Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
 |
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/12/19"...Η καλή διαπίστωση είναι ότι φαίνεται να πληθαίνουν διεθνώς όσοι ενοχλούνται τόσο από τις προκλήσεις, όσο και από την ακραία επιθετική ρητορική του τουρκικού καθεστώτος στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, στην οποία περιλαμβάνεται και η Ελλάδα. Ο ευρωπαϊκός Τύπος ανακαλύπτει τώρα ότι ο Ερντογάν επιχειρεί την ανασύσταση μιας νεοοθωμανικής αυτοκρατορίας και δημοσιεύματα κατηγορούν την Τουρκία ότι πάει να βάλει μπουρλότο σε ολόκληρη την περιοχή με τα καμώματά της. Παράλληλα κάποιοι Ευρωπαίοι βλέπουν να απειλούνται συμφέροντά τους και με αιχμή την ιταλική κυβέρνηση προσπαθούν να ομαλοποιήσουν την κατάσταση στη Λιβύη, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει αναγκαστικά ότι το αποτέλεσμα θα εξυπηρετεί πλήρως τις δικές μας θέσεις. Ευτυχώς, φαίνεται ότι κάποια ισχυρά λόμπι, όπως το εβραϊκό στις ΗΠΑ και το αρμενικό στη Γαλλία, λειτουργούν αντιτουρκικά. |
 |
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/12/19"...Σε αυτό το πλαίσιο χαοτικής πολυφωνίας το μόνον που μπορεί κανείς να απαιτήσει είναι η αυτοσυγκράτηση και η ανάληψη ευθύνης από τους κορυφαίους πολιτικούς. Στην παρούσα Βουλή μετέχουν τρεις πρώην πρωθυπουργοί –κατά σειράν οι Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου και Αντώνης Σαμαράς– πέραν του σημερινού πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προκατόχου του Αλέξη Τσίπρα. Και οι πέντε αντιμετώπισαν σε διάφορες φάσεις προβλήματα διαφόρου εντάσεως με την Τουρκία. Ολοι τους διαθέτουν πείρα και δεν στερούνται ευφυΐας, φυσικά. Ας συσκεφθούν με σοβαρότητα, πέρα από τα φώτα της δημοσιότητος, ας καταθέσουν το απαύγασμα της εμπειρίας τους και ας αναλάβουν την ευθύνη τους έναντι των πολιτών αυτής της χώρας που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια, έχοντας όλοι απέναντί τους τον Τούρκο πρόεδρο και παλαιότερα πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Τίποτε από αυτά δεν θα συμβεί. Διότι οι Ελληνες πολιτικοί ηγέτες το μόνον που επιδιώκουν είναι η αυτοδικαίωσή τους, έναντι «αξέστων» ή «ιδιοτελών» αντιπάλων, έναντι «ανικάνων» συνεργατών. Τη εξαιρέσει εμού, οι πάντες ανίκανοι και δόλιοι. Αυτή είναι η αρχή που διέπει τις ενέργειές τους, πιστεύοντας ότι διά του τρόπου αυτού εξασφαλίζουν θέση περίοπτη στην Ιστορία. Αυταπατώνται...". |
 | |
"...Δεν ξέρουμε τι σημαίνει ο «ενοχικός τρόπος». Εννοούν «ένοχο τρόπο», που κάτι μπορεί να υπονοεί; «Ενοχικό σύνδρομο»; Τέλος πάντων, η σχέση των συνδικαλιστών με τη γλώσσα είναι αναγκαστικής συμβίωσης. Εντύπωση όμως προκαλούν ακόμη δύο στοιχεία της ανακοίνωσης. Κατ’ αρχάς το «μονομερώς». Τι στην ευχή; Χρειαζόταν κάποιο συνυποσχετικό για προσφυγή στη Χάγη για «επίλυση της διαφοράς»; Ή μήπως θεωρούν οι συνδικαλιστές ότι συνδιοικούν την εταιρεία και χρειάζεται η έγκρισή τους για να επιστρέψουν 21 άτομα στην εργασία για την οποία εξαρχής προσελήφθησαν; Κατά δεύτερον η μετακίνηση των υπαλλήλων έγινε, σύμφωνα με τους συνδικαλιστές, «με βίαιο και αυταρχικό τρόπο». Αυτό σημαίνει είτε ότι τους μετακίνησαν στα εκδοτήρια με τις κλωτσιές (κυριολεκτικώς και ουχί μεταφορικώς) είτε έστειλαν τα ΜΑΤ για να εκκενώσουν την κατάληψη των θέσεων στις οποίες «τρούπωσαν». Φυσικά τίποτε από τα παραπάνω δεν έγινε· θα αρκούσε μια βρισιά για να γίνει πρώτο θέμα στα κανάλια και να έχουμε πύρινες ανακοινώσεις από το τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ. Απλώς για ακόμη μία φορά ξεχείλωσε η γλώσσα, ρίχτηκαν ακρίτως στον δημόσιο διάλογο λέξεις που εξυπηρετούν ποταπούς σκοπούς και θολώνουν την πραγματικότητα. Οπως γράφαμε και παλαιότερα, οι λέξεις «βία», «βίαιος», «βιαιότητα» έχουν ξεχειλώσει τόσο πολύ, που τα πάντα ασκούν βία. «Ο λόγος, έχει ειπωθεί, ασκεί βία και γι’ αυτό φροντίζουμε να τον περιορίσουμε. Τα σχολεία, λέγεται, ασκούν βία και γι’ αυτό τα καταλαμβάνουμε. Η εξουσία ασκεί βία και γι’ αυτό θέλουμε να την καταλύσουμε. Οι νόμοι ασκούν βία και γι’ αυτό τους καταργούμε στην πράξη. Το θέμα όμως είναι ότι με τόση πολύ μεταφορική βία, δεν χάνει απλώς η έννοια τη σημασία της. Παύουν να ιεραρχούνται και οι πράξεις. Αν όλα είναι βία, τότε κάθε βία είναι δικαιολογημένη..." |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου