"...Η τουρκική ευελιξία ενισχύθηκε από τη συνεχιζόμενη επιπολαιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και, ιδίως, από το συνεχιζόμενο βάλτωμα του Κυπριακού. Ως γνωστόν, το 2004 χάθηκε μια άριστη ευκαιρία να επιλυθεί το ζήτημα. Το σχέδιο του τότε γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Κόφι Αναν, προέβλεπε τη δημιουργία διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, δρομολογούσε τη διαδικασία για την αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων κατοχής από το νησί, έθετε στο χρονοντούλαπο το σταθερό αίτημα του τουρκικού εθνικισμού για διχοτόμηση και απέδιδε ολόκληρη την Κύπρο ως κρατική οντότητα εντός της Ευρώπης. Ο τότε πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος αντιτάχθηκε στη λύση και κατάφερε να περάσει η θέση του, με τη βοήθεια του ΑΚΕΛ αλλά και με τη χαλαρή αποστασιοποίηση της Ελλάδας, την οποία ήδη κυβερνούσε η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή. Η ελπίδα για λύση αναζωπυρώθηκε πριν από την εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στην προεδρία της Κύπρου, μάλιστα κινητήριος δύναμη της αναθερμανθείσης κινητικότητας ήταν η συζήτηση για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, από την οποία δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν οι Τουρκοκύπριοι. Και σε αυτή την περίπτωση, τα όνειρα τελείωσαν στο Κραν Μοντανά, όταν με ευθύνη του προέδρου Αναστασιάδη, της Ελλάδας και της Τουρκίας φάνηκε ότι η επερχόμενη λύση θα είναι η διχοτόμηση και η οριστικοποίηση της κατοχής του 37% του νησιού. Οι συνέπειες εκείνης της επιλογής φαίνονται σήμερα..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 02/12/19

Όχι λάθη πάντα λάθη

Ναι μεν το μνημόνιο αμοιβαίας κατανόησης, που υπέγραψαν η Τουρκία και η Λιβύη, απλώς περιγράφει τους τομείς συνεργασίας δύο κρατών - ότι το ένα, η Λιβύη, είναι ιδιαιτέρως ασταθές δεν σημαίνει τίποτα - και, επίσης ναι, δεν αποτελεί διμερή συμφωνία με δεσμευτικό χαρακτήρα. Ωστόσο, δικαίως, η ελληνική πλευρά εξανίσταται και διαμαρτύρεται, διότι, σε κάθε περίπτωση, η Αγκυρα επιδιώκει να εγκαθιδρύσει κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο, να δηλώσει ότι θα είναι συμμέτοχος στην όποια μοιρασιά υποθαλάσσιου πλούτου επιχειρηθεί εκεί.

Ολα έδειχναν, άλλωστε, το τελευταίο διάστημα ότι εκεί το πήγαινε ο πρόεδρος Ερντογάν. Η εμπλοκή της Τουρκίας στη Συρία και η επιβεβαίωση της γεωπολιτικής ισχύος της, μαζί με τη δυνατότητα διαχείρισης εκ μέρους της των ροών μεταναστών και προσφύγων προς την Ελλάδα, ενισχύουν την αυτοπεποίθηση της γειτονικής μας χώρας, που πλέον φαίνεται ότι έχει εγκαταλείψει οριστικά την ευρωπαϊκή πορεία ενώ έχει μειωθεί και η εξάρτησή της από τις ΗΠΑ.

Εχουν να κάνουν οι εξελίξεις με κάποια επιθετική στρατηγική Ερντογάν; Αριστοι γνώστες των κανόνων του διεθνούς δικαίου και της περιοχής διαβεβαιώνουν ότι δεν έχει να κάνει με το πρόσωπο αλλά με τις πάγιες πολιτικές επιδιώξεις της Τουρκίας. Τα ίδια ακριβώς θα συνέβαιναν αν στην εξουσία δεν ήταν ο Ερντογάν αλλά οι κεμαλιστές.

Ωστόσο, η τουρκική ευελιξία ενισχύθηκε από τη συνεχιζόμενη επιπολαιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και, ιδίως, από το συνεχιζόμενο βάλτωμα του Κυπριακού.

Ως γνωστόν, το 2004 χάθηκε μια άριστη ευκαιρία να επιλυθεί το ζήτημα. Το σχέδιο του τότε γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Κόφι Αναν, προέβλεπε τη δημιουργία διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, δρομολογούσε τη διαδικασία για την αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων κατοχής από το νησί, έθετε στο χρονοντούλαπο το σταθερό αίτημα του τουρκικού εθνικισμού για διχοτόμηση και απέδιδε ολόκληρη την Κύπρο ως κρατική οντότητα εντός της Ευρώπης. Ο τότε πρόεδρος της Κύπρου Τάσσος Παπαδόπουλος αντιτάχθηκε στη λύση και κατάφερε να περάσει η θέση του, με τη βοήθεια του ΑΚΕΛ αλλά και με τη χαλαρή αποστασιοποίηση της Ελλάδας, την οποία ήδη κυβερνούσε η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή.

Η ελπίδα για λύση αναζωπυρώθηκε πριν από την εκλογή του Νίκου Αναστασιάδη στην προεδρία της Κύπρου, μάλιστα κινητήριος δύναμη της αναθερμανθείσης κινητικότητας ήταν η συζήτηση για την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων, από την οποία δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν οι Τουρκοκύπριοι. Και σε αυτή την περίπτωση, τα όνειρα τελείωσαν στο Κραν Μοντανά, όταν με ευθύνη του προέδρου Αναστασιάδη, της Ελλάδας και της Τουρκίας φάνηκε ότι η επερχόμενη λύση θα είναι η διχοτόμηση και η οριστικοποίηση της κατοχής του 37% του νησιού.

Οι συνέπειες εκείνης της επιλογής φαίνονται σήμερα. Η Τουρκία διεκδικεί πάση θυσία έξοδο στην ανατολική Μεσόγειο, και δεν είναι αρκετή η κατασκευή των λεγόμενων τριμερών συμπράξεων (Κύπρου - Ελλάδας και Ισραήλ, Κύπρου - Ελλάδας και Αιγύπτου) για να την αποκλείσουν. Η ελληνοκυπριακή πλευρά και, δευτερευόντως, ίσως και λόγω αδρανείας, η ελληνική πλευρά έπρεπε να περιμένουν την κλιμάκωση. Οταν κλοτσάς την ευκαιρία, μάλιστα δυο φορές, δεν είναι σίγουρο ότι θα υπάρξει και τρίτη ευνοϊκή συγκυρία.

Το λάθος της ελληνικής πλευράς είναι ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ μας. Οπως αποδεικνύεται, είναι αμείλικτος και λειτουργεί εναντίον μας.

Αριστερή εκ του ασφαλούς: Ο βουλευτής της ΝΔ Κωνσταντίνος Κυρανάκης μιλάει στο περίφημο LSE, στο Λονδίνο. «Είναι δυνατόν στελέχη σας να υποστηρίζουν την αστυνομική βία στα πανεπιστήμια;» τον ρωτάει μια φοιτήτρια. «Αν εδώ έξω από το LSE βγείτε τώρα και πετάξετε μια μολότοφ, τι περιμένετε ότι θα σας κάνει η βρετανική αστυνομία;», ρωτάει με τη σειρά του ο έλληνας βουλευτής. «Αλλο το LSE», λέει η ελληνίδα φοιτήτρια στο Λονδίνο. Δεν είναι η πρώτη ελληνίδα αριστερή που, εκ του ασφαλούς, προορίζει την Ελλάδα για επαναστατικό πειραματόζωο.

Τόσο πολλοί επιστήμονες!

Το πιο ενδιαφέρον πάνελ, στο συνέδριο της ΝΔ, είχε θέμα «Πολιτική για τους πολίτες: Δίνουμε απαντήσεις στις προσκλήσεις του σύγχρονου κόσμου που επηρεάζουν τη ζωή μας». Κι ήταν ενδιαφέρον επειδή δεν είχε συνθήματα αλλά αναλυτικές εισηγήσεις για τα πραγματικά προβλήματα που θα έπρεπε να μας προβληματίζουν: από την κατεύθυνση της οικονομίας μας ως τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στις ζωές μας. Τέθηκαν πολλά θέματα που δεν αντιμετωπίζονται ως θέματα αιχμής. Θα έπρεπε.

Θα έπρεπε, π.χ., να έχουμε συζητήσει σοβαρά τη θέση των ψηφιακών τεχνολογιών στην ελληνική εκπαίδευση. Ο καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, Γιώργος Δουκίδης, επισήμανε ότι είμαστε αρνητικοί πρωταθλητές «στον χώρο της σύνδεσης της εκπαίδευσης με την εργασία και στον χώρο των ψηφιακών τεχνολογιών». Συμβαίνει, είπε, το εξής παράδοξο: «Το 26% των εργαζομένων έχει υπερβάλλοντα προσόντα. Αυτό δεν είναι θετικό, είναι αρνητικό γιατί δεν έχουμε δώσει έμφαση σε αυτό που λέμε σωστή τεχνολογική εκπαίδευση». «Αν λάβουμε υπόψη ότι η ανώτατη εκπαίδευση δεν συνδέεται με την αγορά εργασίας», πρόσθεσε, «το αποτέλεσμα είναι ότι το 40% των αποφοίτων των ελληνικών πανεπιστημίων να είναι άνεργοι. Ποτέ στην παγκόσμια οικονομική ιστορία δεν έχει καταγραφεί αυτό το ποσοστό».

Τι κάνουμε γι' αυτό; Ο,τι μπορούμε. Επί υπουργίας Κώστα Γαβρόγλου διαλύσαμε τα ΤΕΙ - και σήμερα σκοτωνόμαστε για το λεγόμενο «πανεπιστημιακό άσυλο». Εχουμε σχέδιο.