Η επιστολή αναγνώστη, από την "ΕΣΤΙΑ'
Τά Αρχαία Ελληνικά καί πάλιν ύπό διωγμόν
Αξιότιμε Κύριε Διευθυντά,
Κατά τήν «Έκπαιδευτικήν Μεταρρύθμισιν» του 1976 μέ επιστημονικώς άναιμικήν καί εντόνως χρησιμοθηρικήν έπιχειρηματολογίαν κατηργήθη ή έκ του πρωτοτύπου διδασκαλία του μαθήματος τών Αρχαίων Ελληνικών εις τό Γυμνάσιον, τόν κύριον τής Παιδείας κορμόν, καί αισθητώς περιωρίσθη εις τό Λύκειον. Αποτέλεσμα ύπήρξεν ή γλωσσική πενία. Μέ τήν κατάργησίν των καί τά Νέα Ελληνικά έκήρυξαν πτώχευσιν. Ή δέ διδασκαλία αρχαίων κειμένων έκ μεταφράσεων μετέπεσεν εις ένα κοινόν μάθημα Νέων Ελληνικών μέ άγωνώδη άναζήτησιν πραγματολογικών μόνον στοιχείων, δυναμένων ευχερώς νά αντληθούν άπό οιανδήποτε έγκυκλοπαιδείαν, διαρκώς εύτελιζόμενον.
Παραλλήλως έσημειώθη δυσμενής έπίδρασις καί εις τήν διδασκαλίαν μαθημάτων θετικών κλάδων, μέ αποτέλεσμα δυσχέρειαν είς τήν κατανόησιν καί άφομοίωσίν των. Καί τούτο, διότι οί επιστημονικοί όροι, διά τών οποίων κινούνται καί αρθρώνονται τά μαθήματα αυτά, όσον καί αν μεταπλασθούν διά νά φαίνωνται «δημοτικοφανείς», παραμένουν ξένοι εις τήν γνωστικήν συνείδησιν τών μαθητών, δυσνόητοι καί δυσμνημόνευτοι, έφ' όσον άπεκόπησαν άπό τάς ρίζας καί τάς έτυμολογικάς βάσεις των καί τοιουτοτρόπως απώλεσαν τήν σημασιολογικήν των διαφάνειαν.
Γενικώς ή άπομάκρυνσις τών μαθητών άπό τήν άρχαίαν γλώσσαν είχε καί τήν καταλυτικήν συνέπειαν αισθητής μειώσεως τής ελληνομάθειας των. Ή άπό μέρους των γνώσις καί ικανότης χρήσεως τής νεοελληνικής (δημοτικής) παρουσίασε συμπτώματα ανησυχητικά. Κατά κοινήν όμολογίαν γονέων, εκπαιδευτικών καί τών ιδίων τών μαθητών, άλλά καί τήν διαπίστωσιν ειδημόνων, λεξιλογική πενία καί γραμματικοσυντακτική άγκύλωσις παρετηρείτο καθημερινώς είς τόν προφορικόν καί τόν γραπτόν λόγον των.
Ή σημειωθείσα τότε άντίδρασις συνόλου του πνευματικού κόσμου τής χώρας καί ή κατάδειξις του ατοπήματος ήνάγκασε τήν Πολιτείαν νά επαναφέρει τήν έκ τοΰ πρωτοτύπου διδασκαλίαν τών Αρχαίων Ελληνικών .Όμως μία γενεά μαθητών έζημιώθη καί τό κύρος τού μαθήματος έτρώθη.
Ήδη ή Κυβέρνησις επανέρχεται είς πειραματισμόν παταγωδώς αποτυχόντα. Μέ Προεδρικόν Διάταγμα εξαιρεί τό κεφαλαιώδους σημασίας μάθημα τών Αρχαίων Ελληνικών άπό τάς γραπτάς εξετάσεις, τιθέμενον τοιουτοτρόπως εις δευτέραν μοΐραν καί έναντι κατωτέρας σημασίας μάθημάτων.' Υποβαθμίζει, δηλαδή, ή σύγχρονος Πολιτεία αυτήν ακριβώς τήν γλώσσαν, ή οποία εκφράζει τήν έθνικήν μας ύπόστασιν, παραμένει ζώσα είς τήν λατρευτικήν ζωήν τών'Ελλήνων καί σηματοδοτεί τήν πνευματικην παράδοσιν ολοκλήρου τής άνθρωπότητος. Μέ τήν ύποβάθμισίν της θά βλάψωμεν τήν νέαν γενεάν καί μέ τήν άκολουθουμένην είς τήν Παιδείαν τακτικήν τής ήσσονος προσπάθειας συντείνομεν είς πνευματικην ύποβάθμισίν του Γένους μας.
Ύπό τήν έπήρειαν περαιτέρω «προοδευτικών» αντιλήψεων θά συντελείται αγωγή χωρίς πνευματικόν προσανατολισμόν, τόν όποίον ή συστηματική σπουδή τής κλασικής γλώσσης καί γενικώς ή ανθρωπιστική αγωγή παρέχει, καί θά επιδιώκεται τεχνολογική κατάρτισις προς έξυπηρέτησιν συνήθων βιοτικών αναγκών μόνον, χωρίς άναγκαίον θεωρητικόν ύπόβαθρον. Άλλ' «ή πραξις είναι τής θεωρίας έπίβασις».
Τό αξίωμα τούτο κάλλιον ημών κατανοούν οί ξένοι. Κατά δημοσίευμα τής εγκρίτου «Εστίας» (φύλλον 31-8-2016) «στά Γυμνάσια τής Γαλλίας, μέ στόχο τήν εξατομίκευση καί τήν ελευθερία επιλογής τών γνωστικών αντικειμένων άπό τους μαθητάς, τό 92% τών Γυμνασίων τής χώρας καί τό 70% τών μαθητών τών Γυμνασίων έπέλεξεν τήν εκμάθηση τών Αρχαίων Ελληνικών...».
Είς τήν σύγχρονον έποχήν τής δοκιμασίας τού πνεύματος, τής κρίσεως τών άξιών καί τής τάσεως προς «παγκοσμιοποίησιν» επιβάλλεται ή ένίσχυσις τής διδασκαλίας τού κεφαλαιώδους σημασίας μαθήματος τών Αρχαίων Ελληνικών, αντί τής διά τής εξαιρέσεως του άπό τάς εξετάσεις ύποβαθμίσεως καί εύτελισμού του. Διά τής σπουδής αυτής επιτυγχάνεται ή ορθή σύλληψις μιας συμφώνου προς τήν έθνικήν μας παράδοσιν ερμηνείας καί τής συγχρόνου αποστολής του'Ελληνισμού καί ή καθιέρωσις ενός άξιου αγωνιστικού ιδεώδους. Διά τής προβολής δέ του ιδεώδους αύτού, έγκλείοντος πνευματικην έξοχότητα καί ηθικήν ανωτερότητα οικουμενικής σημασίας, μετουσιωμένην είς κάλλος καί φως, διά νά ώραΐζη καί νά αναγεννά εκάστοτε τόν κόσμον, είναι δυνατόν νά δικαιωθεί ή εργώδης προσπάθεια δι' έλληνικήν άκτινοβολίαν διεθνώς.
Προσβλέπεται ότι έπί του θέματος τούτου θά ακουσθεί υπεύθυνος ό λόγος τής Ακαδημίας Αθηνών, τών Φιλοσοφικών Σχολών τών Πανεπιστημίων μας, τής Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων καί άλλων φορέων υπηρετούντων τήν πνευματικην παράδοσιν, ανταποκρινομένων εις τα πνευματικά αιτήματα και προσβλεπόντων εις αίσιον τής Πατρίδος μέλλον.
Μετά τιμής εξαίρετου,
Παναγιώτης Κων. Βλάχος
τ. Γεν. Επιθεωρητής Μ. Έκπ/σεως
 |
| "ΕΣΤΙΑ", 21/09/16 |
Τά Αρχαία Ελληνικά καί πάλιν ύπό διωγμόν
Αξιότιμε Κύριε Διευθυντά,
Κατά τήν «Έκπαιδευτικήν Μεταρρύθμισιν» του 1976 μέ επιστημονικώς άναιμικήν καί εντόνως χρησιμοθηρικήν έπιχειρηματολογίαν κατηργήθη ή έκ του πρωτοτύπου διδασκαλία του μαθήματος τών Αρχαίων Ελληνικών εις τό Γυμνάσιον, τόν κύριον τής Παιδείας κορμόν, καί αισθητώς περιωρίσθη εις τό Λύκειον. Αποτέλεσμα ύπήρξεν ή γλωσσική πενία. Μέ τήν κατάργησίν των καί τά Νέα Ελληνικά έκήρυξαν πτώχευσιν. Ή δέ διδασκαλία αρχαίων κειμένων έκ μεταφράσεων μετέπεσεν εις ένα κοινόν μάθημα Νέων Ελληνικών μέ άγωνώδη άναζήτησιν πραγματολογικών μόνον στοιχείων, δυναμένων ευχερώς νά αντληθούν άπό οιανδήποτε έγκυκλοπαιδείαν, διαρκώς εύτελιζόμενον.
Παραλλήλως έσημειώθη δυσμενής έπίδρασις καί εις τήν διδασκαλίαν μαθημάτων θετικών κλάδων, μέ αποτέλεσμα δυσχέρειαν είς τήν κατανόησιν καί άφομοίωσίν των. Καί τούτο, διότι οί επιστημονικοί όροι, διά τών οποίων κινούνται καί αρθρώνονται τά μαθήματα αυτά, όσον καί αν μεταπλασθούν διά νά φαίνωνται «δημοτικοφανείς», παραμένουν ξένοι εις τήν γνωστικήν συνείδησιν τών μαθητών, δυσνόητοι καί δυσμνημόνευτοι, έφ' όσον άπεκόπησαν άπό τάς ρίζας καί τάς έτυμολογικάς βάσεις των καί τοιουτοτρόπως απώλεσαν τήν σημασιολογικήν των διαφάνειαν.
Γενικώς ή άπομάκρυνσις τών μαθητών άπό τήν άρχαίαν γλώσσαν είχε καί τήν καταλυτικήν συνέπειαν αισθητής μειώσεως τής ελληνομάθειας των. Ή άπό μέρους των γνώσις καί ικανότης χρήσεως τής νεοελληνικής (δημοτικής) παρουσίασε συμπτώματα ανησυχητικά. Κατά κοινήν όμολογίαν γονέων, εκπαιδευτικών καί τών ιδίων τών μαθητών, άλλά καί τήν διαπίστωσιν ειδημόνων, λεξιλογική πενία καί γραμματικοσυντακτική άγκύλωσις παρετηρείτο καθημερινώς είς τόν προφορικόν καί τόν γραπτόν λόγον των.
Ή σημειωθείσα τότε άντίδρασις συνόλου του πνευματικού κόσμου τής χώρας καί ή κατάδειξις του ατοπήματος ήνάγκασε τήν Πολιτείαν νά επαναφέρει τήν έκ τοΰ πρωτοτύπου διδασκαλίαν τών Αρχαίων Ελληνικών .Όμως μία γενεά μαθητών έζημιώθη καί τό κύρος τού μαθήματος έτρώθη.
Ήδη ή Κυβέρνησις επανέρχεται είς πειραματισμόν παταγωδώς αποτυχόντα. Μέ Προεδρικόν Διάταγμα εξαιρεί τό κεφαλαιώδους σημασίας μάθημα τών Αρχαίων Ελληνικών άπό τάς γραπτάς εξετάσεις, τιθέμενον τοιουτοτρόπως εις δευτέραν μοΐραν καί έναντι κατωτέρας σημασίας μάθημάτων.' Υποβαθμίζει, δηλαδή, ή σύγχρονος Πολιτεία αυτήν ακριβώς τήν γλώσσαν, ή οποία εκφράζει τήν έθνικήν μας ύπόστασιν, παραμένει ζώσα είς τήν λατρευτικήν ζωήν τών'Ελλήνων καί σηματοδοτεί τήν πνευματικην παράδοσιν ολοκλήρου τής άνθρωπότητος. Μέ τήν ύποβάθμισίν της θά βλάψωμεν τήν νέαν γενεάν καί μέ τήν άκολουθουμένην είς τήν Παιδείαν τακτικήν τής ήσσονος προσπάθειας συντείνομεν είς πνευματικην ύποβάθμισίν του Γένους μας.
Ύπό τήν έπήρειαν περαιτέρω «προοδευτικών» αντιλήψεων θά συντελείται αγωγή χωρίς πνευματικόν προσανατολισμόν, τόν όποίον ή συστηματική σπουδή τής κλασικής γλώσσης καί γενικώς ή ανθρωπιστική αγωγή παρέχει, καί θά επιδιώκεται τεχνολογική κατάρτισις προς έξυπηρέτησιν συνήθων βιοτικών αναγκών μόνον, χωρίς άναγκαίον θεωρητικόν ύπόβαθρον. Άλλ' «ή πραξις είναι τής θεωρίας έπίβασις».
Τό αξίωμα τούτο κάλλιον ημών κατανοούν οί ξένοι. Κατά δημοσίευμα τής εγκρίτου «Εστίας» (φύλλον 31-8-2016) «στά Γυμνάσια τής Γαλλίας, μέ στόχο τήν εξατομίκευση καί τήν ελευθερία επιλογής τών γνωστικών αντικειμένων άπό τους μαθητάς, τό 92% τών Γυμνασίων τής χώρας καί τό 70% τών μαθητών τών Γυμνασίων έπέλεξεν τήν εκμάθηση τών Αρχαίων Ελληνικών...».
Είς τήν σύγχρονον έποχήν τής δοκιμασίας τού πνεύματος, τής κρίσεως τών άξιών καί τής τάσεως προς «παγκοσμιοποίησιν» επιβάλλεται ή ένίσχυσις τής διδασκαλίας τού κεφαλαιώδους σημασίας μαθήματος τών Αρχαίων Ελληνικών, αντί τής διά τής εξαιρέσεως του άπό τάς εξετάσεις ύποβαθμίσεως καί εύτελισμού του. Διά τής σπουδής αυτής επιτυγχάνεται ή ορθή σύλληψις μιας συμφώνου προς τήν έθνικήν μας παράδοσιν ερμηνείας καί τής συγχρόνου αποστολής του'Ελληνισμού καί ή καθιέρωσις ενός άξιου αγωνιστικού ιδεώδους. Διά τής προβολής δέ του ιδεώδους αύτού, έγκλείοντος πνευματικην έξοχότητα καί ηθικήν ανωτερότητα οικουμενικής σημασίας, μετουσιωμένην είς κάλλος καί φως, διά νά ώραΐζη καί νά αναγεννά εκάστοτε τόν κόσμον, είναι δυνατόν νά δικαιωθεί ή εργώδης προσπάθεια δι' έλληνικήν άκτινοβολίαν διεθνώς.
Προσβλέπεται ότι έπί του θέματος τούτου θά ακουσθεί υπεύθυνος ό λόγος τής Ακαδημίας Αθηνών, τών Φιλοσοφικών Σχολών τών Πανεπιστημίων μας, τής Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων καί άλλων φορέων υπηρετούντων τήν πνευματικην παράδοσιν, ανταποκρινομένων εις τα πνευματικά αιτήματα και προσβλεπόντων εις αίσιον τής Πατρίδος μέλλον.
Μετά τιμής εξαίρετου,
Παναγιώτης Κων. Βλάχος
τ. Γεν. Επιθεωρητής Μ. Έκπ/σεως
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου