Η ΠΑΡΕΛΚΥΣΤΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΘΑΣΕΙ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΝΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ "ΝΙΚΕΣ"...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

ΑΠΟ ΤΗΝ "ΕΣΤΙΑ" 

"ΕΣΤΙΑ", 17/02/21

 Περί πολιτικής θέαμα...

Του Άθαν. Χ. Παπανδρόπουλου*

Άπό τήν εκλογή του κ, Αλέξη Τσίπρα στην πρωθυ­πουργία καί τήν άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, ή διεθνής κοινή γνώμη παρακολουθεί ένα άνοστο θέ­αμα, τό όποιο, περισσότερο άπό τά συμφέροντα καί τήν εικόνα της χώρας, εξυπηρετεί τους Έλληνες πρω­ταγωνιστές του. Ό δέ κίνδυνος πού διατρέχουν έκτος Ελλάδος οι τελευταίοι είναι ή γελοιοποίηση τους. Ας δούμε, όμως, ποια είναι τά στοιχεία πού συγκροτούν αυτή τήν θεατρική παράσταση.

Ό κ. Τσίπρας καί οι σύν αύτώ ανήλθαν στην εξουσία υποσχόμενοι τό τέλος του μνημονίου, τό όποιο έληγε στίς 28 Φεβρουαρίου 2015, τήν αποπομπή τής περίφη­μης τρόικας, ή όποια επίσης θά έφευγε τήν ίδια ημερο­μηνία, καί τό κούρεμα τοϋ χρέους, τό όποιο, όπως κατ' επανάληψιν έχουμε τονίσει άπό τις στήλες αυτές, είναι, ύπό όρους, διαχειρίσιμο. Επίσης, ό νύν πρωθυπουργός υποσχέθηκε ότι θά καταργήσει όλα τά δειλά μέτρα εκσυγχρονισμού καί αναδιαρθρώσεως της οικονομίας, γιά νά τήν επαναφέρει στην πρό χρεωκοπίας κατάστα­ση της -προφανώς, γιά νά προετοιμάσει τήν προσεχή ... χρεωκοπία! Ακόμα, ό αρχηγός τοϋ ΣΥΡΙΖΑ υποσχέθηκε τήν κατάργηση τής λιτότητος σέ ολόκληρη τήν Ευρώπη καί δέν έπαυσε τά τρία τελευταία χρόνια νά υβρίζει σκαιότατα τήν Γερμανία, πού είναι ό μεγαλύτερος χρη­ματοδότης καί πελάτης τής χώρας μας.

Με όλα αυτά τά συνθήματα καί ευνοούμενος άπό τά τραγικά επικοινωνιακά καί τακτικά λάθη τής συγκυβερνήσεως, ό ΣΥΡΙΖΑ ανήλθε στην εξουσία όχι γιά νά επιλύσει σοβαρά προβλήματα, άλλα γιά νά παραμείνει σέ αυτήν. Αυτό είναι τό απώτερο σχέδιο του καί ήδη τό υλοποιεί.

Σέ πρώτη φάση, λοιπόν, γιά νά αποπροσανατολίσει τήν κοινή γνώμη άλλα καί ταυτοχρόνως νά τήν φέρει κοντά του, ξεκίνησε μία έπίδειξη-θέαμα τού πρωθυπουργού καί τού υπουργού του, οι όποιοι ενδυματολο­γικά θέλησαν νά δείξουν στους έδώ υπηκόους τους ότι δέν σέβονται τους «κακούς» Ευρωπαίους καί άλλους τινές. Στην συνέχεια, σέ μία χώρα ή όποια τό 2015 πρέ­πει νά πληρώσει 24 δισεκατ. εύρώ υποχρεώσεις της πού λήγουν, άρχισαν οι λεονταρισμοί καί οι κούφιες απει­λές, πού απευθύνονται περισσότερο στό εσωτερικό πα­ρά στους έταίρους-δανειστές μας.Ετσι, στην βάση τής αμιγώς επικοινωνιακής αυτής τακτικής, ή κυβέρνηση έφερε κοντά της ένα μεγάλο τμήμα τού ελληνικού λαοϋ, τό όποιο αγνοεί πλήρως τι μέλλει γενέσθαι.

Στό μεταξύ, όπως πληροφορηθήκαμε άπό διεθνείς χρηματιστηριακές πηγές, ή τακτική-θέαμα τοϋ ΣΥΡΙΖΑ προκάλεσε σημαντικές χρηματιστηριακές αναταραχές άπό τίς όποιες συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέ­ροντα αποκόμισαν κολοσσιαία κέρδη, κυρίως άπό τίς τραπεζικές μετοχές.

Κατά τά άλλα, έχοντας μαζί της τήν κοινή γνώμη -κάτι πού ήταν καί ό βασικός στόχος της- ή κυβέρνηση, επειδή δέν θέλει νά πραγματοποιήσει διαρθρωτικές αλλαγές, ρίχνει τό βάρος της στό δημόσιο χρέος καί τήν επαναδιαπραγμάτευση του επιδιώκοντας νά κερδί­σει, μέ κάποια ευνοϊκή κίνηση, εσωτερικό χρόνο καί αρχίσει νά ομιλεί γιά «νίκες» καί άλλα παρόμοια. Ώς κύ­ριο -καί παραπλανητικό- επιχείρημα έχει τήν καταπο­λέμηση τής φοροδιαφυγής, τήν αντιμετώπιση τής διαπλοκής καί τήν πάταξη τοϋ λαθρεμπορίου καυσίμων. Ετσι, ή κυβέρνηση προσπαθεί νά πείσει ότι, μέ τίς ένέργειές της στους τομείς αυτούς, θά μπορέσει νά καλύψει ένα δημοσιονομικό κενό 6-7 δίσεκατ. εύρώ, γεγονός πού μόνον θυμηδία προκαλεί σέ όσους γνωρίζουν τήν ελληνική πραγματικότητα.

Ένώ, όμως, ή κυβερνητική ρητορική συνεχίζει νά είναι θεατρική, ουδείς γνωρίζει τί θά γίνει μέ τόν επεί­γοντα χαρακτήρα πού έχει τό θέμα τής αναπτύξεως στην χώρα μας. Είναι έτσι χαρακτηριστικό τό γεγονός ότι στην προγραμματική του ομιλία ό κ. Τσίπρας ούτε κάν αναφέρθηκε στην ανάγκη προσελκύσεως εξωτερικών επενδύσεων, στην βελτίωση τής απορροφήσεως κοινοτικών πόρων, στό περίφημο επενδυτικό σχέδιο Γιούνκερ καί στην ζωτική ανάγκη νά εισέλθει ή χώρα στην ψηφιακή εποχή μέ πρώτες ύλες τήν γνώση, τήν ευφυία καί τήν καινοτομία. Άντ' αυτών, ή ομιλία του απέπνεε ένα είδος σαδιστικού κρατισμού, πού ίσως νά ξεπερνά καί τό τεθνεώς σοβιετικό πρότυπο.

Στην σημερινή φάση τής παγκόσμιας οικονομικής πραγματικότητος, όμως, γιά τήν χρεωκοπημένη χώ­ρα μας, ή έξοδος άπό τήν κατάσταση αυτή καί ή ανά­ταξη προς αναπτυξιακές επιδόσεις εξαρτώνται σχε­δόν αποκλειστικά άπό τήν πραγματοποίηση παραγω­γικών επενδύσεων, κατά κύριο δέ λόγο σέ τομείς πού ανοίγουν νέες αγορές.

Περισσότερο άπό ό,τιδήποτε άλλο, ή Ελλάδα έχει ανάγκη άπό σημαντικές επενδύσεις πού θά παράγουν εθνικό π             λούτο στό διηνεκές. Οχι άπό δημόσιες επεν­δύσεις -οι οποίες, κατά κανόνα, αυξάνουν πρόσκαιρα τήν απασχόληση καί μετά τήν ολοκλήρωση τους εξελίσ­σονται σέ παράγοντες πού προκαλούν δημοσιονομική επιβάρυνση, είτε γιά λόγους κακοδιοίκησης είτε επειδή χρησιμοποιούνται ώς μηχανισμοί μεταφοράς πόρων προς τά κάτω, γιά λόγους κοινωνικής πολιτικής.

Οι επενδύσεις πού μπορεί νά έχουν αποτέλεσμα είναι κυρίως οι ξένες, γιά δύο λόγους: Πρώτον, επειδή εξυγιαίνουν τό ισοζύγιο κεφαλαίων πού πάσχει χρονίως καί φαίνεται μέσα άπό τό εξωτερικό ισοζύγιο. Δεύτε­ρον, καί σημαντικότερο, επειδή στην σημερινή κατά­σταση τής παγκόσμιας οικονομίας μόνον διεθνείς επεν­δυτές καί διεθνείς έπιχειρηματίες διαθέτουν παγκοσμιοποιημένα δίκτυα προωθήσεως τών προϊόντων τους πού απαιτεί ή μακροχρόνια επιβίωση της.

«Άλλο τό βιοτεχνικό εργοστάσιο παραγωγής αυτοκι­νήτων πόνυ στην Θεσσαλονίκη καί άλλο ή εγκατάσταση εργοστασίου αυτοκινήτων τής Νισσάν, γιά παράδειγμα» επισημαίνει, πολύ εύστοχα, ό γνωστός οικονομολόγος κ. Κώστας Σοφούλης. Τονίζει δέ ότι ή μή αναφορά τοϋ πρωθυπουργού στίς επενδύσεις ίσως νά υποκρύπτει καί κάποιες ανομολόγητες προθέσεις του, τίς όποιες θά πρέπει νά προσέξουμε ιδιαιτέρως.