προ πέντε ετών
Ελαφρότητα και καραγκιοζιλίκια:
“Στίγμα” του Γιώργου Χρ. Παπαχρήστου
Η τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο που εκδηλώνεται το τελευταίο διάστημα δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια απόδειξη πως η κυβέρνηση της χώρας εμφανίζει αδυναμία ουσιαστικής παρέμβασης διεθνώς καθώς αντιμετωπίζει προβλήματα συνοχής και αποτελεσματικής αντιμετώπισης των καταστάσεων που έχουν δημιουργηθεί στην περιοχή με το Προσφυγικό
Είναι παγιωμένη η πρόθεση της Αγκυρας να αμφισβητεί μονίμως και σταθερά τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Τη γνωρίζουν όλοι όσοι διαχειρίστηκαν τις τύχες της χώρας. Κάθε φορά που έχουμε προβλήματα στο εσωτερικό, αυξάνεται ευθέως ανάλογα η τουρκική προκλητικότητα
Το θέμα είναι τι κάνει η κυβέρνηση. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις έκαναν κινήσεις μακράς κλίμακας και παρεμβάσεις επί της ουσίας. Η σημερινή, απομονωμένη διεθνώς ως απόρροια της αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς και τακτικής της στο μεγάλο εθνικό θέμα της κρίσης, έχει χάσει κάθε παρεμβατική δυνατότητα εκεί όπου απαιτείται για να τραβηχτεί το αφτί των Τούρκων
Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο διότι, αντί να γίνει προσπάθεια να αποκατασταθεί μια επικοινωνία με εκείνους που μπορούν να φρενάρουν την τουρκική επιθετικότητα, εμείς εξαντλούμαστε σε καραγκιοζιλίκια και παράτες.
Εντάξει, να το καταλάβουμε ότι ένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είναι και η ελαφρότητα που εμφανίζει απέναντι στα προβλήματα της χώρας, αλλά εδώ το πράγμα παραπάει. Γιατί με τα εθνικά θέματα δεν παίζεις. Δεν προσφέρονται. Είναι σαν να παίζεις με τη φωτιά, δίπλα σε μια μπαρουταποθήκη..
Και κάτι ακόμη: όσο δέσμιος και να αισθάνεται ο Πρωθυπουργός από τον κυβερνητικό του εταίρο, θα πρέπει κάτι να κάνει ώστε το πλέγμα Ενοπλες Δυνάμεις, εθνική κυριαρχία, αποτροπή και παρέμβαση έτσι όπως είναι διαμορφωμένο σήμερα να μην καταλήξει σε εθνική τραγωδία. Γιατί αν συμβεί κάτι στο Αιγαίο, εκείνος κυρίως θα το εισπράξει...
"ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 16-17/04/16
«Πολύ αργά και πολύ λίγα»:
Του Ευθ. Π. Πέτρου
ΕΙΝΑΙ περισσότερες από δύο δεκαετίες που οι Τούρκοι διετύπωσαν γιά πρώτη φορά την απειλή ότι θα μάς «πνίξουν» με μερικά εκατομμύρια μεταναστών και, κατά τόν τρόπο αυτό, θα μάς επιβληθούν οριστικά. Και επειδή έχουν αποδείξει ότι γιά την επίτευξη των στόχων τους μπορούν να περιμένουν τις κατάλληλες ευκαιρίες, έπρεπε να γνωρίζουμε από την αρχή ότι η πραγματοποίησις της απειλής τους ήταν απλώς ζήτημα χρόνου - χρόνου και συγκυριών. Ως εκ τούτου, πολύ σωστά στο χθεσινό ΚΥΣΕΑ, το θέμα των τουρκικών προκλήσεων ετέθη εκ παραλλήλου προς το μεταναστευτικό. Το ερώτημα όμως είναι αν συζητήθηκε στην σωστή του βάση. Αν αναρωτήθηκαν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι γιά ποιόν λόγο από το 2012 οι Σύροι πρόσφυγες (δύο με τρία εκατομμύρια) έμεναν σε στρατόπεδα στην τουρκοσυριακή μεθόριο, και, μόλις προ έτους, άρχισαν να συρρέουν στα ελληνικά νησιά. Και μαζί με αυτούς, πάσης φύσεως παράνομοι μετανάστες προερχόμενοι ακόμη καί άπό χώρες της Ινδοκίνας. Άνθρωποι που, συμφώνως προς την Συνθήκη της Γενεύης (την οποία ο Πρωθυπουργός μας, και αν την έχει διαβάσει, δεν την έχει καταλάβει), ούτε κατά διάνοια μπορεί να ισχυρισθούν ότι είναι πρόσφυγες.
Εάν τό πρόβλημα δεν ναλυθεί σε αυτήν την βάση, δεν είναι δυνατόν να αντιληφθεί κανείς το πλήρες βάθος των στόχων της γείτονμεταναστευτικό μόνο κατ' επίφαση είναι πρόβλημα «διεθνές», ή «ευρωπαϊκό», όπως θέλει να βαυκαλίζεται η αδαής περί την γεωπολιτική, ηγεσία της χώρας μας. Είναι πρωτίστως ένα ακόμη εργαλείο της τουρκικής επιθετικότητος, η οποία εκδηλώνεται εις βάρος τής Ελλάδος.
Έτσι, εδώ και περίπου ένα χρόνο, η Τουρκία επέτυχε να διαταράξει τον έλεγχο των θαλασσίων μας συνόρων (τα οποία υπάρχουν, έστω και αν το αγνοεί ο Πρωθυπουργός μας). Επέτυχε να προκαλέσει πρωτοφανή απίσχνανση των Ενόπλων μας Δυνάμεων σε πόρους και ανθρώπινο δυναμικό, από την ημέρα που η Κυβέρνησις τους επέβαλε να καταστήσουν κύριο καθήκον τους την ενδιαίτηση των μεταναστών. Επέτυχε να αποκαταστήσει δεσμούς με τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, την στιγμή κατά την οποία η Ελλάς άρχισε σταδιακώς να απομονώνεται, με αποκορύφωμα το κλείσιμο τών συνόρων. Επέτυχε, τέλος, να διεισδύσει στους μηχανισμούς λήψεως αποφάσεων γιά την άμυνα του Αιγαίου, καλώντας -με την άφρονα συναίνεσή μας- την ναυτική δύναμη Μεσογείου της Συμμαχίας να... περιφρουρεί το Αιγαίο.
Ήδη έχουμε υποστεί απώλειες σε θέματα θαλάσσιας κυριαρχίας, χωρίς κάν να γίνει αντιληπτό. Οι Τούρκοι προωθούν τις διεκδικήσεις τους και κερδίζουν έδαφος αμαχητί. Τώρα θέλουν να επιβεβαιώσουν την παρουσία τους και στον αέρα. 'Επί τέσσερεις ημέρες πετούσαν πάνω από ελληνικό έδαφος, στο στενό των Οινουσσών, το οποίο θεωρούν «γκρίζα ζώνη». Και η ελληνική αντίδρασις μόνον με την κλασική δικαιολογία του ηττημένου μπορεί να χαρακτηρισθεί: «Πολύ αργά καί πολύ λίγα»...
Πολύ αργά η υποτυπώδης στρατιωτική άντίδράσις. Πολύ αργά τα διπλωματικά διαβήματα. Πολύ λίγες, έως τελείως ανύπαρκτες, οι ενέργειες αποτροπής τις οποίες προβλέπει το «αμυντικό-αποτρεπτικό δόγμα» της χώρας, όπως περιγράφεται στό θεσμικό κείμενο τής «Πολιτικής Εθνικής Άμυνας» (ΠΕΑ).
Ή απάντησις βεβαίως είναι τυποποιημένη και διατυπώνεται κατά τρόπο φοβικό. Ότι απαιτείται ψυχραιμία. Ότι δεν θέλαμε να έχουμε ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Ίσως ακόμη και ότι πρέπει να περιφρουρήσουμε την ειρήνη, όπως έλεγε ο Κ. Σημίτης κατά την κρίση τών Ίμίων. Πάντα αγνοώντας το τί θέλουν και τί δέν θέλουν οι Τούρκοι. Οι όποιοι δεν έχουν περιθώριο να ανοίξουν καί άλλο μέτωπο, όντες ήδη εμπλεγμένοι στην Συρία και το Κουρδιστάν. Και στο Αιγαίο κινούνται με τήν άνεση που τούς δίδει η δική μας στάσις, η οποία περιφρονητικώς περιγράφεται ως «άψογος». Όσο δε συνεχίζεται, θα προχωρούν. Να θυμίσουμε ότι το 1974 στην Αμμόχωστο ή προέλασίς τους σταμάτησε όταν ένας μόνος Έλλην στρατιώτης τούς έριξε μία μόνη τουφεκιά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου