"... Οποιος επιθυμεί να βοηθήσει στ' αλήθεια, οφείλει να συνδράμει τον συγκεκριμένο μηχανισμό που δεν περιμένει τηλεφώνημα του τοπικού βουλευτή προκειμένου να ενεργοποιηθεί. Σαν βλαχοδήμαρχος παλαιάς κοπής λειτούργησε ο φιλόλογος φίλος μας. Αντί να συμβάλει στην επιχείρηση με τον ενδεδειγμένο τρόπο, προτίμησε να τηλεφωνήσει στον σύντροφο-υπουργό, απαιτώντας το αυτονόητο εν είδει ρουσφετιού. Και το 'κανε μάλιστα μόλις τον πλησίασε η κάμερα. Τον έμαθε ασφαλώς το πανελλήνιο, χωρίς να του διαφύγει ότι η όλη στάση του βουλευτή έμοιαζε με σουρεαλιστικό σόου..."

Ο "μετέωρος" από την "Εφ.Συν"

"Εφ.Συν", 21/09/16

Δημόσιοι άνδρες: Του Δημήτρη Νανούρη

Λάβαμε από τον αναγνώστη μας Θ.Π. επιστολή, την οποία δημοσιεύουμε. «Διάβασα με μεγάλη μου έκπληξη και πολλά ερωτηματικά το άρθρο σας “Φωτιά στη Θάσο και στα μπατζάκια μας”. Από όσα γράφετε συμπεραίνω ότι επιδιώκετε να καυτηριάσετε τη “φθηνή” επικοινωνιακή τακτική των πολιτικών. Μάλιστα οι συχνές αναφορές σας σε ελληνικές ταινίες συγκλίνουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Ομως με το να χρησιμοποιείτε ένα τέτοιο τραγικό γεγονός, όπως η φωτιά στη Θάσο, και με το να στοχοποιείτε έναν άνθρωπο, όπως τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη, πιστεύετε ότι επιτυγχάνετε καλύτερα τον στόχο σας; Ολο το άρθρο σας το διακρίνει μια βλακώδης ειρωνεία και μια προσωπική, παθολογική χαιρεκακία. Εναντι ποιων και γιατί; Θέλετε έτσι απλά να προκαλείτε; Γνωρίζετε τα γεγονότα στη Θάσο;

Από πού τα πληροφορηθήκατε; Ησαστε παρών; Γνωρίζετε τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη ως άνθρωπο, φιλόλογο και βουλευτή; Πώς τον κρίνετε με τόση ευκολία; Οταν ένας άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση αγωνίας και άγχους, περιμένετε να ομιλεί απταίστως την γαλλικήν και να μην καπνίζει; Και όχι μόνο αυτό, αλλά και διαγνώσατε ελαφρύ εγκεφαλικό! Συγχαρητήρια, έχετε και μαντικές ικανότητες! [...] Αν υπάρχει ίχνος αληθείας από αυτά που γράφετε, απαντήστε μου ειλικρινά τι γνωρίζετε. Αν όχι, παραδεχτείτε ότι το άρθρο σας είναι μια κακόγουστη, εμμονική φάρσα όμοια με αυτήν των πολιτικών που καυτηριάζετε. Με εκτίμηση...».

Θέλω κατ' αρχάς να επαινέσω την υπομονή σας να διαβάζετε τα σαχλά μου σημειώματα και επιπροσθέτως να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια. Δεν είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικώς τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη και ουδέποτε θα τον σχολίαζα, πιστεύσατε, εάν ο ίδιος δεν επέλεγε να πολιτευτεί και να γίνει έτσι δημόσιο πρόσωπο. Αποτελεί υποχρέωση του Τύπου να εστιάζει στον βίο των πολιτικών και, κυρίως, στον τρόπο με τον οποίο ασκούν τα καθήκοντά τους.

Οταν μαίνεται μια πυρκαγιά, γνωρίζω ότι αναλαμβάνει την κατάσβεσή της ένα επιχειρησιακό κέντρο, που απαρτίζεται από έμπειρα στελέχη, έχει άμεση πληροφόρηση από τα μέτωπα της φωτιάς και όχι από το ράδιο-αρβύλα των μετόπισθεν, σταθμίζει την κατάσταση και διοχετεύει επίγειες και εναέριες δυνάμεις όπου χρειάζεται. Οποιος επιθυμεί να βοηθήσει στ' αλήθεια, οφείλει να συνδράμει τον συγκεκριμένο μηχανισμό που δεν περιμένει τηλεφώνημα του τοπικού βουλευτή προκειμένου να ενεργοποιηθεί.

Σαν βλαχοδήμαρχος παλαιάς κοπής λειτούργησε ο φιλόλογος φίλος μας. Αντί να συμβάλει στην επιχείρηση με τον ενδεδειγμένο τρόπο, προτίμησε να τηλεφωνήσει στον σύντροφο-υπουργό, απαιτώντας το αυτονόητο εν είδει ρουσφετιού. Και το 'κανε μάλιστα μόλις τον πλησίασε η κάμερα. Τον έμαθε ασφαλώς το πανελλήνιο, χωρίς να του διαφύγει ότι η όλη στάση του βουλευτή έμοιαζε με σουρεαλιστικό σόου. Την άλλη μέρα ο πρωθυπουργός «άδειασε στεγνά» τον Εμμανουηλίδη, λέγοντας πως καλούσε στον αριθμό άλλου υπουργείου. Ξεκαρδιστική φαρσοκωμωδία βγαλμένη απ' τις ενδοξότερες εποχές του ελληνικού σινεμά. Γνωρίζω ακόμα ότι οι δημόσιοι άνδρες και γυναίκες κρίνονται κάθε μέρα και, αν τυγχάνουν αριστεροί, κάθε στιγμή, όπως ξέρω ότι το 2007 κάηκε η μισή Πελοπόννησος και για τον λόγο ότι υπουργοί έκαναν το λάθος να τηλεφωνούν για να πετάξουν τα Καναντέρ στα χωριά τους, προκαλώντας απόλυτη σύγχυση.