Από το ημερολόγιό μου στο fb
προ έξι ετών
Φύλλο "Κ" 18/02/21
Το Βατερλώ της αριστείας:
Του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Επιτέλους βρέθηκε ο άνθρωπος να θέσει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων, να μιλήσει την καθαρή γλώσσα της αλήθειας. Είναι δε ευτύχημα, που τύχη αγαθή τον άνθρωπο αυτόν τον έφερε να κρατά την κατάλληλη στιγμή τα ηνία της πιο ευαίσθητης περιοχής του δημόσιου βίου μας, της παιδείας.
Ηταν κοινό μυστικό τόσες δεκαετίες τώρα, πως το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από το σύνδρομο της αριστείας. Δάσκαλοι, καθηγητές, μαθητές και φοιτητές επιδιώκοντας την αριστεία σε όλους τους τομείς δημιουργούσαν ένα φράγμα γύρω από την εκπαιδευτική διαδικασία και την εμπόδιζαν να ανθίσει. Οι δαιμόνιες αυτές κάστες των αρίστων -ας μου επιτραπεί να χρησιμοποιήσω αυτήν τη λέξη- απέκλειαν την εκπαίδευση από τα γνήσια αισθήματα του ελληνικού λαού και έχοντας στην κατοχή τους τα φοβερά εργαλεία της γνώσης καταπίεζαν την κοινωνία με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Η αντικοινωνική αντίληψη περί αριστείας δηλητηρίαζε όλους τους κοινωνικούς ιστούς, την πολιτική, την οικονομία, τα γράμματα και τις τέχνες, ακόμη και τη συμπεριφορά των οδηγών απέναντι στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, τις επιδόσεις στη συζυγική κλίνη, δημιουργώντας το αίσθημα του περιθωρίου σε όσους αισθάνονταν αποκλεισμένοι από τον φρικαλέο αγώνα της αριστείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόλυτης κυριαρχίας της αριστείας στην ελληνική κοινωνία είναι η σύνθεση του κοινοβουλίου το οποίο αποτελείται από τους άριστους όλων των τομέων, από την ιατρική, όπως ο κ. Μισελογιαννάτσης, τη δημοσιογραφία όπως ο κ. Κουίκ, την πατριωτική αριστεία, όπως η κ. Μακρή, και την αριστεία στην ανάγνωση αποτελεσμάτων ψηφοφορίας όπως ο κ. Τζαμτζής, ο οποίος δυστυχώς δεν εξελέγη.
Επειδή δε πιστεύω πως τα χαρακτηριστικά μιας κοινωνίας εμφανίζονται αδρότερα στις ακραίες της στιγμές να μην παραλείψω τον διαγωνισμό αριστείας που διεξάγεται στα διάφορα πολιτιστικά κέντρα της επικρατείας όπου κυριαρχεί η νοοτροπία του «πρώτο τραπέζι πίστα». Ομως από ό,τι διάβασα σε συνέντευξη του κ. υπουργού Μπαλτά στην «Αυγή της Κυριακής» και αυτό το ζήτημα σκοπεύει να το αντιμετωπίσει. Διότι λέει ότι «ένας αριστερός δάσκαλος θέλει να ενώσει τα πίσω με τα μπρος θρανία», θέση άκρως μεταρρυθμιστική που απαιτεί προσεκτικές κινήσεις για να αποφευχθούν περιττές προστριβές. Ελπίζουμε δε να προεκταθεί και στα νυχτερινά κέντρα για να καταργηθεί η τυραννία του «πρώτου τραπεζιού»
Το ζητούμενο είναι η αποκατάσταση της αριστείας. Η εκπαίδευση είναι το Βατερλώ της ελληνικής κοινωνίας. Εχοντας ισοπεδώσει την αριστεία εδώ και κάτι δεκαετίες, έχοντας μετατρέψει την αριστεία σε τεχνικό ζήτημα, αδικεί κατάφωρα τους ασθενέστερους, αφού διά της αριστείας το παιδί του αγρότη μπορούσε να γίνει γιατρός. Στην εκπαίδευση σήμερα μαθαίνει το παιδί πως για να πετύχει του χρειάζεται η λεγόμενη αρπαχτή. Πρέπει να πάσχεις από προχωρημένο κοινωνικό καταρράκτη για να λες ότι από όλη αυτή τη δυστυχία που ακούει στο όνομα «ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα» το πρόβλημα είναι η αριστεία και όχι η αναγόρευση της μετριότητας σε κοινωνικό αγαθό, όπως έγινε ως σήμερα
