ΓΙΑ ΤΟ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΑΝΙΑ, ΠΟΥ ΕΦΥΓΕ ΤΟΤΕ....Ενας προσωπικός αποχαιρετισμός

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ οκτώ ετών

Του Σεραφείμ Χ. Μηχιώτη

 

Ο Γιάννης Μπανιάς που έφυγε την περασμένη Πέμπτη ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος. Σεμνός εκ φύσεως και άδολος αριστερός- κομμουνιστής, δεν υπήρξε ποτέ του άνθρωπος του φαίνεσθαι και θαμών των ΜΜΕ.Όσοι τον ήξεραν- και ήσαν αρκετοί-, τον ήξεραν. Ο ίδιος δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να υπενθυμίσει την παρουσία του, να προκαλέσει με κάποια δήλωσή του, γιά να στρέψει τα φώτα της δημοσιότητος εις το πρόσωπό του. Αυτό το «πολιτικό παιχνίδι», σύνηθες εις την εποχή μας, εις όλο το πολιτικό φάσμα, δεν του ήταν ποτέ οικείο.

Ο Γιάννης Μπανιάς ήταν ένας τυπικός- εις την πλέον θετική εκδοχή- εκφραστής του πολιτικού σχολείου που έχει λείψει από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 από τη ζωή μας, του ΚΚΕ Εσωτερικού. Αυτού του κόμματος που δεν ευτύχησε να δει υψηλά εκλογικά ποσοστά- κάποτε έμεινε και εκτός Βουλής- αλλά που έβρισκε αντιστρόφως μεγαλύτερη απήχηση και σεβασμό εις μεγάλα τμήματα των Ελλήνων πολιτικών και των κομμάτων (πλήν ΚΚΕ βεβαίως), ανεξαρτήτως του βαθμού συμφωνίας ή διαφωνίας με τις θέσεις που κατά καιρούς υιοθετούσε.

Ο Γιάννης Μπανιάς πίστευε-και το εννοούσε- ότι η ελευθερία και η δημοκρατία αποτελούν αυτονόητες και απαρέγκλητες προϋποθέσεις πορείας προς τα εμπρός και ότι, μόνον με αυτές τις πανανθρώπινες και ουμανιστικές αξίες, εννοείται ο σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Το ίδιο το ΚΚΕ Εσωτερικού είχε ταυτισθεί, ώς αριστερή πολιτική πλατφόρμα, με αυτό το πλαίσιο αναφοράς και με αυτό το άρωμα ιδεών του είδε να ενισχύονται τα ποσοστά του, κατά τις ευρωεκλογές του 1985.

Η συνέχεια έκτοτε ήταν μοιραία, γιά ένα μεγάλο μέρος μελών και στελεχών του ΚΚΕ Εσωτερικού, που είδαν το κόμμα τους να εξελίσσεται σε Ελληνική Αριστερά (ΕΑΡ), όταν κρίθηκε από τους πλειοψηφούντες τότε εις τον κομματικό του μηχανισμό, ότι το ΚΚΕ Εσωτερικού έπρεπε να «αποκομμουνιστικοποιηθεί» και να αποβάλει το δεύτερο «Κ»,δηλαδή τον επιθετικό προσδιοριστικό «Κομμουνιστικό» από τον τίτλο του.

Ο Γιάννης Μπανιάς δεν το ήθελε αυτό, δεν πίστευε ότι αυτό δεν έπρεπε να γίνει.  Εξ αυτού του λόγου το ρεύμα της «αναβάθμισης» της οποίας ηγείτο, έδωσε τον αγώνα με τη «μετεξέλιξη» του αξέχαστου Λεωνίδα Κύρκου και άλλων στελεχών, που ήθελαν την εξάλειψη του δεύτερου «Κ» από τον τίτλο του κόμματος. Ο υπογράφων, συντάκτης τότε εις την «ΑΥΓΗ», θυμάται πώς όσοι ψηφίσαμε τότε «αναβάθμιση», εις την εσωκομματική διαδικασία,  είμασταν πολλοί περισσότεροι από όσους επέλεξαν «μετεξέλιξη», παρά τις νουθεσίες που μάς είχαν απευθύνει να το «ξανασκεφθούμε». Στην ΚΟ Αυγής του ΚΚΕ Εσωτερικού υπερψηφίσθηκε η «αναβάθμιση».

Γιατί ήταν πολιτικό σχολείο το ΚΚΕ Εσωτερικού; Διότι- κατά κανόνα- έδωσε δείγματα μίας άλλης αριστερής πολιτικής παιδείας. Ανέδειξε στελέχη, όπως ο Γιάννης Μπανιάς, ο Μπάμπης Δρακόπουλος, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Λευτέρης Βουτσάς, ο Βασίλης Νεφελούδης, ο Παναγιώτης Γκάζγκας, ο Αντώνης Μπριλλάκης, τυχαία η παράθεση των ονομάτων και απειροελάχιστη αναφορά σε απόντες από τη ζωή, οι οποίοι, με το προσωπικό τους πρότυπο σεμνότητος και ανεπίληπτης προσφοράς εις τα κοινά, ετίμησαν εαυτούς και τις ιδέες που εκπροσωπούσαν.

Διότι αυτό ήταν κατ΄ εξοχήν το ΚΚΕ Εσωτερικού. Βεβαίως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις από τον κανόνα, αυτών, οι οποίοι, από το 1974 και εντεύθεν, χρησιμοποιούσαν την στέγασή τους σε αυτό το όμορφο κόμμα, ώς εφαλτήριο  γιά την προσωπική τους ανέλιξη εις τα κοινά παρ’ ημίν και αλλαχού. Γιά να καταλάβουν δημόσιες θέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, πράγμα θεμιτό μεν, από την άποψη της αξιοσύνης καθενός, αλλά όχι και επιτρεπτό, από ηθική- και όχι μόνον- σκοπιά, όταν η επίκληση εις μία συγκεκριμένη κομματική προτίμηση αποτελεί το άλλοθι του παραγοντισμού.

Όπως έχουν διαμορφωθεί σήμερα τα πράγμα, άν δεν υπήρχε ΚΚΕ Εσωτερικού, θα έπρεπε επειγόντως να υπάρξει. Ένας ευρύς φορέας της αριστεράς-κεντροαριστεράς, της προόδου απαιτείται επειγόντως. Είναι πολλοί οι Έλληνες πολίτες που δεν βλέπουν, σοβαρή ελπίδα, εκ των αριστερών του πολιτικού χάρτη, καθώς:

-Από τη μία πλευρά το γραφειοκρατικό, σκληροτράχηλο και απάνθρωπο ΚΚΕ της Παπαρήγα, που ανατρέχει στον εκπεσόντα υπαρκτό σοσιαλισμό, που ομνύει πάντοτε πίστιν εις την δικτατορία του προλεταριάτου, που διακηρύσσει το «όλα ή τίποτα». Το καθεστώς της ΛΔ Κορέας το οποίο συνελυπήθησαν γιά το θάνατο του Κιμ Γιόνγκ Ίλ, αποστροφή και μόνον προκαλεί, ουδόλως δεν θέλγει, ώς πρότυπο, ουδένα Έλληνα, και

-Από την άλλη πλευρά, η βαβυλωνία του ΣΥΡΙΖΑ των πολλών συνιστωσών και των αντιφατικών τοποθετήσεων, οι οποίες επαυξάνονται από τον πολιτικό λόγο του επί κεφαλής του Τσίπρα, προέδρου της Κοινοβουλευτικής του Ομάδος, μέσω ακραίων δηλώσεων του, που εμπεριέχουν την κατηγοριοποίηση των Ελλήνων πολιτών σε «ημετέρους» και «βαρβάρους», διχαστικές ουσιαστικώς,κάποτε και εμπρηστικές, τοποθετήσεις του. Ή ακόμη και κρυπτο-ρατσιστικές!

 «Ενότητα της Αριστεράς» ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ, υπό τις προηγούμενες συνθήκες, θα ήταν ένα κακόγουστο αστείο, μία προσβολή προς τη νοημοσύνη των πολιτών. Ελπίδες, μόνον, μπορεί να προέλθουν από τη Δημοκρατική Αριστερά, η οποία, όντως, επιχειρεί να αρθρώσει έναν ανανεωτικό-κεντροαριστερό πολιτικό λόγο. Ιδιαιτέρως ο πολιτικός λόγος του πολιτικού λόγου του Φώτη Κουβέλη είναι ένα πρώτο δείγμα προς μία τέτοια κατεύθυνση και έρχεται να ανταποκριθεί στις προσδοκίες πολλών, εν σχέσει με τις απαιτήσεις από μία σύγχρονη Αριστερά και γενικότερα έξοδο από το λιμνάζον πολιτικό σκηνικό των ημερών μας.

Βεβαίως η ΑΚΟΑ, στην οποία μετεξελίχθηκε η κάποτε «αναβάθμιση» του ΚΚΕ Εσωτερικού, παραμένει συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, με τα προηγούμενα χαρακτηριστικά και το «Κ» στον τίτλο της. Ωστόσο παραμένει γεγονός αναφισβήτητο, ότι ο Γιάννης Μπανιάς, με την ΑΚΟΑ εν συνεχεία, υπήρξε ένας μετρημένος άνθρωπος, με νουνεχή πολιτική σκέψη, σεμνή προσωπικότητα, ένας ιδεολόγος με σύνεση.

Ο υπογράφων τον θυμάται από την εποχή του 1985. Τον τιμά. Και εύχεται οι κραυγές και οι ανεύθυνες φωνές και αδιέξοδες πολιτικές, σημείο μελαγχολικό των καιρών, να μην κυριαρχήσουν εις τα κοινά. Αυτό θα αποτελέσει κίνδυνο, υπό τις συνθήκες της σημερινής Ελλάδος.

Αποχαιρετώ, με ιδιαίτερη τιμή, το Γιάννη Μπανιά.