Τού­των δοθέντων λοιπόν, τώρα πού θά σβήσουν τά «φώτα» καί τό θέμα τής ηλεκτροδότησης θά επανέλθει στην ατζέντα, φοβούμαστε μόνο σέ μιά επόμενη κρίση (πιθανόν τό καλοκαί­ρι καθώς ή οικονομία είναι έρμαιο τής κλιμα­τικής αλλαγής) καλό είναι νά σκεφτούμε -ή Κυ­βέρνηση καί ό Πρωθυπουργός ειδικότερα-τίς προτάσεις αύτοϋ τοΰ οημαντικού'Έλληνα.'Άν μιλάμε πραγματικά γιά μεταρρυθμίσεις καί τίς εννοούμε, ιδού ή ευκαιρία. Νά μήν συζητούμε μόνο γιά κούτσουρα καί αποκαΐδια!...

Από την "ΕΣΤΙΑ", κύριο άρθρο

δεκαετία 2010-2020 -τής τό είχαν επιτρέψει οι θεσμοί θά έλεγα έγώ- οϋτε θά παγώναμε στό πρώτο κρύο, οϋτε θά καιγόμασταν στον πρώτο καύσωνα έξ αιτίας τών υπέργειων κα­λωδίων .Όπως μου εξήγησε ό κύριος Αθανα­σόπουλος, έπί τής διοικήσεως του είχε εγκρι­θεί πίστωση 300 εκατομμυρίων εύρώ γιά τήν ύπογειοποίηση καί ή ΔΕΗ προχωρούσε σέ συμ­φωνίες μέ Δήμους γιά τήν πραγματοποίηση τών έργων ύπό τόν όρο ότι τά μισά χρήματα θά τά κατέβαλλε ή επιχείρηση καί τά άλλα μι­σά οι ίδιοι οι ΟΤΑ. Τό κονδύλι αυτό πράγματι μειώθηκε κατά 75% έπί τών ήμερων τής τρόι­κα. Οι δανειστές απαιτούσαν νά πληρώνονται οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί αλλά όχι νά εγκρί­νονται δαπάνες γιά νά έχει βίδες καί ανταλ­λακτικά ό ελληνικός στρατός ή ασφαλές  υπό­γειο δίκτυο ή ΔΕΗ. Συνεπεία, όλων αυτών αυξή­θηκε καί ό χρόνος επιδιόρθωσης τών βλαβών -διακοπές ρεύματος- στό δίκτυο. Ή διοίκη­ση Αθανασόπουλου μείωσε τόν χρόνο απο­κατάστασης βλάβης άπό τά 300 λεπτά στά 90 λεπτά. Σήμερα έχει «ανέβει» καί πάλι στά 140 λεπτά. Το ρεύμα σέ περίπτωση διακοπής επανέρχεται κατά μέσο όρο μετά δύο ώρες.

Όσον άφορα τό περίφημο κλάδεμα καί τήν αστεία συζήτηση γιά τά διατάγματα τοΰ 1967 ό πρώην Διοικητής αναγνωρίζει ότι υπάρχει μέγα πρόβλημα συναρμοδιοτήτων, αλλά μου προσέ­θεσε καί τό έξης: Κανείς δέν θά μπορούσε νά αρνηθεί στον ΔΕΔΔΗΕ, οϋτε Δήμαρχος, οϋτε Δασάρχης, τό κλάδεμα αν εκείνος τό απαιτούσε γιά λόγους ασφαλείας. Ό πρώην Διοικητής τής ΔΕΗ δέν θέλησε νά επεκταθεί σέ λεπτά νομικά θέματα γιά τίς αστικές ευθύνες του ΔΕΔΔΗΕ, άλλά οι απορίες μου ώς προς αυτό έλύθησαν συντόμως άπό την ΚΕΔΕ καί άπό τόν Δήμαρ­χο Διονύσου Γιάννη Καλαφατέλη. Χθες εστρά­φη δικαστικώς κατά τοΰ ΔΕΔΔΗΕ εγείροντας αίτημα αποζημιώσεων υπέρ τών δημοτών του.

Καί τώρα τό σημαντικότερο. Ή ιδιωτικο­ποίηση. Όπως μοΰ εξήγησε ό κύριος Αθανα­σόπουλος, τό δίκτυο διανομής τής ενέργειας θά είναι στό μέλλον πιό σημαντικό καί άπό τό δίκτυο παραγωγής, καθώς ό ιδιοκτήτης οικίας θά μπορεί νά είναι ταυτοχρόνως καί κατανα­λωτής αλλά καί παραγωγός ενέργειας. Πράγμα εξαιρετικώς σημαντικό γιά τήν οικονομική ανά­πτυξη τής Ελλάδος.

Τίθεται λοιπόν τό ερώτη­μα: Τί είναι πιό σημαντικό γιά τήν ιδιωτικοποί­ηση του δικτύου τοΰ ΔΕΔΔΗΕ; Τό τίμημα ή ή τεχνογνωσία; Μία εκδοχή είναι νά πλειοδο­τήσουν έναντι ύψηλοΰ τιμήματος ξένοι όμι­λοι (χωρίς τεχνογνωσία) μαζί μέ τοπικές  διαπλεκόμενες εργολαβικές συμμαχίες. Κλασσι­κά ελληνικά εικονογραφημένα δηλαδή! Ή Κυ­βέρνηση θά πανηγυρίσει γιά τό υψηλό τίμημα, ή αντιπολίτευση θά ψελλίσει κάτι περί «πινα­κίου φακής» χωρίς νά τό πολυπιστεύει καί ό τόπος θά πάει υποτίθεται παρακάτω.

Ό Τάκης Αθανασόπουλος δέν πιστεύει σέ αυτή τήν λύ­ση. Τό τίμημα όποιο καί άν είναι θά εξαερωθεί στην πρώτη πληρωμή τοκοχρεωλυσίων έναντι υποχρεώσεων τοΰ εξωτερικού δανεισμού τής χώρας. Τό μείζον άλλως τε δέν είναι ή ικανο­ποίηση τής τοπικής διαπλοκής καί οι δουλειές γενικότερα, θά προσέθετε ό υπογράφων. Τό μείζον θέμα είναι ή τεχνογνωσία καί ή  αντικα­τάσταση τοϋ απαρχαιωμένου δικτύου μέ νέο, μοντέρνο καί εκσυγχρονισμένο.

Έν ολίγοις: τό μυστικό δέν είναι πόσα θά πληρώσει γιά νά αποκτήσει κανείς τό δίκτυο αλλά πόσα θά πλη­ρώσει -γιά τό 49% θυμίζω- γιά νά επενδύσει σέ αυτό! Καί κατ' έπέκτασιν έδώ κατά τήν άποψη μας δέν τίθεται τό κλασσικό δίλημμα « δημόσιο ή ιδιωτικό», άλλά τό δίλημμα «δίκτυο σύγχρο­νο πού νά δίδει ώθηση στην οικονομική ανά­πτυξη επιχειρήσεων καί νοικοκυριών της πα­τρίδας μας καί όχι δίκτυο απαρχαιωμένο πού στον πρώτο χιονιά ή στον πρώτο καύσωνα κα­ταστρέφει ανθρώπους καί επιχειρήσεις». Καί μέ ιδεολογικούς όρους νά προσεγγίσει κανείς τό θέμα άλλως τε τό μικτό σχήμα Δημοσίου -Ιδιώτη είναι στίς νέες συνθήκες τής Οικονομί­ας σέ καιρούς πανδημίας πιό αποτελεσματικό άπό τό αμιγώς ιδιωτικό καί σίγουρα 'ικανοποιη­τικότερο γιά τό δημόσιο συμφέρον.

Ή ιδιωτικοποίηση τοΰ ΟΤΕ ξεκίνησε μέ τους καλύτερους οιωνούς τό 2008, απάλλαξε τόν προϋπολογισμό άπό τήν χρηματοδότηση τών θηριωδών ελλειμμάτων του καί τίς παράλογες απαιτήσεις συντεχνιών-διαπλοκής, ωστόσο μέσα στον χρόνο -μέ διαχρονική ευθύνη τών κυβερνήσεων- απεδείχθη ότι δέν υπήρξε με­τέπειτα επωφελής γιά τήν εθνική οικονομία. Οι Γερμανοί αφέθηκαν ανεξέλεγκτοι. Τό κό­στος τών τηλεφωνημάτων καί τής σύνδεσης μέ τό διαδίκτυο (όπως καί τό κόστος τοΰ ρεύ­ματος) τό 2021 είναι σήμερα πολλαπλάσιο άπό άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ή δέ άπό εικοσαε­τίας μέ νόμο τού'Άκη Τσοχατζόπουλου θρυλούμενη ιδιωτικοποίηση τής αγοράς ενέργειας εξελίχθηκε σέ διαρκή επιδότηση του κράτους προς τίς εταιρείες πού πωλούν τό ρεύμα.

Τού­των δοθέντων λοιπόν, τώρα πού θά σβήσουν τά «φώτα» καί τό θέμα τής ηλεκτροδότησης θά επανέλθει στην ατζέντα, φοβούμαστε μόνο σέ μιά επόμενη κρίση (πιθανόν τό καλοκαί­ρι καθώς ή οικονομία είναι έρμαιο τής κλιμα­τικής αλλαγής) καλό είναι νά σκεφτούμε -ή Κυ­βέρνηση καί ό Πρωθυπουργός ειδικότερα-τίς προτάσεις αύτοϋ τοΰ οημαντικού'Έλληνα.'Άν μιλάμε πραγματικά γιά μεταρρυθμίσεις καί τίς εννοούμε, ιδού ή ευκαιρία. Νά μήν συζητούμε μόνο γιά κούτσουρα καί αποκαΐδια!