Μια παρακαταθήκη μας αφήνει ο Φίλιππος. Ζήστε όπως γουστάρετε. Πιείτε, καπνίστε, καλπάστε. Ξεστομίστε ό,τι σας κατεβαίνει στο κεφάλι και ας σας χαρακτηρίσουν άξεστους ή επηρμένους. Απολαύστε την κάθε σας στιγμή, κρατήστε δυο και τρία καρπούζια στην ίδια μασχάλη, και πάτερ φαμίλιας και μουρντάρης, και ερωμένη και εργαζόμενη μητέρα. Εάν τα κατάφερε εκείνος, που δεσμευόταν από το αυστηρότερο πρωτόκολλο του κόσμου, τι δικαιολογία έχουμε εμείς να υποτασσόμαστε στις ευνουχιστικές προσδοκίες τού περίγυρου; «Θέλω άρα υπάρχω!». Μονάχα έτσι μπορείς να ελπίζεις ότι θα γίνεις τριψήφιος. Και πως στο ξόδι σου - τι ευλογία - αντί να σε κλαίνε, θα διηγούνται σπαρταριστά ανέκδοτα από τις μέρες και τις νύχτες σου.....

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 17-18/04/21

  
ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Οι ομοιότητες με το αλησμόνητο παρελθόν είναι αναπόφευκτες. Με τη βασική διαφορά, όμως, ότι ο Δένδιας δεν είναι Παυλόπουλος. Ο υπουργός Εξωτερικών έμεινε εντός κειμένου, έμεινε δηλαδή στα όρια της προετοιμασίας του για τη συνάντηση με τον Τσαβούσογλου και δεν βασίστηκε στη δήθεν αυθεντία του για να αρχίσει να αυτοσχεδιάζει, όταν προκλήθηκε από τον τούρκο ομόλογό του. Οι απαντήσεις του στα επιχειρήματα του «φίλου Μεβλούτ» ήσαν σαφείς και απολύτως ικανοποιητικές για τη δική μας πλευρά και - το σπουδαιότερο, κατά τη γνώμη μου - τις διατύπωσε με την αρμόζουσα ψυχραιμία και ευγένεια. Ολη η στάση του έδειξε γνήσια ανωτερότητα.

Προσωπικώς, πολύ θα ήθελα να είχε εξελιχθεί διαφορετικά η συνάντηση των δύο υπουργών Εξωτερικών, αλλά τι να κάνουμε που η πραγματικότητα είναι όμοια με τον εαυτό της και τα υποθετικά σενάρια περιττεύουν. Αν όμως αυτή που είδαμε στη συνέντευξη Τύπου είναι η σημερινή Τουρκία του Ερντογάν, αισθάνομαι περήφανος που η χώρα μου εκπροσωπείται από τον Δένδια. Οσο δυσάρεστη και αν ήταν η έκβαση της συνάντησης, νομίζω ότι χρειαζόμασταν ένα τονωτικό σαν αυτό που μας προσέφερε ο Δένδιας με τη στάση του, για να εξισορροπήσει τη μνήμη της ξεφτίλας του 2016 επί ελληνικού εδάφους και δη επί του προεδρικού καναπέ. Δεν τολμώ να φαντασθώ τα νούμερα των προσεχών δημοσκοπήσεων για τη δημοτικότητα των υπουργών. (Ο Κικίλιας πάλι θα κλάψει δημοσίως, φοβάμαι…)

Δεν αμφιβάλλω ότι, εκ των υστέρων, πολλοί (από αναλυτές με φουλάρια μέχρι ιερομόναχους από το Αγιον Ορος) θα σπεύσουν να μας πουν ότι είχαν προβλέψει τη δυσάρεστη έκβαση, αλλά δεν εισακούσθηκαν και τα συναφή. Από την πλευρά μου, το μόνο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι η τροπή, την οποία έδωσε ο Τσαβούσογλου στη συνάντηση, ταιριάζει με τη γενικότερη στάση της Τουρκίας απέναντι στη χώρα μας, με ιδιαίτερη ένταση τους τελευταίους δύο μήνες. Η σχεδόν καθημερινή προσπάθειά τους να κάνουν την ελληνική πλευρά να χάσει την ψυχραιμία της είναι ολοφάνερη. Υπό το πρίσμα αυτό, η πρόκληση εκ μέρους του οικοδεσπότη στη συνέντευξη Τύπου ήταν η λογική κλιμάκωση όσων είχαν προηγηθεί.

Αν κάτι επιβεβαιώνει η νευρωτική εμμονή των Τούρκων στην τακτική των προκλήσεων είναι ότι φοβούνται τον διάλογο, αλλά δεν θέλουν κιόλας να χρεωθούν εκείνοι τη ματαίωσή του, εξού και η προσπάθειά τους να μας τρελάνουν. Για τον λόγο αυτόν, το σθένος, η αξιοπρέπεια και η ηρεμία του Νίκου Δένδια ήταν η ενδεδειγμένη απάντηση στον «φίλο Μεβλούτ». Ηταν η στάση μιας χώρας που δεν έχει λόγο να φοβάται τον διάλογο μέσα στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου.

Τη στάση του υπουργού Εξωτερικών επικρότησε και η αντιπολίτευση πλην Λακεδαιμονίων (ΚΚΕ), κρίνοντας τουλάχιστον από τις χθεσινοβραδινές ανακοινώσεις των κομμάτων. Ο καθένας το έκανε, βέβαια, κατά τον χαρακτήρα του. Στην ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ εκτιμά ότι ο υπουργός «ορθώς προέβη (…) στην ανάδειξη των ελληνικών και ευρωπαϊκών θέσεων», μολονότι η επιδοκιμασία σερβίρεται μαζί με μπόλικη αντιπολιτευτική γκρίνια για την ανάγκη «να αποκτήσει ξανά την πρωτοβουλία των κινήσεων η διπλωματία μας». (Για όσους μπερδεύονται λόγω του επιρρήματος «ξανά», που υποδηλώνει ότι κάποτε υπήρχε, ο συντάκτης της ανακοίνωσης εννοεί όπως τότε που ο Τσίπρας υποσχόταν στον Ερντογάν να του επιστρέψει τους οκτώ φυγάδες…)

Το ΚΙΝΑΛ ήταν ΠΑΣΟΚ. Στην ανακοίνωσή του, προσπερνά ως αυτονόητη τη στάση του Δένδια στη συνάντηση και θέτει τρία ηλίθια όσο και άχρηστα ερωτήματα: «Πόσο καλά ήταν προετοιμασμένη η συνάντηση;». Αριστα, όπως είδαμε και από τις απαντήσεις του Δένδια. «Ποιος ήταν ο στόχος;». Μα, προφανώς, ο διάλογος - πάλι θα ξαναλέμε τα ίδια; «Τι συζητήθηκε στις κατ' ιδίαν συζητήσεις;». Αυτά που έλεγαν επί τριάντα πέντε λεπτά οι δύο υπουργοί - που είχαν τον νου τους οι πασόκοι, τάβλι έπαιζαν;

ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΩΜΕΝΙΔΗ

"Αντε, επτακόσιες μέρες μένουν. Και κάτι ψιλά…" έλεγε ο παππούς μου στα ενενηκοστά όγδοα γενέθλιά του. Από τη λάμψη στα μάτια του ήταν φανερό πως λαχταρούσε ειλικρινά να πατήσει τα εκατό. Να καβαλήσει τον αιώνα. Το να γεννάς ως τα βαθιά γεράματα φιλοδοξίες - έστω και παιδιάστικες - σου δίνει ζωή. Το ίδιο στοίχημα είχε βάλει, είμαι βέβαιος, και ο Φίλιππος της Αγγλίας. Το έχασε παρά τρίχα. Δεν έγινε τριψήφιος για δυο μήνες.

Οσοι νεκρολογούν τον άνθρωπο ο οποίος σήμερα κηδεύεται, τον θρηνούν σαν Ελληνα που βρέφος φυγαδεύτηκε από την Κέρκυρα μέσα σε μια φρουτιέρα. Ή τον κακίζουν διότι δεν ξαναπάτησε εδώ το πόδι του ούτε ίδρωσε το αφτί του για τα εθνικά μας δίκαια. Λησμονούν το πιο βασικό. Οι εστεμμένοι δεν έχουν πατρίδα. Υπηρετούν κι εκμεταλλεύονται συνάμα τις χώρες στις οποίες βασιλεύουν. Στέκοντας υπεράνω τους. Ξέρουν ότι με ένα φύσημα της μοίρας - μια επανάσταση, ένα πραξικόπημα - μπορεί να καταντήσουν αποδιοπομπαίοι τράγοι. Και είτε να επιδεικνύονται τα κομμένα τους κεφάλια ως τρόπαια του καινούργιου καθεστώτος - σαν τη Μαρία Αντουανέτα και σαν τους Ρομανόφ πασών των Ρωσιών - είτε να πάρουν τον θλιβερό δρόμο της εξορίας. Και να ψωμίζονται, να παντεσπανίζονται ορθότερα, από την καλοσύνη των πιο τυχερών συγγενών τους.

Ενα μεγάλο σόι οι γαλαζοαίματοι της Γηραιάς Ηπείρου, που οι ρίζες του χάνονται στον Μεσαίωνα. Οίκοι με βαρύγδουπα ονόματα, Βουρβόνοι, Αψβούργοι, Χόεντσολερν… Ξαδέλφια που παντρεύονται, γεννοβολούν, μισιούνται πλην σπανίως χωρίζουν.

Εκφυλισμένους βιολογικά τους θεωρούσαν εξαιτίας των διαρκών ενδογαμιών. Για αυτό και οι μεταπολεμικές γενιές άρχισαν να σμίγουν με «κοινούς θνητούς», οι οποίοι εκπαιδεύονται ταχύρρυθμα στο βασιλικό σαβουάρ βιβρ, με ευτράπελα ενίοτε αποτελέσματα. Η Μέγκαν Μαρκλ κατήντησε τον γάμο της σαπουνόπερα. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, εάν ευοδωνόταν το θρυλούμενο ειδύλλιό της με τον Κωνσταντίνο, θα τον σκηνοθετούσε σαν υπερπαραγωγή της Φίνος Φιλμ. Και ίσως να διατηρούσε ισοβίως τον καλό της στον θρόνο.

«Βασιλιά στείλτε μας κι ας είναι και ξύλινος!» αιτούνταν οι Ελληνες στις μεγάλες δυνάμεις μετά την έξωση του κακορίζικου Οθωνα. Εισακούστηκαν. Ο Χριστιανός της Δανίας - γνωστός ως «πεθερούλης της Ευρώπης» καθώς προμήθευε τις αυλές με γαμπρούς και με νύφες - μας εμπιστεύτηκε το 1863 τον δευτερότοκο γιο του. Του αλλάξαμε όνομα, τον είπαμε από Γουλιέλμο Γεώργιο, και τον προσκυνήσαμε.

Εγγονός του Γεωργίου Α' ήταν ο Φίλιππος. Σπόρος μιας δυναστείας που ήδη, όταν γεννήθηκε, είχε ανεπίτρεπτα ταυτιστεί με μία πολιτική παράταξη, προκαλώντας το μίσος των αντίθετων, των οπαδών του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο πρώτος κύβος για τον Φίλιππο ερρίφθη το 1922, όταν ο πατέρας του κρίθηκε από τους βασικούς ενόχους της Μικρασιατικής Καταστροφής και τον πέταξαν από την Ελλάδα σαν την τρίχα από το ζυμάρι. Ο δεύτερος το 1947, όταν παντρεύτηκε τη διάδοχο Ελισάβετ.


Με την ομορφιά και με τη λεβεντιά του, που είχε αποδειχθεί κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, θα μπορούσε ο Φίλιππος να έχει σταδιοδρομήσει ως διεθνούς εμβέλειας πλέι-μπόι, περιζήτητος σε καζίνο, ράλι και σε κρεβατοκάμαρες θαλαμηγών. Προτίμησε να φορέσει τον στενό κορσέ του πρίγκιπα, που τα παραστρατήματά του συγχωρούνται μόνο εάν συμβαίνουν εν κρυπτώ. Θαμπώθηκε από τη λάμψη τού Μπάκιγχαμ; Εχω την αίσθηση ότι επιθυμούσε απλώς να φτιάξει την οικογένεια που ποτέ δεν είχε.

Μια παρακαταθήκη μας αφήνει ο Φίλιππος. Ζήστε όπως γουστάρετε. Πιείτε, καπνίστε, καλπάστε. Ξεστομίστε ό,τι σας κατεβαίνει στο κεφάλι και ας σας χαρακτηρίσουν άξεστους ή επηρμένους. Απολαύστε την κάθε σας στιγμή, κρατήστε δυο και τρία καρπούζια στην ίδια μασχάλη, και πάτερ φαμίλιας και μουρντάρης, και ερωμένη και εργαζόμενη μητέρα. Εάν τα κατάφερε εκείνος, που δεσμευόταν από το αυστηρότερο πρωτόκολλο του κόσμου, τι δικαιολογία έχουμε εμείς να υποτασσόμαστε στις ευνουχιστικές προσδοκίες τού περίγυρου;

«Θέλω άρα υπάρχω!». Μονάχα έτσι μπορείς να ελπίζεις ότι θα γίνεις τριψήφιος. Και πως στο ξόδι σου - τι ευλογία - αντί να σε κλαίνε, θα διηγούνται σπαρταριστά ανέκδοτα από τις μέρες και τις νύχτες σου.