Δεν ξέρω αν ο κ. Μπαλτάς αυτό το περί «κατάργησης της αριστείας» το πέταξε pour epater les bourgeois. Πώς όμως χωρίς το αίσθημα της αριστείας θα συνεχίσει ο κ. Κουράκης να γράφει την ερωτική του ποίηση;
Η αριστεία ως ρετσινιά:
Του Γιάννη Αντωνίου
Με την παρθενική του ομιλία στη Βουλή, ο νέος υπουργός Παιδείας Αρ. Μπαλτάς ουσιαστικά άναψε το πράσινο φως για την ακύρωση όλων των βασικών μεταρρυθμιστικών τομών που θεσπίστηκαν στην εκπαίδευση τα τέσσερα τελευταία χρόνια, τα πρότυπα πειραματικά σχολεία, την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, την τράπεζα θεμάτων και τα Συμβούλια των ΑΕΙ. Αυτές οι αντιμεταρρυθμιστικές ανατροπές στεγάζονται κάτω από ένα σκληρό ιδεολογικό επικαθορισμό που αποτυπώθηκε στην εμβληματική φράση της υπουργικής ομιλίας: η αριστεία είναι ρετσινιά.
Τα πρότυπα πειραματικά σχολεία μπήκαν πρώτα στο στόχαστρο αυτής της εξισωτικής καταιγίδας. Προκαλεί εντύπωση η προτεραιότητα στην ενασχόληση της νέας πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας με μία οντότητα, της οποίας το μικρό μέγεθος λογικά θα μπορούσε να την κατατάξει στην κατηγορία των περιθωριακών ζητημάτων της δημόσιας εκπαίδευσης. Ωστόσο, το μικρό μέγεθος αντισταθμίζεται από τους ισχυρούς συμβολισμούς που εξέπεμψε το εκπαιδευτικό εγχείρημα των προτύπων πειραματικών σχολείων, γιατί αποτελούν το κατεξοχήν αντιπαράδειγμα στην κυβερνητική πολιτική που και επίσημα πλέον, μαζί με τις συνδικαλιστικές συντεχνίες, υπερασπίζει το υπαρκτό σχολείο της ευκολίας.
Ετσι, λοιπόν, πρώτα ανακοινώθηκε η κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων από το επόμενο έτος. Υστερα, για να διασκεδαστούν οι αντιδράσεις, ανακαλύφθηκαν τα λεγόμενα ιστορικά πρότυπα με κληροδοτήματα (4 σε όλη την Ελλάδα), λες και η αριστεία είναι ζήτημα επετηρίδας, και δηλώθηκε ότι σε αυτά, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσαν να γίνονται εξετάσεις εισαγωγής. Τέλος, ανακοινώθηκε ότι οι εξετάσεις καταργούνται από το τρέχον έτος, αφού είχε προηγηθεί η «αυθόρμητη» διαδήλωση λίγων δεκάδων μαθητών στη Θεσσαλονίκη με επικεφαλής τοπικό βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Τακτικοί ελιγμοί και πολιτική αμφιθεάτρων με προφανή στόχο την κατεδάφιση μιας υπαρκτής και επιτυχημένης εκπαιδευτικής οντότητας, με ζωή τριάμισι ετών και μεγάλη απήχηση στην κοινωνία. Ενα δίκτυο 60 καλών δημοσίων σχολείων, συνδεδεμένων οργανικά με τα πανεπιστήμια, 1.150 αξιολογημένοι εκπαιδευτικοί με υψηλά μορφωτικά προσόντα, 12.000 μαθητές που απολαμβάνουν εκπαιδευτικές υπηρεσίες υψηλού επιπέδου, που θα τις ζήλευαν και τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία, παύουν ουσιαστικά να υπάρχουν. Αναλυτικότερα οι υπουργικές εξαγγελίες ακυρώνουν:
• Τις συστηματικές προσπάθειες εκπαιδευτικής αριστείας και δημιουργικότητας που αποδεδειγμένα είχαν αρχίσει να αποδίδουν τους πρώτους καρπούς.
• Τον πειραματισμό, την καινοτομία, την εκπαιδευτική έρευνα.
• Τη συστηματική αξιολόγηση ανθρώπων, λειτουργιών και δομών.
• Τη διευρυμένη αυτονομία των σχολείων στον καθορισμό των προγραμμάτων σπουδών, των διδακτικών πρακτικών και την επιλογή του προσωπικού.
• Τις καινοτομίες στη διοίκηση των σχολικών μονάδων, τη σχετική αυτονομία της κεντρικής διοίκησης του δικτύου των ΠΠΣ και την ανεξαρτησία του από τους κομματικοσυνδικαλιστικούς επικαθορισμούς και τα γνωστά πελατειακά δίκτυα.
Ως επιχείρημα της αποδόμησης, εκτός από το στιγματισμό της αριστείας, ακούσαμε και πάλι, ότι δηλαδή πειραματισμός και αριστεία τάχα δεν συμβιβάζονται. Πιθανόν έχουμε γίνει κουραστικοί να απαντάμε ότι, σ’ ένα σύστημα που για σαράντα χρόνια έχει μάθει να λειτουργεί με πλαφόν τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή στην παραγωγή εκπαιδευτικού αποτελέσματος, η απενοχοποίηση της αριστείας αποτελεί εκ των πραγμάτων επιλογή αυθεντικού πειραματισμού, ο οποίος είναι ο κατεξοχήν αναγκαίος για τον αξιακό και λειτουργικό αναπροσανατολισμό της δημόσιας εκπαίδευσης. Το δίκτυο των ΠΠΣ δεν σχεδιάστηκε για να κλειστεί αυτάρεσκα στον εαυτό του, αλλά για να λειτουργήσει ως ατμομηχανή της δημόσιας εκπαίδευσης.
Είναι το λιγότερο αποκαρδιωτικό όλη αυτή η προσπάθεια εκατοντάδων εκπαιδευτικών, που υπεράσπισαν με την εργασία τους το εγχείρημα, και οι προσδοκίες χιλιάδων μαθητών για καλύτερη εκπαίδευση να θυσιάζονται σήμερα στον βωμό μιας ιδεοληψίας που χάνεται βαθιά στους σκοτεινούς λαβυρίνθους του αριστερού ασυνείδητου. Αλλά και το ακόμη χειρότερο, η θυσία αυτή να είναι το αντίδωρο προς τέρψιν των συνδικαλιστικών συντεχνιών, των υπερασπιστών της δημοσιοϋπαλληλικής αφασίας και της ήσσονος προσπάθειας, των αρνητών της αξιολόγησης. Με άλλα λόγια, τα ΠΠΣ χαλάνε την πιάτσα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ χρωστάει στις συντεχνίες και τα δανεικά ήρθε η ώρα να πληρωθούν.
* Ο κ. Γ. Αντωνίου είναι διευθυντής του 2ου Προτύπου Πειραματικού Γυμνασίου Αθήνας.
Η αριστεία είναι ρετσινιά, κ. Μπαλτά;
Επιστολή από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
Κύριε διευθυντά
Δέος, θλίψη και ανησυχία έχουν προκαλέσει οι δηλώσεις του υπουργού (!) Παιδείας Αριστείδη Μπαλτά, ο οποίος –μεταξύ άλλων– δήλωσε ότι η αριστεία μοιάζει με ρετσινιά, καθώς εάν αριστεύσεις είσαι αναγκασμένος να είσαι αντάξιος αυτής της έννοιας διαρκώς, ενώ αν αποτύχεις, σε κυνηγάει η δυστυχία της αποτυχίας!
Αναφερόταν στα πρότυπα σχολεία, τα οποία και θα κλείσει, και στους μαθητές των 12-13 ετών, που όταν αριστεύουν επιβαρύνονται με το «άγχος της επιτυχίας», ενώ όταν αποδίδουν μετρίως υποφέρουν από το άγχος της αποτυχίας. Ως φαίνεται, κατά τον κ. Μπαλτά, όλοι οι μαθητές από τα 12 και μετά θα είναι δυστυχείς, όποια κι αν είναι η ακαδημαϊκή τους απόδοση!
Ο ίδιος ο κ. Μπαλτάς αυτοπροσδιορίστηκε ως μαρξιστής, ενώ δήλωσε ότι στα χρόνια του τα δημόσια σχολεία ήταν τα καλά, ενώ σήμερα τα καλά σχολεία είναι τα ιδιωτικά. Λησμόνησε βέβαια να προσθέσει ότι το σχολείο του ήταν το Κολλέγιο Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησε το 1962. Τι κρίμα… Στο σχολείο αυτό (ο υπογράφων είναι απόφοιτος του 1991) μας δίδαξαν ότι η ευγενής άμιλλα, ο ανταγωνισμός για τα πρωτεία βελτιώνει τον άνθρωπο. Μας δίδαξε ότι η προσπάθεια για υπεροχή στον αθλητισμό, στη μουσική, στην επιστήμη εξυψώνει το άτομο μέσω της ανάδειξης της αξίας του και ουδέποτε με την ταπείνωση του «αντιπάλου». Προφανώς το Κολλέγιο Αθηνών απέτυχε απολύτως στην περίπτωση του Μπαλτά!
Τα πλέγματα που προφανώς κουβαλά ο μαρξιστής υπουργός Παιδείας είναι ποικίλα και πιθανώς να τον οδηγήσουν στη λήψη αξιοδάκρυτων μέτρων και τραγικών πρακτικών. Η προφανής απέχθεια που του δημιουργεί η έννοια της αριστείας, καταδεικνύει και τα αισθήματα που τρέφει για κάθε είδους ελίτ…
Καλώς ή κακώς, όμως, η ελίτ είναι αυτή που πρωτοπορεί, συλλαμβάνει, οραματίζεται, δημιουργεί και οδηγεί τους υπόλοιπους στην εξέλιξη. Είναι βέβαιο ότι ο «ανήσυχος» της φυλής ανακάλυψε τη φωτιά, ο άριστος του χωριού έφτιαξε τον τροχό και ο καλύτερος των ιατρών ανακάλυψε νέες πρακτικές που σώζουν ζωές ή που προλαμβάνουν για παράδειγμα τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας; Θα τολμούσε άραγε ποτέ ο Μπαλτάς να πει στον Γεώργιο Παπανικολάου ότι η αριστεία είναι ρετσινιά; Οι εξαγγελίες και οι ιδέες του Μπαλτά έχουν φοβίσει μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, που αντιλαμβάνονται ότι οι πολιτικές και η διακυβέρνηση της χώρας δεν περιορίζονται στο «μέσα ή έξω» από το Μνημόνιο. Με ευρώ, με δραχμή ή με ρούβλι, με χλιδή ή λιτότητα, το ελληνικό έθνος θα συνεχίζει, σαν φάρος πολιτισμού, να φωτίζει την ανθρωπότητα, όπως κάνει εδώ και πολλούς αιώνες. Αυτό δεν πρέπει και δεν μπορεί να το εμποδίσει κανένας μέτριος Αριστείδης…
Πάτροκλος Κουδούνης - Οικονομολόγος - πολιτικός επιστήμων Μέλος Δ.Σ. ΕΒΕΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου