προ πέντε ετών
![]() |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 16-17/04/16 |
Μην τους μισείς:
“ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ”
του Χρήστου Χωμενίδη,
Τους συμπαθούσες παλιά. Και ας μην τους ψήφιζες, συμμεριζόσουν κάθε βράδυ εκλογών την αγωνία τους για το εάν θα έμπαιναν - οριακά - στη Βουλή. Τι και αν μιλούσαν ένα δύσληπτο, ναρκισσιστικό ιδίωμα, πλούσιο σε αφηρημένα ουσιαστικά και σε γαλλισμούς, απόφοιτοι γαρ οι γκουρού τους της Σορβόννης; Τι και αν, ενώ διεκήρυσσαν πως «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», απολάμβαναν τα προνόμια και τις πολυτέλειες που τους προσέφερε ο «κομπραδόρικος καπιταλισμός»; Παρέμεναν κληρονόμοι της ευγενέστερης παράδοσης της Αριστεράς. Φυσιογνωμίες όπως ο Ηλίας Ηλιού και ο Λεωνίδας Κύρκος δέσποζαν στο εικονοστάσι τους. «Ο Συνασπισμός πρέπει να υπάρχει στο πολιτικό στερέωμα της Ελλάδας. Δίνει ποιότητα» παραδεχόταν ακόμα και η Δεξιά. Ή κυρίως εκείνη.
Σε πρωτοτρόμαξαν τον Δεκέμβριο του 2008. Η Αθήνα καιγόταν, το εμπορικό κέντρο και το πανεπιστήμιό της λεηλατούνταν και ο νεαρός ηγέτης τους θριαμβολογούσε. Σάμπως οι μπαχαλάκηδες να μην τιμούσαν τον αδικοχαμένο δεκαεξάχρονο, μα να έστρωναν τον δρόμο για τον ίδιο. Ο Γρηγορόπουλος άλλωστε ονομαζόταν, εν ζωή, Αλέξανδρος. Αλλος ήταν, από τότε, ο Αλέξης.
Οταν χρεοκόπησε, την άνοιξη του 2010, το ελληνικό κράτος, οι θέσεις τους σού φάνηκαν απλοϊκότατες. «Ανάθεμα τον μαρξισμό τους», σκέφτηκες, «εάν συμπεραίνουν πως για το ναυάγιό μας φταίνε αποκλειστικά οι διεθνείς κερδοσκόποι και ουδόλως η γενικευμένη εγχώρια διαφθορά και η αναξιοκρατία που κορυφώθηκε με τους αθρόους διορισμούς μετά το 2004! Ουαί κι αλίμονο άμα πιστεύουν πως το Μνημόνιο έφερε την κρίση και όχι αντίστροφα...»
Το καλοκαίρι του 2011, συνειδητοποίησες τι παιχνίδι έπαιζαν αφότου είχαν κόψει - σιωπηλά σχεδόν - τους ιδεολογικούς δεσμούς με την ευρωπαϊκή Αριστερά. Τους αντίκρισες να συνυπάρχουν στις πλατείες με τη Χρυσή Αυγή. Να προπηλακίζουν πολιτικούς αντιπάλους, να στοχοποιούν πολίτες, να υιοθετούν τη σταλινική ρήση «ο μη μεθ' ημών, καθ' ημών». Οι μελλοντικοί υπουργοί τους κολάκευαν και κολακεύονταν από τους Αγανακτισμένους. Τα φιλικά τους ΜΜΕ διατυμπάνιζαν κάθε αποδεδειγμένη ή εικαζόμενη αυτοκτονία, διέσπειραν φήμες για «παιδάκια που λιποθυμούν από την πείνα εξαιτίας των γερμανοτσολιάδων»4
Εφριττες, μα γελούσες κιόλας με την αμετροέπεια και την αγραβατοσύνη τους. Με το «frozen war» του Αλέξη και με τον άλλον που έδινε - ως Βελουχιώτης του 21ου αιώνα - ραντεβού στα γουναράδικα. «Από ποιον πλανήτη έπεσαν;» αναρωτιόσουν. Στο μεταξύ, τα ποσοστά τους κάλπαζαν.
Τον Ιανουάριο του 2015 αναρωτήθηκες μήπως τους είχες αδικήσει. «Κάθε αρχή και άγαρμπη» σκέφτηκες. «Ισως να έχουν αγνές προθέσεις και να αποκτήσουν γνώση στην πορεία». Ηταν άλλωστε και οι «πνευματικοί άνθρωποι» που τους στήριζαν φανατικά. Που τους έγλειφαν με μεγαλύτερη λατρεία από ό,τι έγλειφαν κάποτε τη Δήμητρα Λιάνη ή τη Νατάσα Καραμανλή. Κωμικοί, ευθυμογράφοι, τραγουδοποιοί. Κάτι θα καταλάβαιναν με τις υπερευαίσθητες κεραίες τους.
Το καλοκαίρι του 2015 σε εξαγρίωσαν. Είχες στα αφτιά σου τα «γουάου» του Βαρουφάκη όταν σε έσυραν σε μια παρωδία δημοψηφίσματος με έωλο ερώτημα και προκάλεσαν τα capital controls. Οι εκλογείς εντούτοις τους επιδοκίμασαν και τον Ιούλιο και τον Σεπτέμβριο. «Οι Ελληνες είναι άξιοι των επιλογών τους» σήκωσες τους ώμους. «Οι επιλογές της πλειοψηφίας δεσμεύουν τη μειοψηφία, αυτό σημαίνει δημοκρατία» αποφάνθηκες σωκρατικά.
Σήμερα τείνεις να τους μισήσεις. Βλέπεις ανθρώπους, δικούς σου, στο μη περαιτέρω. Να εργάζονται αποκλειστικά σχεδόν για να πληρώνουν φόρους. Να μένουν άνεργοι αφού ο ιδιωτικός τομέας συρρικνούται μέρα με την ημέρα. Βλέπεις το πιο ταλαντούχο και φιλότιμο κομμάτι της κοινωνίας να περιθωριοποιείται και να μαραζώνει. Βλέπεις παράλληλα τους κυβερνώντες να μας βυθίζουν με εγκληματική απάθεια στην ύφεση μόνο και μόνο για να προστατεύσουν τις φίλιες συντεχνίες τους. Να παροξύνουν το Προσφυγικό για να το κάνουν αντιπερισπασμό. Να ακκίζονται και να ανεβάζουν τον ΦΠΑ. Να στήνουν μεθοδικά το σύστημά του
Μην τους μισείς. Μη δηλητηριάζεσαι για χατίρι τους. Σφίξε τα δόντια ώς την κάλπη. Και στείλε τους από εκεί στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας. Η λήθη θα είναι η καλύτερη τιμωρία τους.


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου