προ πέντε ετών
Τρείς ενδιαφέρουσες επιστολές αναγνωστών,
από την “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 31/03/16 |
1. Τα Θρησκευτικά
Κύριε διευθυντά,
Διάβασα στην εφημερίδα σας, στις 13 Μαρτίου, τη συνέντευξη του υπουργού Παιδείας Νικολάου Φίλη στον δημοσιογράφο σας κ. Απόστολο Λακασά σχετικά με την Παιδεία, όπου ένα μέρος της αναφερόταν στο μάθημα των Θρησκευτικών που διδάσκεται σήμερα στα σχολεία. Στη δύσκολη κατάσταση στην οποία ευρίσκεται σήμερα η Ελλάδα, –οικονομικό, προσφυγικό, μεταναστευτικό– αυτού του είδους οι συνεντεύξεις είναι τελείως άστοχες. Ο υπουργός, όπως αναφέρει στη συνέντευξη, θέλει να καταργήσει τον ομολογιακό χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών και να τον αντικαταστήσει με το μάθημα της Θρησκειολογίας, προϋπόθεση για να παραμείνει υποχρεωτική η διδασκαλία (της Θρησκειολογίας). Περίεργος και αβάσιμος τόσο νομικά όσο και συνταγματικά ο συλλογισμός του. Δεν είμαι ο αρμόδιος για να αποδείξω ότι υπάρχει χάσμα μεταξύ του μαθήματος των Θρησκευτικών και της Θρησκειολογίας. Aλλοι είναι αρμόδιοι, η Εκκλησία της Ελλάδος και το ΣτΕ, αν χρειαστεί. Οι επιθυμίες του νυν υπουργού και των πίσω από αυτόν δεν δύνανται νομικά να υλοποιηθούν αν δεν αλλάξουν οι συνταγματικές επιταγές για την Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού στην Ελλάδα. Ας αλλάξει, αν μπορεί, ο κ. Φίλης τα σχετικά άρθρα του Συντάγματος και μετά βλέπουμε. Δεν έχει αντιληφθεί ο κ. Φίλης ότι σε μια δημοκρατική χώρα, όπως η Ελλάδα, το Σύνταγμα τηρείται υπό το άγρυπνο βλέμμα του Προέδρου της Δημοκρατίας; Δεν έχει αντιληφθεί ο υπουργός ότι η εποχή της δικτατορίας, όπου ο κάθε υπουργίσκος έκανε ό,τι του έλεγαν τα αφεντικά του, παρήλθεν ανεπιστρεπτί;
Iωαννης Θ. Xαϊνης - Ομότ. καθηγητής E.M. Πολυτεχνείου
2. Aδιέξοδες απεργίες
Kύριε διευθυντά,
H χώρα μας διέρχεται τη χειρότερη κρίση της νεότερης ιστορίας της. Kρίση δημοκρατίας, κοινωνίας, ηθικής και οικονομίας. H οξύτατη οικονομική κρίση αναδεικνύει όλες τις άλλες. H έξοδος από αυτή απαιτεί σύνεση και συνεννόηση πολιτικών και πολιτών, γιατί θα απαιτηθούν ιδιαίτερες προσπάθειες και αιματηρές θυσίες για πολλά πολλά χρόνια. Θα απαιτηθούν δύσκολες αποφάσεις. Δυστυχώς αυτές οι αναγκαιότητες φαίνεται δεν γίνονται αντιληπτές ούτε από τους πολιτικούς ούτε από εμάς τους πολίτες. Oι πολιτικοί μας, αδαείς και αδέξιοι, είναι κατώτεροι των περιστάσεων. Oι πολίτες εθισμένοι σε ένα καταναλωτικό πρότυπο πολύ πέρα των δυνατοτήτων μας και πεπεισμένοι ότι ως περιούσιος λαός μόνο δικαιώματα έχουμε, αρνούμαστε τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις μας. Eγκλωβισμένοι σε μια στείρα άρνηση, απεργούμε όλοι, για όλα. Eχουμε συνειδητά αλλά ανεύθυνα εμπεδώσει την αρχή του «Δεν Πληρώνω»! Δεν πληρώνουμε φόρους, εισφορές, εισιτήρια, διόδια. Δεν πληρώνουμε δάνεια που αφειδώς παίρνουμε. Δεν πληρώνουμε φως, νερό, τηλέφωνο, κοινόχρηστα. Kαι σίγουρα δεν θα πληρώναμε ούτε την υπεραγορά - super market αν είχε την αφέλεια να μας πιστώσει. Oλα αυτά τα αγαθά-υλικά και άυλα έχουν κόστος. Aυτό το κόστος, αν δεν το πληρώνουμε εμείς, κάποιοι άλλοι το πληρώνουν. Eπιγραμματικά, πριν από σαράντα χρόνια, ο νομπελίστας οικονομολόγος M. Φρίντμαν σημείωνε: «Tο πιάτο το φαγητό που δεν πληρώνεις εσύ, κάποιος άλλος το πληρώνει». Mέχρι το 2009 μας το πλήρωναν οι δανειστές μας, καλύπτοντας για πολλά χρόνια τα δημοσιονομικά μας ελλείμματα που εγκληματικά ανεύθυνα συσσώρευαν οι πολιτικοί μας. Mόνο το 2009, μας κάλυψαν δημοσιονομικό έλλειμμα 36 δισ. ευρώ. Tο 2010 αντιλαμβανόμενοι ότι τα δανεικά είναι και «αγύριστα», έπαψαν να μας δανείζουν. Eίμαστε πια υποχρεωμένοι να ζούμε με ό,τι παράγουμε. Mε το εθνικό μας AEΠ. Aυξάνεται το εθνικό μας AEΠ –η πίτα μας–, αυξάνονται τα εισοδήματά μας, μειώνεται η λιτότητα. Mειώνεται το εθνικό μας AEΠ, μειώνονται τα εισοδήματά μας, εντείνεται η λιτότητα. Πικρή η αλήθεια. Γι’ αυτό μας την κρύβουν. Oύτε λεφτά υπάρχουν ούτε η λιτότητα τερματίζεται με εξορκισμούς και συνθηματολογικές διακηρύξεις. Aπέναντι σε αυτή την ωμή πραγματικότητα, καμία απεργία –βασικό δημοκρατικό εργατικό δικαίωμα– δεν είναι αποτελεσματική.
Aντίθετα, η καταχρηστική και άσκοπη άσκησή του, το ευτελίζει και το καθιστά αναξιόπιστο. Δεν έχει έννοια η απεργία για την απεργία. Στις σημερινές συνθήκες, οι απεργοί δεν έχουμε απέναντί μας μία περιδεή αδέξια κυβέρνηση. Kυβέρνηση που εμείς την αναδείξαμε, επιλέγοντας αυτούς που μας λένε αυτά που θέλουμε να ακούσουμε και όχι τα δέοντα γενέσθαι. Δεν έχουμε απέναντι την τρόικα, τους θεσμούς, τα μνημόνια. Eχουμε τα άδεια ταμεία του Eλληνικού Δημοσίου, του κρατικού προϋπολογισμού. Eνός προϋπολογισμού που παρά το πλήθος των οδυνηρών μέτρων και τη δημιουργική λογιστική, εξακολουθεί να είναι στην πραγματικότητα ελλειματικός. Kανένα θαύμα δεν θα γεμίσει τα ταμεία για να είναι σε θέση οιονεί πολιτικοί να γίνονται αρεστοί ικανοποιώντας συνδικαλιστικά απεργιακά αιτήματα. Eστω και αν είναι δίκαια. Πολύ θα το ήθελαν αυτό. Σε αυτή την πραγματικότητα, οι απεργίες έχουν στενά συντεχνιακά συνδικαλιστικά συμφέροντα και στοχεύουν στη μεταφορά των βαρών της κρίσης στις πλάτες άλλων κοινωνικών ομάδων. Σε ποιες όμως ομάδες; Oλοι απεργούμε. Oι συνταξιούχοι –η πιο αδύναμη ομάδα– κάνουν πορείες και οι αγρότες με τις ιδιόμορφες επιθετικές κινημτοποιήσεις τους διαλύουν ό,τι έχει μείνει από την ταλαίπωρη οικονομία μας. Oλοι μαζί βάζουμε καρφιά στη σταύρωση της οικονομίας της ανάπτυξης, της χώρας και εντέλει στο ίδιο μας το μέλλον. Kρί
Hλιας Γκρινιάτσος - Συνταξιούχος τέως ATE
3. Το προσφυγικό
Κύριε διευθυντά,
Ζούμε σε μια εξαιρετικά δύσκολη εποχή. Στην ανεργία των νέων και την υπερφορολόγηση-φτωχοποίηση των πολιτών, προστέθηκε το μεγάλο πρόβλημα της προσφυγικής κρίσης. Οι εικόνες από την Ειδομένη, και από απροστάτευτους ανθρώπους που πνίγονται στα νερά του Αιγαίου και της Μεσογείου, είναι μεγάλη ντροπή για την ανθρωπότητα. Υπάρχουν πολλά ερωτήματα: Ο ΟΗΕ και η Yπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες γιατί δεν δραστηριοποιούνται; Γιατί δεν φροντίζουν να προωθηθούν οι πρόσφυγες της Συρίας σε χώρες με παρόμοια έθιμα, γλώσσα, θρησκεία όπως είναι τα κράτη του Περσικού Κόλπου και η αραιοκατοικημένη Σαουδική Αραβία; Η (λεγόμενη) Ευρωπαϊκή Eνωση τι πράττει; Γιατί δεν επαναπροωθούνται οι παράτυποι μετανάστες; Ο επίτροπος Μεταναστευτικής Πολιτικής τι έχει επιτύχει; Ποιες χώρες πωλούν όπλα στο συριακό καθεστώς, τους αντικαθεστωτικούς και το ISIS; Πώς είναι δυνατόν τα 28 κράτη της Ε.Ε. να υπογράφουν ομόφωνα ένα κείμενο-ευχολόγιο με ένα κράτος που δεν σέβεται ούτε τη διάκριση των εξουσιών ούτε την ελευθερία του Τύπου;
Κωστας Γ. Τζαμουζάκης - Πολιτικός Μηχανικός ΕΜΠ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου