Από το ημερολόγιό μου στο fb
προ πέντε ετών
Με αφορμή τα δύο κείμενα που αναφέρονται στο πρόσωπό της,
από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και τον κλώνο της "Ε"
Οι "ΣΤΑΣΕΙΣ" του Παντελή Μπουκάλα
«Ηθος ανθρώπω δαίμων». Ηράκλειτος. Διαφωτιστικός: «Η μοίρα του ανθρώπου είναι ο χαρακτήρας του». Αν εικάζαμε πως ο φιλόσοφος πίστευε ότι ο δαίμονας του καθενός μένει ίδιος διά βίου, θα τον θεωρούσαμε μοιρολάτρη, όπερ άτοπο. Σχηματικά θα λέγαμε ότι ο χαρακτήρας μας είναι μισό κληρονομιά, μισό περιβάλλον. Μισό τα γονίδια και το υπόλοιπο όσα μαθαίνει ο δαίμονας βγαίνοντας από το οχυρό της ατομικότητας και εισερχόμενος στον κόσμο, για να διεκδικήσει, να συγκρουστεί, να ανακαλύψει· να εκπολιτιστεί.
Εχουμε εδώ, και πάλι, την αντίθεση του «γεννιέσαι» με το «γίνεσαι». Γεννιέσαι ή γίνεσαι Ελληνας, Αλβανός, κοινωνικός, αγοραφοβικός, νταής, ευγενής; Μια πρώτη απάντηση: Πόσοι γεννημένοι και γονιδιωμένοι Ελληνες δεν αποδείχτηκαν σκάρτης ελληνικότητας (έτσι όπως την έχουμε εξιδανικεύσει τέλος πάντων); Και πόσοι εξ επιλογής Ελληνες δεν τίμησαν απολύτως την πατρίδα αισθημάτων και ιδεών που διάλεξαν; Και, περνώντας από τη φυλή στο φύλο, πόσες γυναίκες δεν έδωσαν νόημα σε γνωρίσματα που γενιά τη γενιά μάθαμε να πιστεύουμε πως είναι αντρική αποκλειστικότητα; Στην ανδρεία αίφνης (ιδού και η γλώσσα φυλετικά υπερπροσδιορισμένη) ή, γενικότερα, σε ό,τι πατροπαράδοτα συνδέουμε με τα παντελόνια: «Εγώ φοράω παντελόνια ρε...» Σκεφτείτε έναν τέτοιον παντελονά να το πετάει αυτό τσαντισμένος σε τσολιά στον Αγνωστο.
Ο καβγάς προχθές στη Βουλή δεν προκάλεσε έκπληξη: Ο κ. Σαμαράς, στο γνωστό στυλ τού γερτού ώμου, δηλώνει πως «αυτός είναι της αντρικής γραμμής». Η κ. Κωνσταντοπούλου, σάκος του μποξ χρόνια τώρα για όσους αποφοίτησαν από την ίδια σχολή με τον κ. Σαμαρά, δεν λέει όχι στην ευκαιρία να δηλώσει ότι «στη Βουλή δεν θα ξανακουστούν ποτέ ρατσιστικά και σεξιστικά σχόλια». Ο κ. Σαμαράς ανταπαντά ότι «δεν θα τον λογοκρίνει κανένας», άλλο ήταν όμως το θέμα. Ο κ. Μεϊμαράκης, μετανιωμένος ίσως για τις ανθοδέσμες του στην κ. Κωνσταντοπούλου, οργανώνει αρχηγικά την αποχώρηση της Ν.Δ. Και η κ. Μπακογιάννη, ενσώματη η Αυτοπεποίθηση, χαρακτηρίζει «100% ανασφαλή γυναίκα» την πρόεδρο της Βουλής. Να λοιπόν που άνετα μπορεί να εκφέρει και μια γυναίκα τον μειωτικό φαλλοκρατικό λόγο, που «εξηγεί» μια δίκαιη, ιδεολογικής τάξεως ενόχληση προσφεύγοντας στην «πληγωμένη θηλυκότητα».
Η κ. Κωνσταντοπούλου προεδρεύει επιθετικά. Ακόμα και εριστικά, σχολιάζοντας ευκαίρως ακαίρως. Επιδιώκει να αποσπάσει από τον ρόλο της περισσότερα απ’ όσα του αναλογούν. Το σχόλιό της ωστόσο για τα περί «αντρικής γραμμής» του κ. Σαμαρά ήταν σωστό. Τόσο σωστό που καταντάει περιττό, αν θυμηθούμε τον Ηράκλειτο. Αλλά για τον Ηράκλειτο θα μιλάμε τώρα, όταν γυναίκα καταγγέλλει άλλη γυναίκα σαν ανασφαλή επειδή υπονόησε, άκουσον άκουσον, πως η ντομπροσύνη και η λεβεντιά δεν είναι μόνο γένους αρσενικού; Κι αυτό, λίγο μετά την 25η Μαρτίου της Μαυρογένους. Και κάπως περισσότερο από τις 8 Μαρτίου, Ημέρα της Γυναίκας ντε.
