"...Η (κακά) οργανωμένη προσπάθεια μελών του κόμματος, συνεπώς, να ρίξουν το άγαλμα του Τρούμαν στη διάρκεια του προχθεσινού συλλαλητηρίου, ξενίζει. Ομως, η σκηνοθεσία του επεισοδίου (σαν επίθεση κουκουλοφόρων που βγαίνουν από αριστερή διαδήλωση την οποία δεν περιφρουρεί το ΚΚΕ, μόνο που αντί για κουκουλοφόρους πρωταγωνιστούν φαλακροί) δείχνει την αγωνία του Περισσού, με στοχευμένες συμβολικές ενέργειες και με τελετουργική πλην ελεγχόμενη βία στη σύγκρουση με την Αστυνομία, να προσεγγίσει αριστερούς οπαδούς που απογοητεύτηκαν σταδιακά από τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ", την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και την "ΑΥΓΗ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 18/04/18

ΣΑΝ ΣΚΗΝΕΣ 

ΑΠΟ ΤΑΙΝΙΑ 

ΤΩΝ ΜΟΝΤΙ ΠΑΪΘΟΝ

Το ΚΚΕ είναι το κόμμα που στη μεταπολιτευτική ιστορία του προσέχει ιδιαίτερα την προστασία της τάξης. Η κριτική του είναι παλαιική. Τα θύματα που επικαλείται, φιλοτεχνώντας τις δικές του αγιογραφίες και το δικό του μαρτυρολόγιο, είναι παλαιά - του Εμφυλίου, της μετεμφυλιακής περιόδου και της χούντας. Στη διάρκεια της Μεταπολίτευσης, προσωπικώς δεν άκουσα για στέλεχος ή και μέλος του ΚΚΕ που να συνελήφθη και να κρατήθηκε για πολιτικό ακτιβισμό. Αυτό σημαίνει ότι το κράτος, με καμία κυβέρνηση, δεν αντιμετωπίζει το ΚΚΕ ως αντισυστημική απειλή. Κάθε άλλο. Μέσω του συνδικαλισμού, στελέχη του έχουν πρόσβαση στο κομματικό κράτος.

Το ΚΚΕ δηλαδή είναι κομμάτι του συστήματος. Ενα κόμμα μηχανισμών που εξασφαλίζουν την αναπαραγωγή του, μια πειθαρχημένη δύναμη που αποστρέφεται οποιαδήποτε αλλαγή. Επίσης, ένας πολιτικός οργανισμός που, μαζί με την Εκκλησία, πιστεύει σε μια μεταφυσική τελειότητα, εν προκειμένω σε μια ιδανική κοινωνία την οποία τοποθετεί στο απώτερο μέλλον, ένθα ουκ έστι πόνος, ου λύπη, ου στεναγμός. Ενας απόλυτα συντηρητικός μηχανισμός, που παρά τις διακηρύξεις των κειμένων του, συνιστά εγγύηση προστασίας του πολιτεύματος και γενικώς της σταθερότητας.

Η (κακά) οργανωμένη προσπάθεια μελών του κόμματος, συνεπώς, να ρίξουν το άγαλμα του Τρούμαν στη διάρκεια του προχθεσινού συλλαλητηρίου, ξενίζει. Ομως, η σκηνοθεσία του επεισοδίου (σαν επίθεση κουκουλοφόρων που βγαίνουν από αριστερή διαδήλωση την οποία δεν περιφρουρεί το ΚΚΕ, μόνο που αντί για κουκουλοφόρους πρωταγωνιστούν φαλακροί) δείχνει την αγωνία του Περισσού, με στοχευμένες συμβολικές ενέργειες και με τελετουργική πλην ελεγχόμενη βία στη σύγκρουση με την Αστυνομία, να προσεγγίσει αριστερούς οπαδούς που απογοητεύτηκαν σταδιακά από τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα.

Είναι μια αγωνία εύλογη. Ωστόσο, τα χαρακτηριστικά του κόμματος είναι τόσο ισχυρά ώστε η αντισυστημική βία να μοιάζει με κωμωδία. Η προσπάθεια να φαγωθεί ο ορείχαλκος του αγάλματος με τροχό, η αγωνία του παριστάμενου βουλευτή Χρήστου Κατσώτη να μην πάρει η Αστυνομία τον τροχό με φωνές «αυτό είναι φθορά ξένης ιδιοκτησίας», ή ο καβγάς κάποιου συντρόφου εν εξάλλω με τους αστυνομικούς των ΜΑΤ τους οποίους κατηγορούσε ότι έσπρωξαν «τον βουλευτή ρε;» θα μπορούσαν να είναι σκηνές από μια ταινία των Μόντι Πάιθον - αν ήξεραν την Ελλάδα. Καμία ανησυχία λοιπόν. Ή, όπως θα το απήγγελλε ο ποιητής του βουνού και του λόγγου Κώστας Κρυστάλλης, «αργά τα βόδια περπατούν και πού και πού μουγκρίζουν».

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 18/04/18

"ΜΑΣΚΕΣ", του Μιχάλη Τσιντσίνη

Ο Χάρι Τρούμαν κοιμόταν. Στεκόταν χρόνια τώρα τόσο απαρατήρητος, όσο και τα αβραμοπουλικά κιγκλιδώματα στο παρκάκι που τον περιβάλλει. Ηταν ένας μπρούντζινος όγκος που θα είχε μείνει πολιτικά αόρατος αν δεν τον ξυπνούσε το τάγμα αποκαθηλώσεων του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η σκηνογραφία της αποκαθήλωσης από ειδικό συνεργείο βανδαλισμού –γεννήτρια, μπαλαντέζα, σκάλα, τροχός– ήταν που έδωσε ξανά στο άγαλμα πολιτική ακτινοβολία.

Χάρη στους επίδοξους πριονιστές του, ο Ελληνας Τρούμαν ξύπνησε. Ξαφνικά δημιουργήθηκε η ανάγκη να θυμηθούμε τι είχε κάνει ο 33ος Αμερικανός πρόεδρος για να αξίζει τέτοιο μένος· ποια ήταν η συμβολή του στην έκβαση του Εμφυλίου και, κυρίως, στη μεταπολεμική ανοικοδόμηση της Ελλάδας –διά του σχεδίου Μάρσαλ– που δικαιολογούσε την ανέγερση του ανδριάντα πριν από πενήντα πέντε χρόνια.

Ετσι, με τη διέγερση της μνήμης, ο μπρούντζος ξαναέγινε μνημείο. Ξαναέγινε αλλά φευγαλέα, από ατύχημα. Πριν από το ατύχημα, κανείς δεν εννοούσε ως μνημείο το άγαλμα. Κανείς δεν το θεωρούσε άξιο προστασίας. Ηταν στόχος εύκολος, πολιτικά ανυπεράσπιστος, πρόσφορος για άνετες επαναστατικές πράξεις. Ανίσχυρο εικόνισμα για τζάμπα εικονοκλάστες.

Γιατί λοιπόν αξίζει να ασχολείται κάποιος με μια μειοψηφία που επαναλαμβάνει σαν αγγαρεία τα ακτιβιστικά εφέ της πάνω σε ένα κουφάρι; Το ερώτημα μάλλον πρέπει να αντιστραφεί: Γιατί αυτή και άλλες μειοψηφίες, εξίσου μικρές και εξίσου απολιθωμένες, καταφέρνουν να έχουν τόσο μεγάλο εκτόπισμα στον δημόσιο χώρο;

Η απάντηση δεν μπορεί να αγνοήσει τον άλλον «συμβολικό ακτιβισμό» των ημερών. Τρία ενήλικα «παιδιά», αφού –όπως είπε το ένα– ήπιαν τον καφέ τους, πήγαν βαρκάδα για να σηκώσουν σημαίες στις βραχονησίδες.

Φαίνεται άσχετο, αλλά δεν είναι. Αν υπάρχει κάτι που συνδέει τα δύο περιστατικά είναι η διατάραξη της ισορροπίας μεταξύ του συμβολικού και του πραγματικού: Το συμβολικό επιβάλλεται στην πραγματικότητα μέσω του κενού που αφήνει η πολιτική. Την ώρα που η κυβέρνηση είναι απορροφημένη αποκλειστικά στα τεχνάσματα αυτοσυντήρησής της, η πλαστική σημαία επιβάλλεται στην εξωτερική πολιτική. Ο χουλιγκανισμός του δισκοπρίονου επιβάλλεται σαν μείζον πολιτικό γεγονός. Οτιδήποτε έχει μυθολογική αξία –αριστεροί και δεξιοί μεγαλοϊδεατισμοί, φαντάσματα του Εμφυλίου και λάβαρα της πολεμικής αρετής– γιγαντώνεται και κυριαρχεί.

Λένε ότι όταν κάτι διαλύεται βλέπεις καθαρότερα από τι είναι φτιαγμένο. Αυτό φαίνεται να συμβαίνει και με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η άμπωτη της εθνικολαϊκιστικής εξουσίας αποκαλύπτει τη σύσταση του πυθμένα – την ιδεολογική λάσπη από την οποία η εξουσία αυτή είναι πλασμένη. Η εποχή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ τελειώνει παροξύνοντας τους μύθους που την ίδρυσαν.

 ....Πάντως ο Κατσάκος κλείνει πονηρά το μάτι!

"Η ΑΥΓΗ",  18/04/18