"ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΥΚΑΚΙ": ΤΡΕΙΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ ΕΥΣΤΟΧΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΑΠΟ ΙΣΑΡΙΘΜΟΥΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥΣ...

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 20/12/19

ΤΟΥ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Οπως είναι φυσικό, υπάρχουν δύο αντικρουόμενες αφηγήσεις για όσα έγιναν κατά την εκκένωση της κατάληψης στο Κουκάκι. Αυτή της οικογένειας, και η επίσημη της Ελληνικής Αστυνομίας. Και οι δύο εμπεριέχουν αλήθειες, αλλά μάλλον δεν είναι ολόκληρη η αλήθεια. Τα πειστήρια είναι λειψά και «κουνημένα», όπως η φωτογραφία από την ταράτσα που, σύμφωνα με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δείχνει «εικόνες αστυνομικών να φορούν κουκούλες σε πολίτες, λες και προορίζονται για το Γκουαντάναμο» (Βουλή 18.12.2019). Υπάρχουν βεβαίως και οι φωτογραφίες με τους αστυνομικούς πράσινους από τις μπογιές που πετούσαν οι καταληψίες, όπως και στοιβαγμένα τα «πυρομαχικά» τους· «έπιπλα, ηλεκτρικές συσκευές, κοτρώνες, μπογιές, πυροσβεστήρες, όλο το σπίτι ήρθε στο κεφάλι τους», γράφουν οι ίδιοι στο indymedia. Αλλά αυτό ουδέν αποδεικνύει για συμμετοχή ή μη της οικογένειας του σκηνοθέτη στην «αντίσταση».

"...Υπάρχει μακρύ ιστορικό αστυνομικής αυθαιρεσίας το οποίο καλύφθηκε από τη συντεχνιακή αντίληψη «βάστα με να σε βαστώ», με αποτέλεσμα οι Ενορκες Διοικητικές Εξετάσεις να καταντήσουν ανέκδοτο. Από την άλλη πλευρά υπάρχει αυτή η απίστευτη επικοινωνιακή σπέκουλα του αποκαλούμενου «χώρου», η οποία εκμεταλλεύεται το «ανέκδοτο ΕΔΕ», τη βαθιά ριζωμένη από την περίοδο της χούντας καχυποψία στην αστυνομία, συν το γεγονός ότι η εικόνα ακόμη και της καταφανώς νόμιμης βίας είναι απεχθής. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το μέλος της «17 Νοέμβρη» κ. Βασίλης Τζωρτζάτος συνελήφθη το 1993 και ξεσηκώθηκε το γνωστό κύμα συμπαράστασης. Δέκα χρόνια μετά, όταν εξαρθρώθηκε η 17Ν, κάποιοι ζήτησαν συγγνώμη γιατί συνηγόρησαν από τις φιλόξενες στήλες της «Ελευθεροτυπίας» υπέρ του «άκακου Βασίλη»....Παρ’ όλα αυτά όμως, η φιλελεύθερη δημοκρατία πρέπει να προχωρήσει και όλες οι παρανομίες (συμπεριλαμβανομένων των αστυνομικών) πρέπει να παταχθούν. Δεν ξέρουμε τι θα προκύψει από την ΕΔΕ, τώρα που είναι υπό το άγρυπνο μάτι του κ. Νίκου Αλιβιζάτου· είπαμε, είναι βαριά η προϊστορία τους. Ασχέτως όμως από το περιστατικό στο Κουκάκι, υπάρχουν μέτρα που μπορούν να προστατεύσουν τους πολίτες και την ΕΛ.ΑΣ...."

Η ιστορία από την άλλη πλευρά δεν μπορεί να είναι οδηγός προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση, διότι είναι πολλαπλώς επιβαρυμένη. Υπάρχει μακρύ ιστορικό αστυνομικής αυθαιρεσίας το οποίο καλύφθηκε από τη συντεχνιακή αντίληψη «βάστα με να σε βαστώ», με αποτέλεσμα οι Ενορκες Διοικητικές Εξετάσεις να καταντήσουν ανέκδοτο. Από την άλλη πλευρά υπάρχει αυτή η απίστευτη επικοινωνιακή σπέκουλα του αποκαλούμενου «χώρου», η οποία εκμεταλλεύεται το «ανέκδοτο ΕΔΕ», τη βαθιά ριζωμένη από την περίοδο της χούντας καχυποψία στην αστυνομία, συν το γεγονός ότι η εικόνα ακόμη και της καταφανώς νόμιμης βίας είναι απεχθής. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το μέλος της «17 Νοέμβρη» κ. Βασίλης Τζωρτζάτος συνελήφθη το 1993 και ξεσηκώθηκε το γνωστό κύμα συμπαράστασης. Δέκα χρόνια μετά, όταν εξαρθρώθηκε η 17Ν, κάποιοι ζήτησαν συγγνώμη γιατί συνηγόρησαν από τις φιλόξενες στήλες της «Ελευθεροτυπίας» υπέρ του «άκακου Βασίλη».

Βεβαίως, στη φιλελεύθερη δημοκρατία «είναι προτιμότερο να αθωωθούν 10 ένοχοι παρά να καταδικαστεί ένας αθώος», αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τις προτροπές του Σεργκέι Νετσάγιεφ («Η κατήχηση του επαναστάτη» είναι το μόνο που διαβάζουν στον «χώρο») για τη χρήση των «φιλελευθέρων διάφορων αποχρώσεων [με τους οποίους] μπορούμε να συνωμοτήσουμε σύμφωνα με τα δικά τους προγράμματα, ισχυριζόμενοι ότι τους ακολουθούμε τυφλά, ενώ στην πραγματικότητα αποκτούμε έλεγχο πάνω τους...».

Παρ’ όλα αυτά όμως, η φιλελεύθερη δημοκρατία πρέπει να προχωρήσει και όλες οι παρανομίες (συμπεριλαμβανομένων των αστυνομικών) πρέπει να παταχθούν. Δεν ξέρουμε τι θα προκύψει από την ΕΔΕ, τώρα που είναι υπό το άγρυπνο μάτι του κ. Νίκου Αλιβιζάτου· είπαμε, είναι βαριά η προϊστορία τους. Ασχέτως όμως από το περιστατικό στο Κουκάκι, υπάρχουν μέτρα που μπορούν να προστατεύσουν τους πολίτες και την ΕΛ.ΑΣ. Αλλά θα πρέπει να συνεχίσουμε αύριο.

συντήρηση της μεγαλύτερης μεταπολιτευτικής απάτης, η οποία είναι ότι η δικτατορία δεν τελείωσε το 1974 και άρα η αστυνομία είναι ένα φασιστικό έκτρωμα που δεν δικαιούται να πράττει το καθήκον της. Οι συνοδοιπόροι των τρομοκρατών συντηρούν την εξαπάτηση ότι κύρια αποστολή της αστυνομίας είναι να «θέλει νεκρό» και να τρομοκρατεί την κοινωνία. Στην πραγματικότητα, θέλουν μια αστυνομία απενεργοποιημένη για να μπορούν να τρομοκρατούν αυτοί χωρίς συνέπειες.

"...Καταλήψεις ακόμα και στο Κουκάκι λοιπόν, που μόλις πήραν δημοσιότητα, οι γνωστοί-άγνωστοι, για να μην πάει η συζήτηση στον πολλαπλασιασμό των καταλήψεων για τις οποίες ευθύνονται και για να εκβιάσουν την ατιμωρησία τους, κατασκεύασαν fake news ότι δήθεν ασκήθηκε παράνομη «αστυνομική βία». Ο στόχος τους δεν είναι να καυτηριάσουν μια πιθανή κατάχρηση αστυνομικής βίας, αλλά να πνίξουν την αλήθεια για τη δική τους βία και να πουλήσουν προστασία σε όσες καταλήψεις απομένουν, καθυστερώντας τις επόμενες επεμβάσεις...."

Αυτή την εξαπάτηση συντηρούν στρεψόδικοι πολιτικοί για να προωθήσουν την καριέρα τους, χρήσιμοι ανόητοι του Κέντρου και της Δεξιάς, αλλά και επαγγελματίες ανεπάγγελτοι «στοχαστές-σκοπευτές» που συνδέονται με ακροαριστερά υποσυστήματα προπαγάνδας, σύγχυσης και αποσταθεροποίησης. Κρίσιμη συνιστώσα των παραπάνω είναι ένας πυρήνας μερικών εκατοντάδων συνήθων υπόπτων που κρατούν τα προκεχωρημένα φυλάκια της αριστερής βίας, δηλαδή τα κρησφύγετα και τις γιάφκες στα πανεπιστήμια και στις καταλήψεις, που χρηματοδοτούνται μέσα από την ανοχή ή τη συνενοχή στη διακίνηση ναρκωτικών.

Καταλήψεις ακόμα και στο Κουκάκι λοιπόν, που μόλις πήραν δημοσιότητα, οι γνωστοί-άγνωστοι, για να μην πάει η συζήτηση στον πολλαπλασιασμό των καταλήψεων για τις οποίες ευθύνονται και για να εκβιάσουν την ατιμωρησία τους, κατασκεύασαν fake news ότι δήθεν ασκήθηκε παράνομη «αστυνομική βία». Ο στόχος τους δεν είναι να καυτηριάσουν μια πιθανή κατάχρηση αστυνομικής βίας, αλλά να πνίξουν την αλήθεια για τη δική τους βία και να πουλήσουν προστασία σε όσες καταλήψεις απομένουν, καθυστερώντας τις επόμενες επεμβάσεις.

Η δολιοφθορά στη δημοκρατία από τους στρεψόδικους οπαδούς του αριστερού ολοκληρωτισμού δεν μπορεί να διαιωνίζεται, διαφορετικά η Ελλάδα θα γίνει μια χώρα φτώχειας και μιζέριας με καταλήψεις παντού, στις οποίες τα τρόφιμα θα μοιράζουν μόνο σε όσους συμμορφώνονται (όπως γίνεται στο Καράκας) οι ομάδες εφόδου ενός καθεστώτος από το οποίο μπορεί να γλιτώσαμε παρά τρίχα το 1944 και το 2015, αλλά που δεν θα αργήσει να προσπαθήσει να επιβληθεί ξανά στο μέλλον.

                                                             "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 20/12/19

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ

Υπάρχει πολλή αυθαιρεσία. Υπάρχει, ας πούμε, η αυθαίρετη πρωτοκαθεδρία της όρασης έναντι των άλλων αισθήσεων. Εμπιστευόμαστε πρώτα αυτό που βλέπουμε. Αλλά, στην εποχή της εικονικής εξουθένωσης του βλέμματος, η εμπιστοσύνη αυτή αποδεικνύεται εντελώς τυφλή. Πιστεύεις ότι βλέπεις μια γυναίκα με κουκούλα – ένα Αμπου Γκράιμπ στο Κουκάκι. Ομως, αυτό που βλέπεις είναι τελικά ένας μπαμπάς με μπαμπαδίσιο φανελάκι.

Η αστυνομική επιχείρηση της Τετάρτης είναι ιδανικό παράδειγμα για να δει κανείς πώς η κατακλυσμιαία πληροφορία καταλήγει να δυσκολεύει την πρόσβαση στην αλήθεια. Οι πληροφορίες για το τι συνέβη στην κατάληψη ήταν τόσο αντικρουόμενες, που τις πρώτες ώρες κυριαρχούσε η αμφιβολία.

Το παράδοξο στα νέα media είναι ότι η αμφιβολία δεν κάνει τους «χρήστες» πιο επιφυλακτικούς. Αντιθέτως. Τους κάνει πιο φανατικούς. Οσο πιο αβέβαιη η αλήθεια, τόσο πιο παχιές οι αντίπαλες βεβαιότητες. Το «παρα-» της παραπληροφόρησης δεν δηλώνει πια μόνο αντίθεση. Δηλώνει και υπερβολή. Παρατρώμε τζανκ πληροφορία.

"...Επιλέγοντας την ενδιάμεση οδό, της φιλικής καταγγελίας και της μη παραίτησης, ο Αλιβιζάτος επιδείνωσε την ήδη ευάλωτη θέση του. Για τους αριστερούς είναι γλάστρα του Χρυσοχοΐδη. Για τους δεξιούς είναι κουκούλα των μπαχαλάκηδων. Στο πρόσωπό του αντανακλάται έτσι ο κυρίαρχος διπολισμός: Ή με την ανομία ή με την αστυνομία. Ή με τα δικαιώματα ή με την ασφάλεια. Ή με τον Αλιβιζάτο ή με τον Χρυσοχοΐδη. Στην πραγματικότητα, ο Αλιβιζάτος δεν θα είχε αναλάβει τον ρόλο του «επιτρόπου» αν υπουργός δεν ήταν ο Χρυσοχοΐδης. Ο καθηγητής δεν ανήκει στην πλειοψηφία της συντεχνίας του, που αντιλαμβάνεται το συνταγματικό δίκαιο ως αντιεξουσιαστικό. Ανήκει σε εκείνους που πιστεύουν ότι η υπεράσπιση του Συντάγματος γίνεται όχι μόνο έναντι αλλά και εντός του κράτους.Το ερώτημα είναι αν η αστυνομία έχει πάρει ατύπως εντολή για παραδειγματική υπέρβαση των ορίων της νόμιμης βίας. Αν δηλαδή η κυβέρνηση ανταποκρίνεται στη δίψα για ασφάλεια (και) με ένα θέαμα βαρύγλυκης επιβολής..."

Σε αυτή τη ζώνη της ανεπιβεβαίωτης βεβαιότητας κινήθηκε ο Νίκος Αλιβιζάτος, υπό την ιδιότητα του επικεφαλής της Επιτροπής παρά τω υπουργώ Προστασίας του Πολίτη, που ιδρύθηκε για να ελέγχει αν εφαρμόζονται τα πορίσματα του Συνηγόρου του Πολίτη για την αστυνομία. Η επιστολή του προς τον Χρυσοχοΐδη –διά της οποίας παραιτούνταν ρητώς από την απειλή παραίτησής του– υιοθετούσε την εκδοχή για απουσία εισαγγελικής εντολής ενώ το υπουργείο διαβεβαίωνε ότι επιτόπου βρισκόταν εισαγγελέας.

Επιλέγοντας την ενδιάμεση οδό, της φιλικής καταγγελίας και της μη παραίτησης, ο Αλιβιζάτος επιδείνωσε την ήδη ευάλωτη θέση του. Για τους αριστερούς είναι γλάστρα του Χρυσοχοΐδη. Για τους δεξιούς είναι κουκούλα των μπαχαλάκηδων. Στο πρόσωπό του αντανακλάται έτσι ο κυρίαρχος διπολισμός: Ή με την ανομία ή με την αστυνομία. Ή με τα δικαιώματα ή με την ασφάλεια. Ή με τον Αλιβιζάτο ή με τον Χρυσοχοΐδη. Στην πραγματικότητα, ο Αλιβιζάτος δεν θα είχε αναλάβει τον ρόλο του «επιτρόπου» αν υπουργός δεν ήταν ο Χρυσοχοΐδης. Ο καθηγητής δεν ανήκει στην πλειοψηφία της συντεχνίας του, που αντιλαμβάνεται το συνταγματικό δίκαιο ως αντιεξουσιαστικό. Ανήκει σε εκείνους που πιστεύουν ότι η υπεράσπιση του Συντάγματος γίνεται όχι μόνο έναντι αλλά και εντός του κράτους.

Το ερώτημα είναι αν η αστυνομία έχει πάρει ατύπως εντολή για παραδειγματική υπέρβαση των ορίων της νόμιμης βίας. Αν δηλαδή η κυβέρνηση ανταποκρίνεται στη δίψα για ασφάλεια (και) με ένα θέαμα βαρύγλυκης επιβολής.

Το μήνυμα για τέτοια επίδειξη δεν φαίνεται πάντως να το στέλνει η πολιτική ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου. Το αρθρώνουν στελέχη της Ν.Δ., ο λόγος των οποίων ξεπερνά ακόμη και τη ρητορική των συνδικαλιστών της ΕΛ.ΑΣ. Το κάνουν επειδή νιώθουν ότι ο ενδιάμεσος χώρος έχει καταργηθεί. Επειδή ξέρουν ότι οι αντι-αστυνομικές διαδηλώσεις στο πεζοδρόμιο της ΓΑΔΑ δεν είναι αντιπολιτευτικές. Είναι ζεστό ψωμί για την κυβέρνηση.