Λόγω, μακρινής έστω, σχέσης με τον Μαρξ ο πρώην πρωθυπουργός θα έπρεπε να γνωρίζει ότι «η εργασία εξανθρωπίζει» όχι οι αγώνες, ο πόλεμος, η βία - ιδιαίτερα τα δύο τελευταία, αποκτηνώνουν. Όχι μόνο στα πεδία των μαχών αλλά και στις πόλεις και στα χωριά. Μετά, χρειάζονται δεκαετίες πολλές για να γίνει επανανθρώπιση. Η αξιωματική αντιπολίτευση εμφανίζεται να θεωρεί τα όπλα και τη βία ευγενή και ευκταία, και όχι ανάγκη στην οποία κοινωνίες και άνθρωποι κατά καιρούς υποκύπτουμε. Η ευρωπαϊκή ιστορία διδάσκει πως τέτοιες απόψεις δεν είναι στο «DNA της Αριστεράς» αλλά ημέτερος πρωτογονισμός και έλλειμμα παιδείας που μπορούμε να ελπίζουμε ότι με καλλιέργεια και αναστοχασμό διορθώνονται....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

                                                                "ΤΑ ΝΕΑ", 01/04/21

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΥΧΟΓΙΟΥ

Αν έπρεπε να διαλέξει κάποιον «δικό του» μεταξύ των γεννητόρων του ελληνικού έθνους, ο ιατρός κ. Πολάκης με τον Αδαμάντιο Κοραή ή τον Ιωάννη Κωλέττη θα έπρεπε να ταυτίζεται - αν γνώριζε λίγη ελληνική ιστορία. Θα ήξερε τότε ότι είναι ανόητο να αντιπαραθέτει την «παράταξη των Κολοκοτρώνηδων, του Μακρυγιάννη, του Βελουχιώτη» - στην οποία δήλωσε ότι ανήκει- στην «παράταξη των Κοτζαμπάσηδων και προεστών, των συνεργατών των Γερμανών και του Τσολάκογλου», όπου ανήκουν οι κακοί.

Οι δύο «παρατάξεις» είναι ανύπαρκτες για πολλούς λόγους - πχ, ο Μακρυγιάννης δεν συμπαρατάχθηκε αλλά πολέμησε τους Κολοκοτρωναίους γιατί ανήκε στην παράταξη των κοτζαμπάσηδων Λάζαρου και Γεώργιου Κουντουριώτη· και ο Κολοκοτρώνης ήταν στην ίδια παράταξη με τους προεστούς Δεληγιανναίους, Ζαΐμηδες, κτλ. Επίσης, κατά το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, ο τυχοδιώκτης Βελουχιώτης ανήκε στην πραγματικότητα στην παράταξη «των συνεργατών των Γερμανών και του Τσολάκογλου» - για τούτο τον καταδίκασαν σε θάνατο, μη ανοίγοντάς του τα σύνορα να διαφύγει.

Αυτό που χαρακτηρίζει την υποτιθέμενη «παράταξή» του δεν είναι οι κοινωνικές ή πολιτικές ιδιότητες των μελών της - είναι τα όπλα τους. Την ίδια άποψη κατέθεσε στο επί τη 25η Μαρτίου διάγγελμά του ο Αλέξης Τσίπρας αποθεώνοντας τους «χιλιάδες χωρικούς» οι οποίοι «έλιωναν τις αξίνες τους για να φτιάχνουν βόλια», για να συμπεράνει πως «είναι ο αγώνας των ίδιων των ανθρώπων που εξανθρωπίζει. Ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του Εικοσιένα είναι ότι μετέτρεψε μεμιάς τους 'ραγιάδες' σε Αγωνιστές».

Πρώτον, απαιτείται άγνοια τεχνολογική αντίστοιχη της ιστορικής του κ. Πολάκη για να νομίζει κανείς ότι οι σιδερένιες αξίνες γίνονταν μολυβένια βόλια· δεύτερον, «χιλιάδες χωρικοί» έσπευσαν αυτοβούλως (με αξίνες, δικριάνια και τσεκούρια) μόνο στην Τριπολιτσά - για τους γνωστούς λόγους, κατά πολεμικά ήθη της εποχής. «Αγωνιστές» έστελναν να γίνουν τα παιδιά τους οι ενδεείς οικογένειες· οι πλούσιες οργάνωναν μπουλούκια (ή εξόπλιζαν πειρατικά) για τους ίδιους παραδοσιακούς «γνωστούς λόγους».

Λόγω, μακρινής έστω, σχέσης με τον Μαρξ ο πρώην πρωθυπουργός θα έπρεπε να γνωρίζει ότι «η εργασία εξανθρωπίζει» όχι οι αγώνες, ο πόλεμος, η βία - ιδιαίτερα τα δύο τελευταία, αποκτηνώνουν. Όχι μόνο στα πεδία των μαχών αλλά και στις πόλεις και στα χωριά. Μετά, χρειάζονται δεκαετίες πολλές για να γίνει επανανθρώπιση.

Η αξιωματική αντιπολίτευση εμφανίζεται να θεωρεί τα όπλα και τη βία ευγενή και ευκταία, και όχι ανάγκη στην οποία κοινωνίες και άνθρωποι κατά καιρούς υποκύπτουμε. Η ευρωπαϊκή ιστορία διδάσκει πως τέτοιες απόψεις δεν είναι στο «DNA της Αριστεράς» αλλά ημέτερος πρωτογονισμός και έλλειμμα παιδείας που μπορούμε να ελπίζουμε ότι με καλλιέργεια και αναστοχασμό διορθώνονται.