί ο κ. Τσίπρας, Αθήνα-Θεσσαλονίκη είναι πλέον μόλις τέσσερις ώρες!
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 09/04/17
5. Το μαρτύριο του επιχειρείν
Του Σωκράτη Τσιχλιά
Το μέιλ είναι γραμμένο στα αγγλικά σε ύφος αυστηρό και ελαφρώς ενοχλημένο. Από το Μόναχο ο διευθυντής πωλήσεων μιας ιστορικής γερμανικής βιομηχανίας απαντά στο αίτημα του έλληνα αντιπροσώπου να φορτωθεί για την Ελλάδα η τελευταία παραγγελία, καθώς, όπως βεβαιώνουν τα παραστατικά της τράπεζας, τα χρήματα έχουν καταβληθεί.
«...να έχετε κατά νου» σημειώνει ο γερμανός μάνατζερ «ότι τα προϊόντα θα φορτωθούν στο πλοίο μόνο όταν ολόκληρο το ποσό που αντιστοιχεί θα πιστωθεί στον τραπεζικό λογαριασμό της εταιρείας μας».
Ο δυστυχής μικρομεσαίος επιχειρηματίας της ιστορίας μας, που δεν έχει «κόκκινα» δάνεια, δεν χρωστά στο ΙΚΑ και στην Εφορία, που πληρώνει στην ώρα του το προσωπικό του, είχε εμπροθέσμως εξοικονομήσει και το ποσό που αντιστοιχούσε στην εισαγωγή του περασμένου μηνός. Λόγω εποχικότητας η παραγγελία είχε επείγοντα χαρακτήρα, αλλά η τράπεζά του δεν μπορούσε λόγω capital controls - είχε υπερβεί το μηνιαίο της όριο - να μεταφέρει αμέσως τα χρήματα. Για να κερδίσει τη μία εβδομάδα καθυστέρησης, παρακάλεσε τους γερμανούς προμηθευτές του, με τους οποίους συνεργάζεται 25 χρόνια, να εκτελέσουν την παραγγελία, καθώς τα τραπεζικά έγγραφα που τους απέστειλε η τράπεζα επιβεβαιώνουν την κατάθεση. Η κατακλείδα της απάντησης του γερμανού συνεργάτη του ήταν αποστομωτική: «Παρακαλώ πάρτε σοβαρά υπόψη σας ότι οι βεβαιώσεις μεταφοράς χρημάτων που εκδίδονται από οποιαδήποτε ελληνική τράπεζα δεν υπολογίζονται από την εταιρεία μας ως αξιόπιστες αποδείξεις πληρωμής»!
Δεν μπορεί να νιώσει μεγαλύτερη ντροπή και απόγνωση ταυτοχρόνως ένας επιχειρηματίας που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να επιβιώσει από τη βαριά φορολογία, τις εξοντωτικές ασφαλιστικές εισφορές και την ανέχεια της αγοράς, καθώς συνειδητοποιεί ότι η χώρα του έχει φτάσει στο ζενίθ της αναξιοπιστίας. Μια πρώτη γεύση για το πόσο θα δυσκολέψουν τα πράγματα το 2017 τού είχε ήδη δοθεί, καθώς η κλασική δίμηνη πίστωση των Γερμανών είχε μετατραπεί σε προκαταβολική πληρωμή, την ίδια ώρα που ακόμη και οι πιο κραταιοί έλληνες πελάτες του δεν εξοφλούν πριν από 12 με 14 μήνες...
Οταν στην αληθινή ζωή, στην πραγματική οικονομία συμβαίνουν αυτά, υπάρχουν βουλευτές του κυβερνώντος συνασπισμού που καταθέτουν επερωτήσεις ζητώντας μεταξύ άλλων να καταργηθεί η κοσμία διαγωγή στα σχολεία και να νομιμοποιηθεί το ελεύθερο κάμπινγκ! Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που καταχειροκροτούν τον Πρωθυπουργό όταν ρητορεύει για την οικονομία που δήθεν αναπτύσσεται, οι ίδιοι που ψηφίζουν τα πάντα και ταυτοχρόνως τα καταριούνται. Πολιτικοί της συμφοράς, που αναζητούν απεγνωσμένα ψηφαλάκια ανάμεσα στο νεανικό κοινό, όπου, όπως θα τους έχουν αναλύσει κομματικοί δημοσκόποι, οι επερωτήσεις τους είναι δημοφιλείς. Ποτέ τους δεν ένιωσαν ότι ο μισθός τους και η επιχορήγηση του κόμματός τους πληρώνονται και από επιχειρηματίες όπως αυτός της ιστορίας μας. Ποτέ δεν αισθάνθηκαν την ευθύνη του αξιώματος. Για αυτό δεν καταθέτουν επερωτήσεις που αφορούν τη δική του ζωή και τη ζωή όσων εξαρτώνται από αυτόν. Βουλευτές κατώτεροι των περιστάσεων, που υπάρχουν δυστυχώς στα περισσότερα κόμματα.
6. Η άγνωστη διαπραγμάτευση
Του Ζώη Τσώλη
Οσο και αν η ατέρμονη διαπραγμάτευση για τις «μεταρρυθμίσεις» του μέλλοντος, που δεν είναι τίποτε άλλο από νέα δημοσιονομικά μέτρα που θα πλήξουν τους φορολογουμένους μέσω της μείωσης του αφορολογήτου και τις περικοπές στις συντάξεις, μας έχει ταλαιπωρήσει, φτάνει στο τέλος της.
Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι παράλληλα με τη διαπραγμάτευση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η υλοποίηση του προγράμματος ελάφρυνσης του χρέους, μέσω των βραχυπρόθεσμων μέτρων που αποφάσισε το Eurogroup. Και σε αυτό τον πρώτο λόγο έχει ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), τα στελέχη του οποίου εργάζονται αθόρυβα και συστηματικά προκειμένου να γίνει επιτυχώς η ανταλλαγή των ομολόγων EFSF που κατείχαν οι τράπεζες από την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση και να κλειδώσουν τα επιτόκια δανεισμού για τα επόμενα χρόνια.
Για όσους γνωρίζουν, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην τεχνογνωσία του ΟΔΔΗΧ, ο οποίος φιλοδοξεί το μερίδιο ελληνικού χρέους, που θα έχει σταθερό επιτόκιο, να μην περιοριστεί στα 30 περίπου δισ. ευρώ των ομολόγων των τραπεζών, αλλά να αυξηθεί σημαντικά ενώ ταυτόχρονα προχωρεί στην επιμήκυνση της διάρκειας των νέων δανείων.
Σύντομα το πρόγραμμα αυτό θα εμπλουτιστεί και με τα λεγόμενα μεσοπρόθεσμα μέτρα που, όπως ζητεί επίμονα το ΔΝΤ από τους Ευρωπαίους, θα πρέπει να καταστήσουν το χρέος της Ελλάδας βιώσιμο.
Τα μέτρα αυτά, η στρατηγική στη διαχείριση του χρέους, είναι το παράλληλο αναπόσπαστο κομμάτι της διαπραγμάτευσης, στο οποίο δεν έφτασαν τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά προχωρεί με τη συνεργασία ΟΔΔΗΧ και ESM.
Οι λύσεις που συζητώνται είναι πολλές (επέκταση ωριμάνσεων, περίοδος χάριτος για την αποπληρωμή των τόκων κ.ά.), η ομπρέλα των επιλογών είναι μεγάλη και η προσήλωση στους όρους της αγοράς αποτελεί ίσως εγγύηση ότι τα εργαλεία που θα επιλεγούν θα διευκολύνουν την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές, χωρίς να επιβαρύνουν καμία ευρωπαϊκή χώρα.
Κανείς δεν πρέπει να παραγνωρίζει ότι τα τελευταία πέντε χρόνια ο ΟΔΔΗΧ κατάφερε να κρατήσει το ονομαστικό δημόσιο χρέος σταθερό (γύρω στα 320 δισ. ευρώ). Και αυτό στο περιβάλλον που ζούμε ισοδυναμεί με... θαύμα!
Του Γιάννη Μαρίνου
Πασιφανέστερη απόδειξη της κυριαρχίας του πελατειακού συστήματος σε συνδυασμό με τον ασύδοτο συνδικαλισμό στον χώρο του ευρύτερου δημόσιου τομέα νομίζω ότι είναι τα όσα διαδραματίστηκαν για το ενεργειακό και την απειλή αδιεξόδου στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.
Από τη μια η πρόταξη της προσωπικής τύχης των τοπικών βουλευτών της Δυτικής Μακεδονίας και από την άλλη η απειλή να παραλύσει και πάλι η χώρα από διακοπές ρεύματος λόγω απεργίας για τα επαπειλούμενα προνόμια συνδικαλιστών και προσωπικού της ΔΕΗ έδειξαν ποιες νοσηρές προτεραιότητες έχουν κυριαρχήσει στην ήδη πνέουσα τα λοίσθια ΔΕΗ, εξαιτίας του «δεν πληρώνω», αλλά και των ολέθριων μεθοδεύσεων του κ. Σκουρλέτη, όπως δίκαια τον κατηγορεί ακόμη και η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ.
Η επικυριαρχία της Αριστεράς στον συνδικαλιστικό χώρο και στη στρατευμένη σε αυτήν διανόηση πέτυχαν από το 1982 επί παντοδυναμίας ΠαΣοΚ με τον τότε εισηγητή του λαϊκισμού στη χώρα μας Ανδρέα Παπανδρέου πρωτοφανείς «κατακτήσεις» που επιτρέπουν στους χιλιάδες συνδικαλιστές του ευρύτερου δημόσιου τομέα να μην εργάζονται ποτέ, ενώ ταυτόχρονα αμείβονται για ανύπαρκτες υπερωρίες, αλλά ακόμη και για τις μέρες απεργίας, αφού ως μη εργαζόμενοι δεν είναι τεχνικά δυνατόν να απεργήσουν.
Αυτός ο με ισχύ στρατού κατοχής συνδικαλισμός, τον οποίο ο ιδρυτής του ΠαΣοΚ με τον συνδικαλιστικό νόμο του 1982 ανήγαγε σε βάθρο της Δημοκρατίας, ισότιμο προς το κοινοβούλιο και την τοπική αυτοδιοίκηση(!), είχε καταδείξει τότε σε όλη τους την αποτρόπαια αντιλαϊκή αναλγησία αλλεπάλληλα μπλακ άουτ της ΔΕΗ. Το 1990, επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, βύθισαν επί ημέρες τη χώρα στο σκοτάδι προκαλώντας ανήκεστη βλάβη σε ανήμπορους συνανθρώπους μας, κατέστρεψαν χιλιάδες τόνους ασυντήρητα αγαθά και παρέλυσαν κάθε παραγωγική δραστηριότητα με το πρόσχημα της υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος και του λαού. Σε μια δραματική τότε μεταμεσονύκτια συνέντευξη στην ΕΡΤ είχα αποκαλύψει τη συντεχνιακή ιδιοτέλεια που έκρυβε η απεργία στη ΔΕΗ προκαλώντας αμηχανία στον τότε πρόεδρο της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ Μπάκουλη. Στηλίτευσα μάλιστα τα δεινά που προκαλούσαν οι χιλιάδες χασομέρηδες συνδικαλιστές της, οι οποίοι, όπως είπα, εργάζονται μόνο όταν απεργούν. Αποτέλεσμα: να τεθώ επί δεκαετίες υπό φρούρηση ως στόχος των επιδιωκόντων τη διάλυση του κράτους τρομοκρατών, αναρχικών και λοιπών «προοδευτικών» δυνάμεων.
Κανένα ευρωπαϊκό κεκτημένο - όπως ισχυρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ - δεν δικαιολογεί αντιδημοκρατικές απεργίες που κηρύσσουν ασήμαντες μειοψηφίες, αλλά από το 50% συν 1 των εγγεγραμμένων μελών κάθε σωματείου, όπως εισηγείται και η τρόικα. Επίσης είναι περιορισμένο το εύρος των θεμάτων για κήρυξη απεργιών στον δημόσιο τομέα, οι δε συνδικαλιστικές δραστηριότητες ασκούνται εκτός ωραρίου εργασίας. Ζητείται επίσης να επιτραπεί το λοκ άουτ, κυρίως για να εξουδετερωθεί η φάμπρικα της απεργίας ενός μόνο κλάδου εργαζομένων στην επιχείρηση, ενώ οι λοιποί δηλώνουν ότι αδυνατούν να εργασθούν αλλά απαιτούν να πληρώνονται.
Αν αυτά δεν θεσπισθούν και αν η παράνομη απεργία δεν οδηγεί σε κυρώσεις που μπορεί να συνεπάγονται και απόλυση χωρίς αποζημίωση, ακόμα και συνδικαλιστών, μάταια θα αναμένουμε να ξαναδεί ο τόπος μας παραγωγικές επενδύσεις και μαζική δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, που είναι η απόλυτη εθνική προτεραιότητα.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 09/04/17
3. Η επαναλαμβανόμενη τραγωδία
Του Σήφη Πολυμίλη
Χρειάστηκαν 100 χρόνια για να αποπληρώσει η Ελλάδα την τελευταία δόση του δανείου μετά τη χρεοκοπία του 1898. Η εποπτεία της επιτροπής του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου δεν έφθασε βέβαια μέχρι το 1999 οπότε σταματήσαμε να πληρώνουμε τα λάθη και τις αμαρτίες των παππούδων ή προπαππούδων μας. Οπως αποδεικνύει όμως η αέναη διαπραγμάτευση του ΣΥΡΙΖΑ, από αυτή την οδυνηρή εμπειρία αλλά και άλλες που ακολούθησαν μυαλό δεν βάλαμε...
Οι τυχοδιωκτισμοί, οι τζάμπα μαγκιές για εσωτερική κατανάλωση, οι επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις, ακόμα και οι μηδέποτε εκπληρωθέντες ευσεβείς πόθοι για αλλαγή συσχετισμών στην Ευρώπη, ουδέποτε πτόησαν τον κ. Τσίπρα και τους υπουργούς του. Αφηναν να χάνεται η μια ευκαιρία μετά την άλλη, το ένα ορόσημο - που οι ίδιοι έθεταν - μετά το άλλο, για να φθάσουν στο τέλος να αποδεχθούν πλήρως αυτά για τα οποία υποτίθεται έδιναν αδιαπραγμάτευτες μάχες.
Η οικονομία βούλιαξε πάλι στην αβεβαιότητα, ο λογαριασμός διογκώθηκε και φυσικά τα επώδυνα μέτρα δεν τα γλιτώσαμε. Κερδίσαμε όμως την... επιστροφή των συλλογικών συμβάσεων μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος. Λες και το μείζον θέμα για μια καθημαγμένη οικονομία και για μια κοινωνία που την πνίγει η ανεργία είναι αν θα διαπραγματευθούν οι συνδικαλιστές μια αύξηση του 1%.
Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η Αριστερά στις ποικίλες εκδοχές της δεν είχε ποτέ επαφή με τα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας. Πέρα από τις ιδεολογικές αγκυλώσεις και την αποστροφή σε κάθε είδους επιχειρηματική δραστηριότητα, υπήρχαν κυρίως διάφοροι αιθεροβατούντες που ανέπτυσσαν θεωρίες εκ του ασφαλούς μέσα από τον περίκλειστο κόσμο των πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων. Καταδίκαζαν τον επάρατο νεοφιλελευθερισμό, αντάλλασσαν φιλοφρονήσεις για την αριστεροσύνη τους μέχρι που κάποιοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα.
ΟΙ θεωρίες τους βέβαια κατέρρευσαν αλλά μαζί οδηγήθηκε μια ολόκληρη χώρα στον εγκλωβισμό μιας ακόμα μακροχρόνιας εξάρτησης. Δεν υπογράφουν λέει νέο μνημόνιο, αλλά αποδέχονται μέτρα για το 2020, το '21 και βλέπουμε.
Για δεκαετίες ολόκληρες οι νεότερες γενιές, ενδεχομένως και οι επερχόμενες, θα πληρώνουν πάλι τα δικά μας σπασμένα. Ο κ. Τσίπρας και η παρέα του όμως θα αισθάνονται υπερήφανοι που εν ονόματι της Αριστεράς μάς απάλλαξαν από το παλιό διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και για τις σκληρές μάχες που έδωσαν ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό...
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 09/04/17 |
4. Προσοχή,
εκτελούνται... λόγια
Του Νότη Παπαδόπουλου
Ρεσιτάλ υποκρισίας και μικροψυχίας έδωσε η κυβέρνηση με αφορμή τα εγκαίνια για τις σήραγγες των Τεμπών, δείχνοντας ξεκάθαρα για μία ακόμα φορά πόσο κατώτερη των περιστάσεων είναι.
Ρεσιτάλ υποκρισίας, γιατί ήταν η κυβέρνηση που για χρόνια διατυμπάνιζε ότι στις εθνικές οδούς συντελείται ένα «διαχρονικό οικονομικό έγκλημα», μιλώντας για ληστρικές παραχωρήσεις και πανάκριβα διόδια.
Ο κ. Τσίπρας ήταν μάλιστα ο εμπνευστής και μπροστάρης στο ρεσιτάλ λαϊκισμού του κινήματος «Δεν πληρώνω», σήκωνε τις μπάρες στις εθνικές και ενθάρρυνε τους μπαχαλάκηδες να καταστρέφουν τα ακυρωτικά μηχανήματα του μετρό - λες και θα μπορούσαν ποτέ να έχουν γίνει τα μεγάλα έργα χωρίς τη συγχρηματοδότηση από τα διόδια και τα εισιτήρια.
Ωστόσο, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν αυτή που πλήρωσε ρήτρα καθυστέρησης 500 εκατ. ευρώ στους «διαπλεκόμενους εργολάβους» για να ξαναρχίσουν τα έργα ενώ φρόντισε όχι μόνο να τους προσεταιριστεί αλλά και να προωθήσει έναν απ' αυτούς για εθνικό καναλάρχη με χαριστικά δάνεια ουρά από την Τράπεζα Αττικής και προίκα βοσκοτόπια!
Αυτό που κάνει όμως μεγαλύτερη εντύπωση είναι η απίστευτη μικροψυχία του Μαξίμου. Οχι μόνο επειδή δεν κάλεσε στα εγκαίνια κανέναν υπουργό της ΝΔ και του ΠαΣοΚ, επί των ημερών των οποίων το έργο των Τεμπών είχε φτάσει στο 80% της ολοκλήρωσής του, αλλά και επειδή επιχείρησε να εκθειάσει το «τσαλαβούτημα» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στα μεγάλα έργα και να εκμηδενίσει τον εκσυγχρονισμό της χώρας από προηγούμενες κυβερνήσεις.
Ενδεικτικό είναι ότι η «Αυγή» σε μια - μόνιμη πλέον - κρίση αμνησίας για όσα έχουν γίνει στον τόπο, δεκαετίες τώρα, κυκλοφόρησε την Παρασκευή με προπαγανδιστικό πρωτοσέλιδο, «Δρόμοι ασφαλείας, ταχύτητας, ανάπτυξης. Η Ελλάδα αποκτά εν έτει 2017 τις στοιχειώδεις οδικές υποδομές και αρχίζει να μοιάζει με ανεπτυγμένη χώρα».
Και να σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για μια κυβέρνηση η οποία χαντάκωσε τον τόπο με τις οπισθοδρομικές ιδεοληψίες της και τις αλλοπρόσαλλες υποσχέσεις της και φόρτωσε τη χώρα με 85 δισ. ευρώ επιπλέον χρέος, έφερε τα capital controls και προκάλεσε μόνιμη ύφεση της οικονομίας.
Μια κυβέρνηση η οποία δεν έχει τίποτε σημαντικό να παρουσιάσει στα δύο χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία και παρ' όλα αυτά φτάνει στην πολιτική απρέπεια να χαρακτηρίζει τον Σημίτη που έβαλε τη χώρα στο ευρώ και έκανε όλα τα μεγάλα έργα «έναν από τους αρχιτέκτονες της καταστροφής της ελληνικής οικονομίας».
Κάποιοι δεν έχουν μνήμη. Ισως επειδή, όπως έλεγε ο Βίκτωρ Ουγκό, η μνήμη είναι γείτονας των τύψεων.
Πάντως, όσο και να μεμψιμοιρεί ο κ. Τσίπρας, Αθήνα-Θεσσαλονίκη είναι πλέον μόλις τέσσερις ώρες!
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 09/04/17
5. Το μαρτύριο του επιχειρείν
Του Σωκράτη Τσιχλιά
Το μέιλ είναι γραμμένο στα αγγλικά σε ύφος αυστηρό και ελαφρώς ενοχλημένο. Από το Μόναχο ο διευθυντής πωλήσεων μιας ιστορικής γερμανικής βιομηχανίας απαντά στο αίτημα του έλληνα αντιπροσώπου να φορτωθεί για την Ελλάδα η τελευταία παραγγελία, καθώς, όπως βεβαιώνουν τα παραστατικά της τράπεζας, τα χρήματα έχουν καταβληθεί.
«...να έχετε κατά νου» σημειώνει ο γερμανός μάνατζερ «ότι τα προϊόντα θα φορτωθούν στο πλοίο μόνο όταν ολόκληρο το ποσό που αντιστοιχεί θα πιστωθεί στον τραπεζικό λογαριασμό της εταιρείας μας».
Ο δυστυχής μικρομεσαίος επιχειρηματίας της ιστορίας μας, που δεν έχει «κόκκινα» δάνεια, δεν χρωστά στο ΙΚΑ και στην Εφορία, που πληρώνει στην ώρα του το προσωπικό του, είχε εμπροθέσμως εξοικονομήσει και το ποσό που αντιστοιχούσε στην εισαγωγή του περασμένου μηνός. Λόγω εποχικότητας η παραγγελία είχε επείγοντα χαρακτήρα, αλλά η τράπεζά του δεν μπορούσε λόγω capital controls - είχε υπερβεί το μηνιαίο της όριο - να μεταφέρει αμέσως τα χρήματα. Για να κερδίσει τη μία εβδομάδα καθυστέρησης, παρακάλεσε τους γερμανούς προμηθευτές του, με τους οποίους συνεργάζεται 25 χρόνια, να εκτελέσουν την παραγγελία, καθώς τα τραπεζικά έγγραφα που τους απέστειλε η τράπεζα επιβεβαιώνουν την κατάθεση. Η κατακλείδα της απάντησης του γερμανού συνεργάτη του ήταν αποστομωτική: «Παρακαλώ πάρτε σοβαρά υπόψη σας ότι οι βεβαιώσεις μεταφοράς χρημάτων που εκδίδονται από οποιαδήποτε ελληνική τράπεζα δεν υπολογίζονται από την εταιρεία μας ως αξιόπιστες αποδείξεις πληρωμής»!
Δεν μπορεί να νιώσει μεγαλύτερη ντροπή και απόγνωση ταυτοχρόνως ένας επιχειρηματίας που αγωνίζεται με νύχια και με δόντια να επιβιώσει από τη βαριά φορολογία, τις εξοντωτικές ασφαλιστικές εισφορές και την ανέχεια της αγοράς, καθώς συνειδητοποιεί ότι η χώρα του έχει φτάσει στο ζενίθ της αναξιοπιστίας. Μια πρώτη γεύση για το πόσο θα δυσκολέψουν τα πράγματα το 2017 τού είχε ήδη δοθεί, καθώς η κλασική δίμηνη πίστωση των Γερμανών είχε μετατραπεί σε προκαταβολική πληρωμή, την ίδια ώρα που ακόμη και οι πιο κραταιοί έλληνες πελάτες του δεν εξοφλούν πριν από 12 με 14 μήνες...
Οταν στην αληθινή ζωή, στην πραγματική οικονομία συμβαίνουν αυτά, υπάρχουν βουλευτές του κυβερνώντος συνασπισμού που καταθέτουν επερωτήσεις ζητώντας μεταξύ άλλων να καταργηθεί η κοσμία διαγωγή στα σχολεία και να νομιμοποιηθεί το ελεύθερο κάμπινγκ! Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που καταχειροκροτούν τον Πρωθυπουργό όταν ρητορεύει για την οικονομία που δήθεν αναπτύσσεται, οι ίδιοι που ψηφίζουν τα πάντα και ταυτοχρόνως τα καταριούνται. Πολιτικοί της συμφοράς, που αναζητούν απεγνωσμένα ψηφαλάκια ανάμεσα στο νεανικό κοινό, όπου, όπως θα τους έχουν αναλύσει κομματικοί δημοσκόποι, οι επερωτήσεις τους είναι δημοφιλείς. Ποτέ τους δεν ένιωσαν ότι ο μισθός τους και η επιχορήγηση του κόμματός τους πληρώνονται και από επιχειρηματίες όπως αυτός της ιστορίας μας. Ποτέ δεν αισθάνθηκαν την ευθύνη του αξιώματος. Για αυτό δεν καταθέτουν επερωτήσεις που αφορούν τη δική του ζωή και τη ζωή όσων εξαρτώνται από αυτόν. Βουλευτές κατώτεροι των περιστάσεων, που υπάρχουν δυστυχώς στα περισσότερα κόμματα.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 09/04/17 |
Του Ζώη Τσώλη
Οσο και αν η ατέρμονη διαπραγμάτευση για τις «μεταρρυθμίσεις» του μέλλοντος, που δεν είναι τίποτε άλλο από νέα δημοσιονομικά μέτρα που θα πλήξουν τους φορολογουμένους μέσω της μείωσης του αφορολογήτου και τις περικοπές στις συντάξεις, μας έχει ταλαιπωρήσει, φτάνει στο τέλος της.
Λίγοι όμως γνωρίζουν ότι παράλληλα με τη διαπραγμάτευση βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η υλοποίηση του προγράμματος ελάφρυνσης του χρέους, μέσω των βραχυπρόθεσμων μέτρων που αποφάσισε το Eurogroup. Και σε αυτό τον πρώτο λόγο έχει ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), τα στελέχη του οποίου εργάζονται αθόρυβα και συστηματικά προκειμένου να γίνει επιτυχώς η ανταλλαγή των ομολόγων EFSF που κατείχαν οι τράπεζες από την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση και να κλειδώσουν τα επιτόκια δανεισμού για τα επόμενα χρόνια.
Για όσους γνωρίζουν, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην τεχνογνωσία του ΟΔΔΗΧ, ο οποίος φιλοδοξεί το μερίδιο ελληνικού χρέους, που θα έχει σταθερό επιτόκιο, να μην περιοριστεί στα 30 περίπου δισ. ευρώ των ομολόγων των τραπεζών, αλλά να αυξηθεί σημαντικά ενώ ταυτόχρονα προχωρεί στην επιμήκυνση της διάρκειας των νέων δανείων.
Σύντομα το πρόγραμμα αυτό θα εμπλουτιστεί και με τα λεγόμενα μεσοπρόθεσμα μέτρα που, όπως ζητεί επίμονα το ΔΝΤ από τους Ευρωπαίους, θα πρέπει να καταστήσουν το χρέος της Ελλάδας βιώσιμο.
Τα μέτρα αυτά, η στρατηγική στη διαχείριση του χρέους, είναι το παράλληλο αναπόσπαστο κομμάτι της διαπραγμάτευσης, στο οποίο δεν έφτασαν τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά προχωρεί με τη συνεργασία ΟΔΔΗΧ και ESM.
Οι λύσεις που συζητώνται είναι πολλές (επέκταση ωριμάνσεων, περίοδος χάριτος για την αποπληρωμή των τόκων κ.ά.), η ομπρέλα των επιλογών είναι μεγάλη και η προσήλωση στους όρους της αγοράς αποτελεί ίσως εγγύηση ότι τα εργαλεία που θα επιλεγούν θα διευκολύνουν την επιστροφή της Ελλάδας στις αγορές, χωρίς να επιβαρύνουν καμία ευρωπαϊκή χώρα.
Κανείς δεν πρέπει να παραγνωρίζει ότι τα τελευταία πέντε χρόνια ο ΟΔΔΗΧ κατάφερε να κρατήσει το ονομαστικό δημόσιο χρέος σταθερό (γύρω στα 320 δισ. ευρώ). Και αυτό στο περιβάλλον που ζούμε ισοδυναμεί με... θαύμα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου