ΜΑΖΕΨΤΕ ΤΟΝ (τον Πολάκη). ΑΝΤΕ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΛΑ ΜΑΣ ΤΑ 'ΠΕ.ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΟΝΟ ΝΕΥΡΑΚΙΑ ΟΙ ΣΦΑΚΙΑΝΟΙ. ΕΧΟΥΝ ΚΙ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ...

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΡΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30/11-01/12/19

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΡΟΚΥΡΙΑΚΟ", 30/11-01/12/19

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

"Οταν ήμουν στην Γ' Δημοτικού, πέρασα μια περιπέτεια υγείας πολύ σοβαρή. Βρισκόμουν με τους γονείς μου στα νοσοκομεία για καιρό, ενώ πίσω στο σπίτι οι υπόλοιποι συγγενείς ήδη θρηνούσαν. Κάτι έγινε τότε και τα κατάφερα. Οταν βγήκα από το νοσοκομείο, η μητέρα και ο αδερφός μου μού δώρισαν ένα ημερολόγιο που είχαν κερδίσει από τη συμμετοχή τους σε κάποιο διαγωνισμό. Ξεκίνησα να γράφω. Ο φόβος που είχα ζήσει τους προηγούμενους μήνες έγινε λέξεις, πήρε σχήμα, μορφή, έγινε νόημα και έτσι κατάφερα να τον αφήσω πίσω μου. Οι λέξεις, η γραφή, αποτελούν έναν τρόπο να βάζεις τον εαυτό σου και την πραγματικότητα σε όρια, να τους δίνεις νόημα. Ετσι τα τραύματα γίνονται μέρος της προσωπικής μας ιστορίας, ανάμνηση και όχι μοίρα».

Τα παραπάνω λόγια είναι από αφήγηση της εθνικής συντονίστριας για τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, της Ειρήνης Αγαπηδάκη, στον συγγραφέα Δημήτρη Φύσσα, σε μια συνέντευξη για την «Athens Voice», δύο χρόνια πριν. Μόλις είχε κυκλοφορήσει από το Επίκεντρο το βιβλίο της Αγαπηδάκη «100 + 1 ιστορίες της κρίσης», με ιστορίες και κείμενα που είχαν πρωτοδημοσιευτεί στο Facebook. Κείμενα κοινωνικής και πολιτικής παρέμβασης, ορισμένα από τα οποία ήταν αποστασιοποιημένα κριτικά, άλλα εξομολογητικά, αλλά όλα μαζί συναιρούσαν τη δημόσια πλευρά του χαρακτήρα μιας δραστήριας κλινικής ψυχολόγου, διδάκτορος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με εμπειρία και επί του πεδίου, και με ακαδημαϊκή εμπειρία. Είναι μια προσωπικότητα παρεμβατική και δραστήρια, παθιασμένη με την πολιτική, με τα κοινά.

Η ανταμοιβή της με τη δύσκολη θέση ευθύνης που της ανέθεσε ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είναι η πιο ενδιαφέρουσα πρόκληση γι' αυτήν. Η δουλειά δεν είναι εύκολη. Το πρόγραμμα «Κανένα παιδί μόνο», το οποίο η Αγαπηδάκη θα υλοποιήσει, αφορά περίπου 2.500 ασυνόδευτα παιδιά που βρίσκονται στη Μόρια και σε άλλους καταυλισμούς μεταναστών και προσφύγων και επιπλέον περί τα 1.300 έως 1.500 παιδιά που ζουν εκτός οργανωμένων κέντρων, πολλά απ' αυτά στις μεγάλες πόλεις, ζητιανεύοντας στους δρόμους ή υφιστάμενα κάθε είδους εκμετάλλευση.

Δουλειά της Αγαπηδάκη είναι αυτά τα παιδιά να βρεθούν, να καταγραφούν και να μεταφερθούν σε δομές μακροχρόνιας φιλοξενίας, οι οποίες θα τους εξασφαλίζουν στέγη, τροφή, εμβόλια και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ψυχολογική στήριξη, στοργή - και ασφαλώς εκπαίδευση.

Είναι μια περίπλοκη διαδικασία, που απαιτεί τη συνέργεια πολλών ειδικοτήτων. Επίσης απαιτεί χρήμα, οργάνωση, νομική υποστήριξη, συντονισμό πολλών υπηρεσιών και εκπαιδευτικούς - ή σύστημα διοχέτευσης των παιδιών σε σχολεία. Ο ρόλος της Αγαπηδάκη είναι επιτελικός: πρέπει να συντονίζει και να οργανώνει ένα δυσκίνητο Δημόσιο. Θα τα καταφέρει;

Η Αγαπηδάκη έχει πολλούς φίλους, οι περισσότεροι από τους οποίους ήρθαν σε επαφή μαζί της μέσω του Facebook, όπου άρχισε να δημοσιεύει σχεδόν καθημερινά σημειώματα. Πέραν των επιστημονικών κύκλων, όπου δραστηριοποιείται ως ερευνήτρια, ως επαγγελματίας αλλά και ως εκπαιδευτικός σε κυπριακό πανεπιστήμιο, το Διαδίκτυο της επέτρεψε να ενταχθεί γρήγορα σε πολιτικές συλλογικότητες, που ανέπτυξαν δραστηριότητα την περίοδο της κρίσης.

Ανάμεσα στις συλλογικότητες αυτές ήταν η κίνηση «Μένουμε Ευρώπη», που το δύσκολο πρώτο εξάμηνο του 2015 συνέβαλε στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου από τα κάτω κινήματος, το οποίο αντιτάχθηκε στα λαϊκιστικά συνθήματα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και όσων έπαιξαν τη χώρα στα ζάρια - με κλιμάκωση τις συγκεντρώσεις υπέρ του Ναι στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, την εποχή του δημοψηφίσματος. Το διάστημα αυτό, οι αναρτήσεις της συχνά είχαν στο στόχαστρο τον ΣΥΡΙΖΑ και πολλά στελέχη του.

Η πολιτική κριτική της συνεχίστηκε και το επόμενο διάστημα. Αρθρογράφησε και σε εφημερίδες - στην «Ελευθερία του Τύπου», μάλιστα, κρατούσε τη στήλη «Λίγα λόγια». Δραστηριοποιήθηκε, πλάι στον Απόστολο Δοξιάδη, στην υπόθεση των οκτώ φυγάδων τούρκων αξιωματικών, η έκδοση των οποίων στην Τουρκία του Ερντογάν τελικά απετράπη.

Τώρα, ο Δοξιάδης, ο οποίος έχει δηλώσει ότι την πρότεινε στον Πρωθυπουργό, θα είναι υπό τις οδηγίες της στο ιδιαίτερα δύσκολο έργο της.

Οταν ανακοινώθηκε ο διορισμός της, εκδηλώθηκε εναντίον της διαδικτυακός κανιβαλισμός. Τα δημόσια αξιώματα αναζωπυρώνουν το μίσος για πρόσωπα που έχουν ασκήσει πολιτική κριτική σε εποχές βαθιού διχασμού. Στο πρόσωπο της Αγαπηδάκη συμβολοποιήθηκε η έχθρα όσων βρέθηκαν στο αντιμνημονιακό στρατόπεδο και διαψεύστηκαν. Το αποτέλεσμα: πρόσωπα που απέστρεφαν το βλέμμα από προβλήματα όπως το στρατόπεδο της Μόριας στοχοποίησαν εκείνη που κλήθηκε να ασχοληθεί με το ανθρωπιστικό βάρος τους.

Δεσπόζουσα μορφή στη στοχοποίηση της Αγαπηδάκη, ο Παύλος Πολάκης. Οταν ανακάλυψε μια επικριτική (και απαξιωτική) ανάρτηση της Αγαπηδάκη, τη στόλισε ως ψυχοπαθή που της επιφυλάσσεται ως μοίρα ο εγκλεισμός. Η στάση του Πολάκη, αυτή τη φορά, επικρίθηκε και από κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά η επίκριση κατά της Αγαπηδάκη δεν καταλάγιασε. Ε, και;

Η Αγαπηδάκη ήταν ανέκαθεν συγκρουσιακή. Εχει φιλοσοφήσει τις επιθέσεις εναντίον της. «Ξέρεις ποιος είσαι και τι πρέπει να κάνεις, επειδή υπάρχει κάποιος τον οποίο πρέπει να καταστρέψεις» έλεγε στην ίδια συνέντευξη στον Δημήτρη Φύσσα. «Ε, αφού έχουν επιλέξει αυτό τον τρόπο για να ζουν, εύχομαι να αντέχουμε να διαφωνούμε! Δημοκρατία έχουμε, μια χαρά είναι, αρκεί να μην ανοίγουν κεφάλια. Δεν γεννήθηκα Μαρία Αντουανέτα, ας με βρίζουν».