Για τη λειτουργία της Βουλής:
Του Γιώργου Σταματόπουλου
Φανερά πάλι εξοργισμένος ο χρηματίσας πρωθυπουργός της Ελλάδας (!) Αντώνης Σαμαράς, νυν ηγέτης (και τι ηγέτης) της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έλεγε μετά τη συνεδρίαση της Βουλής ότι ο ίδιος και το κόμμα του πήγαν να προσφέρουν συναίνεση και άκουσαν ύβρεις, η δε Ζωή Κωνσταντοπούλου δυναμίτισε τη συνεδρίαση. Τι έκανε η γυναίκα; Του υπενθύμισε ότι βάσει διεθνών οδηγιών απαγορεύεται ένας πολιτικός να αναφέρει τον όρο λαθρομετανάστης. Του ανέγνωσε την οδηγία με πολύ κομψό και εύτακτο τρόπο.
Τι να καταλάβει, όμως, ο φτωχός Μεσσήνιος; Ερημος και απροστάτευτος, πλέον, χωρίς εξουσία, απλώς δείχνει πόσο ανεπίδεκτος (ήταν και) είναι στον κοινοβουλευτισμό και στις αξίες που αυτός υιοθετεί, προσαρμοζόμενος στις ταχείες εξελίξεις που συμβαίνουν στον πλανήτη.
Το θέμα δεν είναι ο Αντώνης Σαμαράς, έτσι κι αλλιώς η Ιστορία μίλησε γι’ αυτόν, τον έστειλε δηλαδή εκεί όπου του αρμόζει, έξω από την εξουσία και, όπως όλα δείχνουν, σύντομα στο σπίτι του, στους δικούς του (να ‘ναι καλά ο άνθρωπος). Το ενδιαφέρον εστιάζεται στο πρόσωπο της νεαρής προέδρου της Βουλής.
Την έχω υποστηρίξει ως πολιτικό προτού αναλάβει τον θώκο εξουσίας. Εύγε της, πάλι. Είμαι βέβαιος ότι θα τους βάλει (σε όλους) τα δύο πόδια σ’ ένα παπούτσι, θα τους εξαναγκάσει, εννοώ, να μάθουν να είναι συνεπείς τουλάχιστον πολιτικοί (δεν λέω άνθρωποι, διότι το βλέπω πολύ μακρινό και είναι, εξάλλου, έξω από τις αρμοδιότητές της), να μάθουν να φέρονται με βάση τον Κανονισμό και να ξεχάσουν αυτά που ήξεραν. Τις συνεδριάσεις της Βουλής τις δυναμιτίζει η ασέβεια των περισσότερων βουλευτών και όχι η πρόεδρος, βεβαίως, η οποία τηρεί απλώς αυστηρά τη διαδικασία, τους τύπους και τους νόμους
ΜΙΑ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗΣΗ ΑΝΑΔΡΟΜΙΚΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΑ Από πού έκρινε τότε ο Σταματόπουλος, ότι μπορεί να αντλεί τον προπέτη λόγο του, εις βάρος του πρώην Π/Θ Αντ.Σαμαρά, μέχρι ορίου ασέβειας και τελικώς δυσφήμισης, διανοία ηθικού πλεονεκτήματος; Λυπηρό το θέ(α)μά του, πλην όχι και δυσεξήγητο. Αυτόν τον πολιτικό πολιτισμό υπηρετεί, γιά να τού το πω κομψά και να μείνων εδώ!
Τόσα χρόνια, ο κάθε πικραμένος ανέβαινε στο βήμα της Βουλής και έλεγε τον πόνο του, εξεμώντας και υβρίζοντας, σε απαίσια δε ελληνικά τις περισσότερες φορές. Οι παλιές καραβάνες των βουλευτών έχουν βγει από τα ρούχα τους, έχουν απολέσει τον προσανατολισμό τους και τη δοκησισοφία τους. Τώρα καλούνται να ομιλούν επί της ουσίας, διαφορετικά θα γίνονται περίγελως (και γίνονται· ειδικά οι Βενιζέλος και Σαμαράς). Δεν είναι οίκος τους η Βουλή, δεν μπορούν να εκστομίζουν οτιδήποτε και να συμπεριφέρονται με βάση τα όσα έχουν κακομάθει. Η Βουλή είναι οίκος του λαού (θα έπρεπε να είναι) και οφείλουν οι ένοικοί του να δείχνουν τον ανάλογο σεβασμό σε όσους τους επέλεξαν με την ψήφο τους. Δεν είναι άντρο διαπλοκής ή οποιασδήποτε μαγκιάς το Κοινοβούλιο, είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας και οφείλει να καταυγάζεται από τη διαύγεια και την ειλικρίνεια, καθώς και τον διάλογο και τη συνεργατικότητα.
Κάπου αλλού έχω σημειώσει ότι η Βουλή μπορεί να επισκιάσει πολλά ψυχαγωγικά και παιδαγωγικά προγράμματα (εάν υπάρχουν τέτοια) που εμφανίζονται στην τηλοψία. Να γίνει η Βουλή σχολείο για όλες τις ηλικίες. Ολα αυτά λόγω της προέδρου της και της ανεξάρτητης θέλησής της να απλωθεί ο λόγος, η ομορφιά, η πολιτική στον χώρο του Κοινοβουλίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου