Oκτώ κείμενα παρέμβασης,
από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/12/16
1. Το χρέος του Παναγή
Του Αντώνη Καρακούση
Εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό ο Παναγής σηκώθηκε αχάραγα. Πέταξε σβέλτα από πάνω του τη βαριά τσέργα, έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο, ντύθηκε με ό,τι βρήκε μπροστά του, φόρεσε τα σκληρά γουρνοτσάρουχα - δεν τον ένοιαζε, ήξερε ότι με την πρωινή δροσούλα θα άνοιγαν -, κι άρχισε να κατηφορίζει προς τον κάμπο με ένα ξεροκόμματο στο χέρι.
Είχε υποσχεθεί στη δόλια μάνα του να πάει στα μεταλλεία για δουλειά. Ηταν δεν ήταν 15, κάνα δυο χρόνια μετά την πτώχευση του '32, και δεν άντεχε άλλο να τη βλέπει να παλεύει και να μην μπορεί να βγάλει από πάνω της το χρέος από το δάνειο του Προβατά.
Η Λάμπρω είχε χηρέψει νωρίς, όταν τα παιδιά της ήταν μικρά, και δεν μπορούσε να τα αναστήσει χωρίς να δανειστεί. Τα έκανε όλα μόνη της, φρόντιζε τα παιδιά - πέντε τα καημένα -, τα χωράφια, τα περβόλια, τα ζώα, τα πάντα.
Εκανε ό,τι πέρναγε από τα χέρια της. Ξενοδούλευε μάλιστα δώθε-κείθε, αλλά το χρέος - χρέος, δεν μπορούσε να το ξεπληρώσει. Δεν άντεξε, απόκαμε κάποια στιγμή. «Θα μας τα πάρει όλα ο τοκογλύφος» μονολογούσε βαριανασαίνοντας.
Κάπως έτσι ο Παναγής πήρε την απόφαση και έτρεχε εκείνο το πρωί να φτάσει στην ώρα του. Επρεπε να περπατήσει κοντά στα δέκα χιλιόμετρα μέσα στο σκοτάδι. Δεν τον ένοιαζε, δεν φοβόταν τις νεράιδες του οροπεδίου που σου παίρνουν τη λαλιά.
Εφτασε στην πόρτα του ορυχείου - χρωμίτη έβγαζε το μεταλλείο - και κατευθύνθηκε προς τον επιστάτη. Τον «ζύγισε» εκείνος με μια ματιά, τον είδε ψωμωμένο και πάραυτα τον εξόπλισε με τα σκαπτικά.
«Θα παίρνεις 15 δραχμές μεροκάματο και θα πληρώνεσαι κάθε Σάββατο» του 'πε ορθά-κοφτά και τον έστειλε στην ομάδα των μεταλλωρύχων που ετοιμάζονταν να κατέβουν στις στοές.
Ρίγος τον έπιασε σαν ένιωσε τον κρύο αέρα που έβγαινε απ' της γης τα βάθη. Εφταναν κοντά στα 150 μέτρα βάθος να σκάβουν και να φορτώνουν στα βαγονέτα. Ζορίστηκε στην αρχή, πόναγαν όλα του τα μέλη, αλλά ήταν οι μεταλλωρύχοι καλοί άνθρωποι και χωρατατζήδες. Προσαρμόστηκε με τον καιρό, άρχισε να μαζεύει σιγά-σιγά λίγα λεφτουδάκια και να ξεπληρώνει τις δόσεις στον Προβατά. Του έμεναν κι εκείνου κάτι λίγα, μπορούσε πια να τρώει πότε-πότε καμιά φασολάδα στο χάνι, κατάφερε κάποια στιγμή να αγοράσει κι ένα ζευγάρι άρβυλα και να απαλλαγεί από τα άθλια γουρνοτσάρουχα. Θα του πήρε δυο χρόνια σκληρής δουλειάς στα έγκατα της γης να ξεπληρώσει το χρέος.
Δεν ξέχασε ποτέ εκείνη την εμπειρία. Το 'χε και το έλεγε στα γεροντάματα. Εσμιγε τα φρύδια του, σοβάρευε, και προειδοποιούσε με αυστηρότητα τους απογόνους του: «Μη βάλετε ποτέ χρέος στο κεφάλι σας», «να είστε λιτοί και νοικοκύρηδες, να ζείτε με όσα βγάζετε και να αποταμιεύετε πάντα, έστω λίγα».
Απλά και καθαρά πράγματα, καμία σχέση με τα παρόντα...
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/12/16
2. Υπάρχουν πολλοί πιο πένητες από τους συνταξιούχους
Του Γιάννη Μαρίνου
Μόλις δύο εβδομάδες μετά την πρόβλεψή μου και η πρώτη από τις δύο μείζονες απειλές για την Ευρώπη και την Ελλάδα δρομολογήθηκε. Το Προσφυγικό, πυροδοτούμενο και από την παιδαριώδη συμπεριφορά του έλληνα υπουργού Αμυνας, ανακτά τη δυσεξέλεγκτη δυναμική του. Ο «στυγνός δικτάτορας» Ερντογάν εξαπέλυσε νέο κύμα προσφύγων διώχνοντας αφρικανούς λαθρομετανάστες προς τα ήδη δεινοπαθούντα ανατολικά νησιά μας. Ταυτόχρονα οι φίλοι μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση αποφάσισαν να εντάξουν και πάλι την Ελλάδα στη διαδικασία της εξέτασης του αιτήματος για άσυλο στην πρώτη χώρα υποδοχής, που στην πραγματικότητα είναι η χώρα μας, όπου συρρέουν τα μεγαλύτερα κύματα προσφύγων. Φαίνεται ότι Ερντογάν και ΕΕ θέλησαν έτσι να ανταγωνισθούν τον κ. Τσίπρα σε χριστουγεννιάτικα δώρα. Δηλαδή αυτό της επαναφοράς της 13ης σύνταξης, όπως χαρακτήρισε το επίδομα περίπου 300 ευρώ προς συνταξιούχους, προκαλώντας την αγανάκτηση των αποδεκτών του, καθώς τους είχε ήδη αφαιρέσει πολλαπλάσια με περικοπές και φόρους και ενώ επίκεινται και νέες μειώσεις.
Αλλά και αυτή η προεκλογική (;) χειρονομία επενδύθηκε με τον ισχυρισμό ότι αποβλέπει στην εισοδηματική στήριξη των πιο αδύναμων συμπολιτών μας. Ομως δεν είναι οι χαμηλοσυνταξιούχοι η πιο δυστυχούσα κατηγορία συμπολιτών μας. Εν πρώτοις, οι λαμβάνοντες σύνταξη πάνω από 600 έως 840 ευρώ, που θα τους δοθεί το επίδομα, είναι συγκριτικά πολύ πιο ευημερούντες από εργαζομένους με μαύρα, με μπλοκάκι ή και τους μερικώς απασχολουμένους, με αποδοχές πείνας 300 και 400 ευρώ μηνιαίως. Ασφαλώς δε είναι σε ακόμα χειρότερη μοίρα οι κάπου 1,2 εκατ. άνεργοι (ελάχιστοι παίρνουν επίδομα ΟΑΕΔ) που δεν έχουν ούτε ενός ευρώ εισόδημα, ιδίως οι μακροχρόνια άνεργοι. Αυτοί δεν έπρεπε να διεκδικήσουν προτεραιότητα στα αισθήματα αλληλεγγύης του κ. Τσίπρα; Πώς δεν τους σκέφθηκε ο γενναιόδωρος με τους δικούς μας υπερβολικούς φόρους; Και πώς τουλάχιστον τα συνδικάτα δεν επεσήμαναν την παράλειψη, αλλά και αυτά εν χορώ, όπως και οι άλλοι επικριτές, περιορίστηκαν μόνο στο ασήμαντο του επιδόματος προς συνταξιούχους. Δυστυχώς στην Ελλάδα οι άνεργοι δεν έχουν συνδικαλιστική εκπροσώπηση ώστε να τους κατεβάσει στους δρόμους για να τύχει προσοχής η δυστυχία τους, μολονότι και οι άνεργοι ψηφίζουν και συνεπώς μπορούν να τιμωρήσουν όσους τους αγνοούν. Ο κ. πρωθυπουργός δεν σκέφθηκε επίσης και τους χιλιάδες μικρομεσαίους που οι περισσότεροι από αυτούς ήδη πένονται πνιγμένοι από τα χρέη και τους φόρους, και απειλούμενοι και με κλείσιμο ελλείψει πελατείας...
Αλλά και κάτι σημαντικότερο. Αν σημειώθηκαν πλεονάσματα, γιατί δεν ενδιαφέρθηκε η κυβέρνηση να τα διαθέσει στους 300.000 που μάταια αναμένουν να λάβουν τη σύνταξή τους, όπως και στους χιλιάδες που μάταια αναμένουν να τους εξοφλήσει το Δημόσιο τις επτά δισεκατομμυρίων ευρώ ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις του; Η εκ των υστέρων δήλωση ότι πιθανόν να δοθεί το επίδομα και στους ανέργους μάλλον θα δημιουργήσει πρόβλημα, αφού θα πρέπει να εξευρεθούν και άλλα χρήματα από το πλεόνασμα, εν αγνοία μάλιστα των δανειστών μας, καθώς είχαμε δεσμευθεί να διατεθούν κυρίως σε εξόφληση ληξιπροθέσμων κρατικών οφειλών και μείωση του δημόσιου χρέους.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/12/16
3. Η χειμαζόμενη κοινωνία και οι συνταξιούχοι
Του Σήφη Πολυμίλη
Περισσότεροι από 125.000 εργαζόμενοι αμείβονται με λιγότερο από 100 ευρώ τον μήνα, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία που παρουσίασε η υπουργός Εργασίας. Εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι, μερικής απασχόλησης, είναι αμφίβολο αν παίρνουν 500 ευρώ μηνιαίως. Ο κ. Τσίπρας, με την... αριστερή του συνείδηση ήσυχη, αποφάσισε ότι αυτοί που δικαιούνται μια έξτρα ενίσχυση είναι οι συνταξιούχοι. Προφανώς γιατί αποτελούν την πιο συμπαγή ομάδα του εκλογικού σώματος, από την οποία ευελπιστεί ανταποδοτικά οφέλη όταν έρθει η ώρα.
Αναμφισβήτητα οι συνταξιούχοι δεν συγκαταλέγονται στην ομάδα των προνομιούχων. Και οι συντάξεις τους έχουν μειωθεί και προβλήματα αντιμετωπίζουν. Ομως, σε σχέση με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα, είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα, αφού διαθέτουν ένα μικρό, έστω, αλλά σταθερό εισόδημα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην έρευνα για τις συνθήκες ακραίας φτώχειας στη χώρα μας, που έκανε η ομάδα του Μ. Ματσαγγάνη, οι ηλικίες άνω των 65 ετών είναι το λιγότερο πληττόμενο τμήμα της κοινωνίας. Σε συνθήκες ακραίας φτώχειας ζει μόνο το 2,7% αυτής της ηλικιακής κατηγορίας, ενώ στις ηλικίες 18-29 ετών το ποσοστό φτάνει το 24,4% και στις ηλικίες 30-44 φτάνει το 16,3%. Για να μην αναφερθούμε βέβαια στους ανέργους, όπου το ποσοστό ακραίας φτώχειας φτάνει το 70%-75%. Οσο και να ακούγεται παράλογο στην εποχή της παρακμής που ζούμε, οι συνταξιούχοι παραμένουν - συγκριτικά πάντα - μια ευνοημένη κοινωνική ομάδα.
Ποια κοινωνική πολιτική λοιπόν και πράσινα άλογα. Καμία ευαισθησία για αυτούς που υποφέρουν πραγματικά, για τους κυριολεκτικά απόκληρους της κοινωνίας. Καιροσκοπικά λαϊκίστικα παιγνιδάκια μήπως και σταματήσει η δημοσκοπική κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ.
Το χειρότερο όμως είναι ότι, πλην μεμονωμένων εξαιρέσεων, το πολιτικό σύστημα συνολικά ακολουθεί τη λογική Τσίπρα. Χαϊδεύουν τους συνταξιούχους, άντε να ψελλίσουν κάτι για τους ανέργους και για τους νέους που ξενιτεύονται, και μετά σιωπή.
Καμιά χώρα όμως που επενδύει κυρίως στους συνταξιούχους δεν πρόκειται να έχει μέλλον. Οι αδικίες που υπέστησαν οι συνταξιούχοι είναι πολλές και οδυνηρές για ορισμένους. Ομως η ανθρωπιστική κρίση που βιώνουν οι άνεργοι, οι νέοι, οι ημιαπασχολούμενοι είναι απείρως μεγαλύτερη. Δεν αποτελούν όμως ομογενοποιημένη εκλογική ομάδα για να τους δώσει κάποιος σημασία...
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/12/16 |
Του Γιάννη Καρτάλη
Εντονες αναταράξεις στις σχέσεις Ηνωμένων Πολιτειών και Ενωμένης Ευρώπης αναμένεται να εκδηλωθούν κατά τη διάρκεια της νέας χρονιάς - και μάλιστα από την αρχή της - και είναι πολύ πιθανό να έχουν ως αποτέλεσμα τη διαμόρφωση ενός νέου σκηνικού, όπου το κύριο ζητούμενο θα είναι η αναζήτηση τρόπων για να ξεπεραστούν εντελώς αντίθετες νοοτροπίες και αντιλήψεις. Γεγονός που για πρώτη φορά θα συμβεί στη μεταπολεμική ιστορία. Και τούτο διότι: Πρώτον, στον Λευκό Οίκο θα εγκατασταθεί ένα άτομο στερούμενο παντελούς πολιτικής εμπειρίας σε όλα τα επίπεδα και με εξαιρετικά επικίνδυνες επιλογές προσώπων με ακραίες αντιλήψεις, όπως δείχνουν τουλάχιστον οι έως τώρα διορισμοί υπουργών και πρέσβεων σε καίρια πόστα. Και, δεύτερον, επειδή η Ευρωπαϊκή Ενωση θα εισέλθει σε μια μακρά μεταβατική περίοδο αβεβαιότητας όχι μόνο λόγω των εξελίξεων γύρω από το περιώνυμο Brexit και την πολιτική αστάθεια στην Ιταλία, αλλά και λόγω των κρίσιμων εκλογών στη Γαλλία, στη Γερμανία και στην Ολλανδία.
Ηδη έχουν προκληθεί έντονες αντιδράσεις με τους διορισμούς των υπουργών Εξωτερικών και Αμυνας (που άπτονται της γενικότερης αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής), με τους οποίους θα πρέπει να συνεργαστούν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για την αντιμετώπιση σωρείας σοβαρότατων εκκρεμοτήτων, από τις σχέσεις με τη Ρωσία έως τα πολυδαιδαλώδη προβλήματα της Μέσης Ανατολής, της Κίνας κ.λπ., κ.λπ. Οταν μάλιστα θεωρούνται πλέον δεδομένες η στροφή του Ντόναλντ Τραμπ προς το Κρεμλίνο και η στήριξη των ακροδεξιών πολιτικών στο Ισραήλ με τον διορισμό ενός πρέσβη ο οποίος έχει ανοιχτά εναντιωθεί στη δημιουργία παλαιστινιακού κράτους και ταχθεί υπέρ της μεταφοράς της πρωτεύουσας του Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ. Για να μη μιλήσουμε για τις άλλες επιλογές που απειλούν τις συμφωνίες που έχουν γίνει για την προστασία του περιβάλλοντος, την κοινωνική πρόνοια ή τα εργατικά δικαιώματα και που συνιστούν μια γενικότερη ανατροπή των έως τώρα δεδομένων.
Αυτές τις προκλήσεις έχει τώρα να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ενωση, παράλληλα με την τεράστια πρόκληση της δικής της επιβίωσης. Σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε («Υπεράσπιση της Ευρώπης», εκδόσεις Παπαδόπουλος) ο γνωστός καθηγητής κ. Λουκάς Τσούκαλης επισημαίνει ότι η Ευρώπη χρειάζεται μια καταλυτική αλλαγή, μια μεγάλη ιστορική πρωτοβουλία, την οποία μπορεί να αναλάβει η Γερμανία σε συνεργασία με τη Γαλλία και με μερικές χώρες του αρχικού πυρήνα. Αρκεί να αντιληφθούν οι Γερμανοί ότι θα πρέπει να θυσιάσουν κάποιες από τις βασικές τους προτεραιότητες για χάρη του κοινού ευρωπαϊκού καλού. Μπορεί όμως να συμβεί αυτό; Την απάντηση ίσως θα την έχουμε μετά τις εκλογές στις δύο αυτές χώρες, που θα δείξουν αν υπάρχει η δυνατότητα για την απαραίτητη αυτή συνεργασία. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι χάρη στη συνεργασία αυτή δημιουργήθηκε η Ενωμένη Ευρώπη.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/12/16 |
Του Νότη Παπαδόπουλου
Τι είχες Αλέξη, τι είχα πάντα. Ξανά μανά τα ίδια: διορισμοί ημετέρων, αυξήσεις μισθών και συντάξεων, προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων, παροχές παντού. Κανένας τους δεν έχει καταλάβει γιατί η χώρα έφθασε στη χρεοκοπία ύστερα από το μεγάλο φαγοπότι με λεφτά της Ευρώπης.
Προσέξτε: η δεύτερη αξιολόγηση δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, οι πρώτες όμως αυξήσεις στο Δημόσιο έρχονται. Στη νέα επιχειρησιακή σύμβαση διετούς διάρκειας που υπέγραψαν η διοίκηση και το προσωπικό της δημόσιας εταιρείας Σταθερές Συγκοινωνίες (ΣΤΑΣΥ) στην οποία υπάγονται το μετρό, ο ΗΣΑΠ και το τραμ προβλέπονται αυξήσεις μισθών από 2% ως 4% - όταν ο πληθωρισμός στη χώρα είναι μηδενικός!
Μάλιστα, στη σύμβαση που κυρώθηκε ήδη από το υπουργείο Εργασίας υπάρχει και ρήτρα για επιπλέον αυξήσεις αποδοχών ανάλογα με τα έσοδα από τα εισιτήρια. «Σε περίπτωση αύξησης των εσόδων της εταιρείας με την εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, καθώς και άλλων επιχειρηματικών δραστηριοτήτων της, τα δύο μέρη δεσμεύονται ότι τα ως άνω ποσά αυξάνονται μετά από κοινή συμφωνία».
Δηλαδή, λίγο να χαλαρώσει το χαλινάρι του Μνημονίου και η χώρα θα αρχίσει πάλι να έχει ελλείμματα παντού! Και δεν μιλάμε για επιστροφή των καθυστερούμενων οφειλών του Δημοσίου στις ιδιωτικές επιχειρήσεις ώστε να δοθεί μια ανάσα στην αγορά ή για κάποια ενίσχυση των νοσοκομείων που θυμίζουν χώρα της υποσαχάριας Αφρικής. Ούτε μιλάμε για χρονική επέκταση του επιδόματος ανεργίας στους 18 ή στους 24 μήνες. Μιλάμε για αυξήσεις μισθών στον δημόσιο τομέα, που δεν είδε ούτε μια απόλυση όταν η ανεργία ξεπέρασε το ενάμισι εκατομμύριο!
Σαφής ήταν εξάλλου ο ίδιος κ. Τσίπρας για τις νέες παροχές που ετοιμάζει, μιλώντας μπροστά στην κυρία Μέρκελ στο Βερολίνο: «Θα ενημερώσω την καγκελάριο για τη θετική πορεία της ελληνικής οικονομίας, την υπεραπόδοση των εσόδων και την επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης. Οραμά μας είναι η ανάπτυξη αυτή να μην αφορά μόνο στατιστικές, αλλά να επουλώσει τις πληγές της κρίσης και να ανακουφίσει όλους όσοι τα τελευταία χρόνια έκαναν θυσίες στο όνομα της Ευρώπης».
Δηλώσεις που δικαιώνουν απολύτως τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ο οποίος μας έχει στην μπούκα πιστεύοντας ότι η Ελλάδα όχι μόνο δεν έχει καμιά διάθεση να προωθήσει μεταρρυθμίσεις στη δημόσια διοίκηση και στην οικονομία αλλά αντίθετα είναι έτοιμη να αυξήσει τις δαπάνες του κράτους παντού.
Καταλαβαίνετε, ύστερα απ' όλα αυτά, γιατί η τρόικα θα ζητήσει πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ για τουλάχιστον πέντε χρόνια μετά τη λήξη του Μνημονίου - έως το 2023!
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/12/16
6. Η ολέθρια αποφυλάκιση κακοποιών
Του Γρηγόρη Καλφέλη
Η ιστορία είναι διδακτική και ταυτόχρονα καταστροφική για το κράτος δικαίου της χώρας μας. Ενας αφγανός κακοποιός καταδικάστηκε το 2013 σε δέκα χρόνια κάθειρξη για απόπειρα ανθρωποκτονίας και ληστεία εναντίον μιας ελληνίδας φοιτήτριας στην Κέρκυρα.
Και αντί να εκτίσει ολόκληρη την ποινή του (ή τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος αυτής), βγήκε πολύ γρήγορα, δηλαδή τον Οκτώβριο του 2015, με βάση το άρθρο 12 του ν. 4322/2015 που αφορούσε τα τριτοκοσμικά μέτρα αποσυμφόρησης των φυλακών!
Μετά από όλα αυτά, παραβιάζοντας τους περιοριστικούς του όρους, το έσκασε παράνομα στη Γερμανία και σήμερα κατηγορείται για τη δολοφονία μιας 19χρονης Γερμανίδας.
Και το εκρηκτικό ερώτημα είναι το εξής: Γιατί άραγε λαμβάνονται αυτά τα ολέθρια μέτρα αποσυμφόρησης των φυλακών, που έδωσαν τη δυνατότητα στον παραπάνω Αφγανό να «βγει» εξωφρενικά γρήγορα και να σκορπίσει ξανά τον θάνατο; Υπάρχει πρόβλημα;
Η απάντηση είναι σαφής: Ναι, υπάρχει, αφού κατακρινόμαστε συνεχώς - ως χώρα - από διεθνείς οργανισμούς, τόσο για τον υπερπληθυσμό των φυλακών, όσο και για τις άθλιες ή μεσαιωνικές συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι κρατούμενοι σε αυτές.
Ομως η λύση προφανώς δεν βρίσκεται στα παραπάνω επικίνδυνα μέτρα «αποσυμφόρησης» (που υιοθέτησαν δυστυχώς οι περισσότεροι υπουργοί Δικαιοσύνης, μόνο που την τελευταία φορά ήταν εντελώς γενικευμένα και ισοπεδωτικά)!
Γιατί; Γιατί όταν ένας κατάδικος αποφυλακίζεται αδικαιολόγητα γρήγορα, τότε παραβιάζεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα του πολίτη στην ασφάλεια. Με απλούστερα λόγια, όλοι νιώθουμε ανασφαλείς, όταν λ.χ. αποφυλακίζεται γρήγορα και βδελυρά ένας μεγαλέμπορας ναρκωτικών (γιατί μάλλον θα συνεχίσει να σκορπά τον «λευκό θάνατο» στα παιδιά ή και σε μεγαλύτερους)!
Το συμπέρασμα; Με επικίνδυνα και αναποτελεσματικά μέτρα αποσυμφόρησης δεν θα λύσουμε το πρόβλημα των φυλακών μας!
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/12/16 |
Του Ζώη Τσώλη
Ποιος μπορεί να αρνηθεί την καταβολή του έκτακτου βοηθήματος στους χαμηλοσυνταξιούχους. Ούτε καν οι πολιτικοί μάγειροι της Νέας Δημοκρατίας, που επέλεξαν να δηλώσουν «παρών» στην προχθεσινή ψηφοφορία της Βουλής αποκαλύπτοντας την αμηχανία τους.
Η ουσία όμως βρίσκεται αλλού. Οταν οι αποφάσεις λαμβάνονται εν θερμώ και τα πράγματα εξελίσσονται έτσι, χωρίς πρόγραμμα, τότε ο κίνδυνος να κυλήσει η οικονομία ξανά στον φαύλο κύκλο υποσχέσεων και παροχών, μέχρι να στηθούν κάλπες, είναι μεγάλος.
Πολύ μεγαλύτερος, όπως αποδείχθηκε, είναι ο κίνδυνος να διαρραγούν και πάλι οι σχέσεις με τους ευρωπαίους εταίρους που, είτε θέλουμε είτε όχι, μας ελέγχουν επειδή μας δανείζουν.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει μόνο ένα επιχείρημα για την απόφασή του. Οτι ο προϋπολογισμός του 2016 κλείνει με πρωτογενές πλεόνασμα 7,5 δισ. ευρώ, που ισοδυναμεί με 4% του ΑΕΠ (!) - αντί στόχου 0,5% - και ταυτόχρονα βιώνει τον δημοσκοπικό κατήφορο της κυβέρνησής του.
Αν μπορούσαμε να ξεφύγουμε από αυτόν τον αμείλικτο πολιτικό κύκλο, το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα της χώρας καθ' όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο, οι απαντήσεις είναι εύκολες. Ο Πρωθυπουργός θα μπορούσε απλά να περιμένει την ολοκλήρωση της αξιολόγησης και να προχωρήσει στη χαλάρωση σε συμφωνία με τους θεσμούς.
'Η να διαθέσει το πρωτοφανές, κατά κοινή ομολογία, πλεόνασμα στην εξόφληση μέρους των οφειλών του Δημοσίου στους ιδιώτες, που είναι 5,5 δισ. ευρώ.
Ακόμη, κάποιοι πρότειναν να σπεύσει να μειώσει τον δανεισμό μέσω εντόκων γραμματίων ή να προεξοφλήσει ομόλογα που λήγουν το 2018 ή το 2019 ώστε να στείλει το δικό του μήνυμα ότι προτεραιότητα είναι η μείωση του χρέους.
Ολα αυτά σε συνδυασμό με τις βραχυπρόθεσμες κινήσεις του ESM για επιμήκυνση μέρους του χρέους και κλείδωμα των επιτοκίων δανεισμού στο 1,5%, που δυστυχώς πάγωσαν, θα είχαν πολλαπλασιαστικά οφέλη για την οικονομία.
Αντ' αυτού, ακολούθησε τον δρόμο των παροχών, την πεπατημένη όλων των ελληνικών κυβερνήσεων από την εποχή του Ανδρέα και του «Τσοβόλα, δώσ' τα όλα» μέχρι σήμερα, φροντίζοντας μόνο να διαφοροποιηθεί από τον προκάτοχό του Αντώνη Σαμαρά δίνοντας μέρισμα της επιτυχίας στους χαμηλοσυνταξιούχους, και όχι στους αστυνομικούς και τα ΜΑΤ, όπως έκανε το 2014 η ΝΔ.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 18/12/16 |
Του Γιώργου Παπαίωάννου
Η ιδέα της πολιτικής διαπραγμάτευσης με τους πιστωτές μπήκε στη συζήτηση από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Ιούλιο του 2011, όταν ανέλαβε υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της τότε κυβέρνησης Παπανδρέου, σε μια προσπάθεια να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο του πρώτου Μνημονίου. Η απόπειρά του αρχικά οδήγησε στο «χαράτσι» της ΔΕΗ και στη συνέχεια στην περίφημη συνάντηση με τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο υπόγειο ξενοδοχείου στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, όπου ο γερμανός υπουργός Οικονομικών του είπε μήπως το πρόγραμμα πρέπει να μετατραπεί σε ένα πρόγραμμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ.
Τη σκυτάλη πήρε το φθινόπωρο του 2015 ο Αντώνης Σαμαράς όταν πήγε στο Βερολίνο να συζητήσει με την Ανγκελα Μέρκελ την έξοδο από το Μνημόνιο. Προηγουμένως, τα είχε «σπάσει» με την τρόικα και καθυστερούσε την εφαρμογή του προγράμματος, προκαλώντας την έντονη δυσαρέσκεια του Eurogroup. Πηγές που συμμετείχαν σε εκείνη τη συνάντηση αναφέρουν ότι αφού ο κ. Σαμαράς ανέπτυξε το σχέδιό του, η γερμανίδα καγκελάριος τον ρώτησε: «Με τον Σόιμπλε τα έχετε βρει;».
Στην κοινή συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, ο τότε πρωθυπουργός δήλωσε ότι η Ελλάδα βγαίνει από το Μνημόνιο και επειδή η Ανγκελα Μέρκελ δεν είπε τίποτα, θεώρησε ότι συμφωνεί και πανηγύρισε για την «επιτυχία» του. Υπολόγιζε όμως χωρίς... τον ξενοδόχο. Μετά τη συνάντηση του Βερολίνου το θέμα παραπέμφθηκε στα τεχνικά κλιμάκια, μπλέχτηκε το ΔΝΤ, και το χρηματοδοτικό κενό εκτοξεύθηκε στα ύψη, καθιστώντας ανέφικτο το σχέδιο Σαμαρά.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, που προέκυψε από τις εκλογές τον Ιανουάριο του 2015, έκανε σημαία της την πολιτική διαπραγμάτευση. Υστερα από αλλεπάλληλα Eurogroup, στα οποία προσπαθούσε να βρει λύση εκτός του πλαισίου λειτουργίας της ευρωζώνης, η χώρα μοιραία οδηγήθηκε σε οικονομική ασφυξία, στο Δημοψήφισμα που το «ΟΧΙ» έγινε «ΝΑΙ» και στη μαραθώνια Σύνοδο Κορυφής της 12ης Ιουλίου 2015, όπου ο Αλέξης Τσίπρας εγκατέλειψε τις αξιώσεις για «κούρεμα» χρέους και συμφώνησε στη δημιουργία ανεξάρτητης αρχής για τα έσοδα και υπερταμείου για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Τις λεπτομέρειες και πάλι ανέλαβε το Eurogroup, δηλαδή ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Διότι το πλαίσιο της ευρωζώνης είναι γνωστό, όπως και πάλι υπενθύμισε η γερμανίδα καγκελάριος στην προχθεσινή συνάντηση με τον κ. Τσίπρα. Δηλαδή, το EuroWorking Group (τεχνικά κλιμάκια) προετοιμάζει το θέμα για το Eurogroup (υπουργοί Οικονομικών), το οποίο εισηγείται, και η Σύνοδος Κορυφής (αρχηγοί κρατών-μελών) που αποφασίζει, υιοθετεί την εισήγησή του. Και δυστυχώς οι περισσότερες χώρες-μέλη δεν είναι διατεθειμένες να το αλλάξουν.
Καλά είναι λοιπόν τα χαμόγελα του κ. Τσίπρα με την Ανγκελα Μέρκελ και το συναινετικό κλίμα που βγαίνει προς τα έξω. Ομως δεν επαρκούν. Χρειάζονται άμεσα πράξεις, με μετρήσιμο αποτέλεσμα στο πλαίσιο των αποφάσεων του Eurogrpoup για να κλείσει η αξιολόγηση και να ευοδωθεί το «στόρι» της κυβέρνησης για επιστροφή στην ανάπτυξη και στην ευημερία, που είναι το ζητούμενο.
Πράγμα που πολύ απλά για τον κ. Τσίπρα σημαίνει σκληρές και δύσκολες αποφάσεις ή ηρωική έξοδος. Η επιλογή της πολιτικής διαπραγμάτευσης δεν υφίσταται και πρέπει επιτέλους να απαλλαγεί και από αυτή την αυταπάτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου