"...Δεν ξέρω εάν η ενέργεια των τριών νεαρών ήταν απόρροια ενθουσιώδους πατριωτισμού τροφοδοτούμενου από τον θάνατο του ηρωικού πιλότου Γιώργου Μπαλταδώρου ή, όπως αποδείχθηκε και στην περίπτωση των Ιμίων, υποκρύπτεται και κάτι άλλο. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο χρήζει απάντησης αρμοδίως. Δεδομένου ότι κατά την αναχώρησή τους με το ταχύπλοο και τις σημαίες είχε συγκεντρωθεί στο λιμάνι όλο το χωριό, δεν θα έπρεπε κάποιος από τους εκεί ανθρώπους της αστυνομίας, του στρατού, που υποτίθεται ότι είναι εντεταλμένοι να ελέγχουν και να ενημερώνουν για το παραμικρό στις ευαίσθητες αυτές περιοχές, να ειδοποιήσει τους προϊσταμένους του για το τι πάει να γίνει, ώστε να αποτρέψουν τους νεαρούς;..."

Ένα σχόλιο και μία επιστολή,

από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Ο Τούρκος πρωθυπουργός ισχυρίστηκε ακόμα ότι δικοί τους κομάντος πήγαν τη νύχτα και κατέβασαν τη σημαία, κάτι που διέψευσε η ελληνική πλευρά. Το αν η σημαία αφαιρέθηκε από τους Τούρκους ή όχι δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε, καθώς το λιμενικό μας δεν επιτρέπει έκτοτε την πρόσβαση στη συγκεκριμένη βραχονησίδα.


Είτε το εθνικό σύμβολο κατέβηκε από Τούρκους είτε εξακολουθεί να κυματίζει, ο Γιλντιρίμ δημοσιοποίησε αυτή την εκδοχή για να πλήξει το ηθικό των Ελλήνων. Γιατί είναι άλλο να αμφισβητήσει στα λόγια την ελληνικότητα μιας βραχονησίδας ή ενός νησιού και άλλο να στείλει επίλεκτες δυνάμεις και να σου πάρει τη σημαία από το σπίτι σου. Ετσι, είναι πολύ λογικό, ότι ακόμα και αν μας πήραν τη σημαία, οι κυβερνώντες δεν θα το παραδεχθούν, για ευνόητους λόγους. Ενας «άλλος» υπουργός Αμυνας από αυτόν που γνωρίζαμε έως τώρα, αποδοκίμασε από το βήμα της Βουλής τους τρεις νεαρούς για την εθνικά επιζήμια, ανεξαρτήτως προθέσεων, ενέργεια. Και δεν μπορεί παρά να συμφωνήσει κανείς μαζί του, μολονότι ο ίδιος ελέγχεται για την έως τώρα καλλιέργεια, μέσω δηλώσεων και κινήσεών του, κλίματος στο οποίο ευδοκιμούν πρωτοβουλίες του είδους.

Δεν ξέρω εάν η ενέργεια των τριών νεαρών ήταν απόρροια ενθουσιώδους πατριωτισμού τροφοδοτούμενου από τον θάνατο του ηρωικού πιλότου Γιώργου Μπαλταδώρου ή, όπως αποδείχθηκε και στην περίπτωση των Ιμίων, υποκρύπτεται και κάτι άλλο. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει ένα ερώτημα το οποίο χρήζει απάντησης αρμοδίως.

Δεδομένου ότι κατά την αναχώρησή τους με το ταχύπλοο και τις σημαίες είχε συγκεντρωθεί στο λιμάνι όλο το χωριό, δεν θα έπρεπε κάποιος από τους εκεί ανθρώπους της αστυνομίας, του στρατού, που υποτίθεται ότι είναι εντεταλμένοι να ελέγχουν και να ενημερώνουν για το παραμικρό στις ευαίσθητες αυτές περιοχές, να ειδοποιήσει τους προϊσταμένους του για το τι πάει να γίνει, ώστε να αποτρέψουν τους νεαρούς;Έντυπη

Στους εξωγενείς, πρώτη θέση έχει η Τουρκία σε ρόλο μοχλού, με υπομόχλια την Αλβανία, τη FYROM, την τουρκική γι’ αυτήν μειονότητα της Θράκης, τις γκρίζες βραχονησίδες, το Αιγαίο, τις ΑΟΖ Κύπρου και Ελλάδος και, τέλος, την ανεξέλεγκτη ροή μεταναστών προς τη χώρα μας. Με αυτά τα δεδομένα, τι χρείαν πολέμου έχει; Παρά ταύτα και αυτή την έσχατη απειλή προκλητικά χρησιμοποιεί, εκμεταλλευόμενη τις δικές μας αδυναμίες.

Η Αλβανία αποθρασύνεται μέρα με τη μέρα ενθαρρυνόμενη από την Τουρκία. Ακύρωση της συμφωνίας για τις θαλάσσιες ζώνες, ωμή καταπίεση της ελληνικής μειονότητος, περιουσιακές διεκδικήσεις, αμφισβήτηση χερσαίων συνόρων και κατάργηση του εμπολέμου.

Η FYROM, ενώ χωρίς τη δική μας συγκατάθεση ούτε Ε.Ε. ούτε ΝΑΤΟ μπορεί να δει, προκλητικά υποκλίνεται στον σουλτάνο Ερντογάν, τον υπ’ αριθμόν ένα σήμερα εχθρό της χώρας μας, δηλώνοντας υποταγή και αφοσίωση στον νονό του μουσουλμανισμού. Και ενώ εμείς της προσφέρουμε κάθε λογής οικονομική στήριξη, ο κ. Ζάεφ δηλώνει αμετακίνητος στο όνομα Μακεδονία και στη μακεδονική ταυτότητα του ετερόκλητου πληθυσμού της, υποστηριζόμενος από πολλές χώρες της Ε.Ε., τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Παράλληλα, τα μεγάλα, όπως εκτιμούν οι ειδικοί, φυσικά κοιτάσματα εμπλέκουν τη χώρα μας σε μια έντονη διεθνή περιδίνηση.

Στους ενδογενείς παράγοντες, πρώτη θέση, κατά την άποψή μας, κατέχει η πολιτική φαγωμάρα, ακόμα και ενόψει εθνικών κινδύνων. Απογοήτευση και θλίψη προκάλεσε, ανά το πανελλήνιο, η πρόσφατη Ολομέλεια της Βουλής.

Κάθε ανάλυση για κάθε κοινό νου που είχε την υπομονή να την παρακολουθήσει θεωρείται περιττή. Εσπειρε την ανησυχία και δεν μείωσε τους φόβους, ακόμη και των πλέον ψύχραιμων πολιτών, έναντι των εξωγενών κινδύνων που περιβάλλουν τη χώρα μας.

Κατά δεύτερο λόγο, αναφέρεται η συνεχιζόμενη οικονομική ύφεση που ταλανίζει τη χώρα εδώ κι οκτώ χρόνια τώρα, χωρίς δυστυχώς ευοίωνη προοπτική. Πού είναι η παραγωγή, οι εξαγωγές, ο βιώσιμος ανταγωνισμός; Πώς και από πότε τα πλεονάσματα του 3,5% θα καλύπτονται από την ανάπτυξη της εθνικής μας οικονομίας και όχι από την άγρια φορολόγηση που έχει σαν φυσική συνέπεια την ανεξέλεγκτη φοροδιαφυγή;

Η αβεβαιότητα εκατομμυρίων νοικοκυριών για το γέμισμα της κατσαρόλας και την εξασφάλιση της στέγης τους μόνον ανησυχητική αστάθεια δημιουργεί με ταυτόχρονη μείωση της αγωνιστικής διάθεσης των πολιτών, που εγγίζει τα όρια της αδιαφορίας ακόμα και ενόψει ορατών εξωτερικών κινδύνων.

Κατά τρίτο λόγο αναφέρεται η κοινωνική αστάθεια, με έντονα τα χαρακτηριστικά της ανασφάλειας, της αυξημένης εγκληματικότητας, των ληστειών και διαρρήξεων, με ξυλοδαρμούς και δολοφονίες, με τον εμπρησμό καταστημάτων και αυτοκινήτων, την εκτόξευση μολότοφ εναντίον των οργάνων της τάξης με ορμητήριο το άσυλο του ΕΜΠ (χώρο ελεύθερης διακίνησης ευγενών... ιδεών), την εγκαθίδρυση του αβάτου των Εξαρχείων, ώς την αυτοδικία για απονομή της δικαιοσύνης από ομάδες αγανακτισμένων παιδιών... ηλικίας ενίοτε και 30 ετών.

Οι πολιτικοί μας ας αρθούν, επιτέλους, στο ύψος των περιστάσεων. Οφείλουν να ενωθούν και να ενώσουν τους Ελληνες απανταχού ευρισκομένους. Αν δεν το πράξουν, θα είναι υπόλογοι για όποια καταστροφή ήθελε πλήξει τη χώρα.

Παναγιώτης Καρακατσούλης, 

Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών