Τον Αύγουστο του 2019, έναν μήνα ακριβώς μετά την εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ, και την αναγκαστική εκ των πραγμάτων έξωσή του από το Μέγαρο Μαξίμου, είχε καταφέρει να «περάσει» ένα κομμάτι στους «New York Times» υπό τον (άθλιο, και ρεβανσιστικού χαρακτήρα) τίτλο «Οι ενήλικες επέστρεψαν στην διακυβέρνηση της Ελλάδας και είναι πραγματικά Δεξιοί». Ηταν το κομμάτι αυτό που είχε ξεσηκώσει θύελλα, διότι ο περί ου ο λόγος Τσιμιτάκης έκανε λόγο για «οργουελική» ηγεσία και κυβέρνηση με «έκδηλες αυταρχικές τάσεις», κατηγορώντας προσωπικά τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για «διχαστικές πολιτικές» και «αντιδημοκρατικά ένστικτα». Αλλά είχε «ξεχάσει» να αναφέρει, για όση σημασία έχει αυτό, ότι είχε μόλις ολοκληρωθεί η σχέση του ως συμβούλου του τότε πρωθυπουργού... Η είδηση ποια είναι σε όλο αυτό, πλην του ότι δεν βάζουν μυαλό οι συριζαίοι (ανίκανοι να δεχθούν ακόμη την ήττα του 2019); Οτι και στο νέο του «χτύπημα», μέσω της βρετανικής ιστοσελίδας Opendemocracy, ο αρθρογράφος «ξεχνάει» να ενημερώσει ότι για 3½ χρόνια υπηρετούσε πιστά τον «Λεγάμενο» και τα social media του...

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 19/04/21

 
Κορωνοϊός στο χωριό

Καθώς διαπιστώνω ότι μας έχει πιάσει μια μεγάλη αγωνία, νομίζω ότι πριν κάνουμε τη γενική συζήτηση με θέμα «Πάσχα στο χωριό», θα πρέπει να κάνουμε μια άλλη συζήτηση: τι μας φταίνε οι συμπατριώτες μας που ζουν προφυλαγμένοι στα χωριά τους, και περιμένουν είτε να εμβολιαστούν είτε να περάσει επιτέλους η πανδημία; Διότι όσο είμαστε στις πόλεις μας, και αρρωσταίνουμε μεταξύ μας, το πράγμα πάει κι έρχεται. Αν πάμε το Πάσχα στο χωριό και κολλήσουμε όμως αυτούς τους ανθρώπους, ποιο (επαρχιακό) νοσοκομείο θα τους νοσηλεύσει;

Θα ρωτάνε μετά κι αυτοί «πού είναι το κράτος», και θα έχουν δίκιο...

Θρίλερ για την υπόθεση Βαλυράκη

Εχουν παρέλθει τρεις ή τέσσερις ημέρες από τη συγκλονιστική καταγγελία (στην εκπομπή της Αγγ. Νικολούλη) ενός αυτόπτη μάρτυρα της στυγερής δολοφονίας του αγωνιστή Σήφη Βαλυράκη, στην Εύβοια. Με αφορμή την επισήμανση ενός κοινού μας φίλου, τηλεφώνησα χθες το μεσημέρι στον Γιάννη Πλακιωτάκη και τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Στον πρώτο ως πολιτικό προϊστάμενο του Λιμενικού, στον άλλο ως πολιτικό προϊστάμενο της ΕΛ.ΑΣ. Να δω, αν έχει αξιοποιηθεί η μαρτυρία του αυτόπτη μάρτυρα. Με διαβεβαίωσαν και οι δύο ότι το πράγμα προχωράει. Ομολογώ δεν ξέρω προς τα πού προχωράει, διότι ενώ η οικογένεια του Σήφη φώναζε εξ αρχής περί δολοφονίας, η ιατροδικαστική έκθεση επιβεβαίωσε ότι όντως επρόκειτο περί φόνου, αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού το επιβεβαίωσε επίσης, η Δικαιοσύνη δείχνει μια απαράδεκτη, πέρα για πέρα, παθητικότητα.

Οταν ο μάρτυρας δηλώνει ότι εγώ δεν καταθέτω στο Λιμενικό γατί φοβάμαι, και ζητάει να δώσει κατάθεση στην Εισαγγελία Χαλκίδας, πού είναι κύριε Τσιάρα μου, υπουργέ, τα αντανακλαστικά του υπουργείου Δικαιοσύνης, να διατάξει αμέσως την Εισαγγελία να πράξει το καθήκον της;

Υπάρχει κάποιος λόγος που την αποτρέπει να καλέσει τον αυτόπτη μάρτυρα; Και ποιος μπορεί να είναι αυτός; Εδώ πρόκειται για τη δολοφονία ενός ανθρώπου που πάλεψε με όλες του τις δυνάμεις για την ανατροπή της χούντας των συνταγματαρχών και την επάνοδο της δημοκρατίας στη χώρα. Ποιος μπορεί λοιπόν, στη μνήμη του αγωνιστή Σήφη Βαλυράκη, να κλείνει μάτια και αφτιά;

Ο «κουκουλοφόρος»...

Εχω την αίσθηση ότι εκεί στην ΕΡΤ δεν πάνε καλά. Βασικά, κάτι πρέπει να έχουν οι τοίχοι αυτού του θηρίου της Μεσογείων, και με το που μπαίνει κάποιος να τον εμποτίζουν με αυτό το «κάτι» και να τον κάνουν κάτι άλλο από αυτό που είναι. Ή που έμαθε να είναι. Μετά λόγου γνώσεως τα αναφέρω αυτά, επειδή τυχαίνει να γνωρίζω καλά, πολύ καλά, μερικούς εξ αυτών που ηγούνται της ΕΡΤ, και ειδικά τον Γιώργο Γαμπρίτσο, ο οποίος είναι διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ, και εξαιρετική περίπτωση επαγγελματία της τηλεόρασης, με περγαμηνές σε μερικά από τα μεγαλύτερα δίκτυα στην Αμερική, αλλά και στην Ελλάδα.

Και όμως, σε αυτή την ΕΡΤ, την οποία διοικεί ο Γ. Γαμπρίτσος, η αρχισυντάκτρια της εκπομπής «ΦλΕΡΤ» του πρώτου καναλιού της κρατικής τηλεόρασης, καλείται σε απολογία, διότι ένας τραγουδοποιός καλεσμένος στη συγκεκριμένη εκπομπή, τραγούδησε ένα τραγούδι (το οποίο άκουσα εκ των υστέρων, δεν το ήξερα...) το οποίο επιεικώς θα χαρακτηρίσω αφελές. Και χαζό. Καθότι με στίχους παιδικούς του είδους «ποιος έχει τα πλακάτ, ποιος θα βαράει τα ΜΑΤ», ή «ποιος έχει το φιτίλι, ποιος έχει τη βενζίνη», προσπαθεί να εξιδανικεύσει τον «κουκουλοφόρο». Οταν ο «κουκουλοφόρος» ο εξιδανικευμένος έχει κάψει άπειρες φορές την Αθήνα, έχει κάψει ανθρώπους, έχει τραυματίσει άλλους...

....και η καλύτερη διαφήμιση

Γραμμένος, Σπύρος Γραμμένος λέγεται ο τραγουδοποιός, έχει ένα κοινό, κάποτε λάτρευε και τον «Λεγάμενο» - μετά λέγεται, απογοητεύτηκε και πήρε αποστάσεις. Εχει ένα κοινό, συγκεκριμένο, αλλά ας όψεται η ΝουΔου που φρόντισε να το κάνει μεγαλύτερο. Πραγματικά, η ερώτηση στη Βουλή των βουλευτών Μαρκόπουλου και Πλεύρη για το συγκεκριμένο περιστατικό, μόνο για λουλούδια εκ μέρους του Γραμμένου είναι. Πού να το φανταζόταν ο άνθρωπος ότι θα είχε τέτοια διαφήμιση...

(Η ποιότητα των εκπομπών της ΕΡΤ ήταν πάντοτε ζητούμενο, λόγω της εξαρτημένης σχέσης που έχει μαζί μας - την πληρώνουμε ως γνωστόν. Η ποιότητα όμως ορισμένων εκπομπών της υπόλοιπης τηλεόρασης θα φτάσει ποτέ στη Βουλή; Γιατί υπάρχουν εκπομπές, και είναι αρκετές αυτές, που είναι κανονικά σκουπίδια...)

Διασυρμός με άρωμα ΣΥΡΙΖΑ

Η ιστορία που θα περιγράψω εν συνεχεία, είναι άλλη μια προσπάθεια να διασυρθεί η χώρα διεθνώς - δυστυχώς από δικά της «χέρια». Το ότι αυτά τα «χέρια»-μαχαίρια είχαν κατά το παρελθόν άμεση σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον «Λεγάμενο», ελάχιστη σημασία έχει. Το κυρίαρχο για μένα είναι τι κάνει έναν άνθρωπο, και δη δημοσιογράφο, να επιχειρεί να διασύρει τη χώρα που τον γέννησε και για ένα διάστημα τον «έθρεψε» κιόλας...

Η απορία μου δημιουργήθηκε καθώς διάβασα σε διάφορα συριζοsites, μέγα σε έκταση και τίτλους κείμενο, υπό τον ζωηρό, και αρκούντως ενδεικτικό τίτλο «Η ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα, κάτω από πίεση - από την κυβέρνηση». Και από κάτω επεξηγηματικούς τίτλους από τους εγχώριους ανησυχούντες για την ελευθερία του Τύπου στη χώρα μας, όπως ο ακόλουθος: «Αρθρο-κόλαφος για την ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα με αιχμές κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη» στη βρετανική ιστοσελίδα Opendemocracy.

Τρελαίνομαι και εγώ, διαβάζω εν συνεχεία αποσπάσματα και πληροφορούμαι ότι «είναι κοινό μυστικό το γεγονός πως τα mainstream ΜΜΕ - δηλαδή οι τηλεοπτικοί σταθμοί και η πλειοψηφία των εφημερίδων και των ραδιοσταθμών - συστηματικά παραβαίνουν τις Αρχές της δημοσιογραφίας», καθώς «η κριτική στις αποφάσεις της κυβέρνησης ή οι απόπειρες ερευνητικού ρεπορτάζ είναι σπάνιες (...) Τα ΜΜΕ τείνουν να ρίχνουν τις ευθύνες στους πολίτες για τα όσα συμβαίνουν, παρά στους κυβερνητικούς αξιωματούχους», και ψάχνομαι. Συμβαίνουν τέτοια πράγματα κάτω από μύτη μας, και δεν τα έχω πάρει χαμπάρι;

Το πράγμα, καταλήγω, θέλει ψάξιμο. Και ψάχνω. Αρχίζοντας από αυτόν που υπογράφει το άρθρο. Παλιός «γνωστός», διαπιστώνω. Ματθαίος Τσιμιτάκης ονομάζεται το παλικάρι, και ναι, έχω ξανακούσει το όνομά του. Είχε κάνει ένα πέρασμα από την «Ελευθεροτυπία», μετά από την «Καθημερινή», και τον Ιανουάριο του 2016 προσελήφθη ως ειδικός συνεργάτης του Γραφείου Τύπου της Γενικής Γραμματείας (του τότε) πρωθυπουργού. Στα πλαίσια αυτά ασχολήθηκε με τα social media του κυρίως στο κομμάτι του Social Media & Community management.

Τον Αύγουστο του 2019, έναν μήνα ακριβώς μετά την εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ, και την αναγκαστική εκ των πραγμάτων έξωσή του από το Μέγαρο Μαξίμου, είχε καταφέρει να «περάσει» ένα κομμάτι στους «New York Times» υπό τον (άθλιο, και ρεβανσιστικού χαρακτήρα) τίτλο «Οι ενήλικες επέστρεψαν στην διακυβέρνηση της Ελλάδας και είναι πραγματικά Δεξιοί». Ηταν το κομμάτι αυτό που είχε ξεσηκώσει θύελλα, διότι ο περί ου ο λόγος Τσιμιτάκης έκανε λόγο για «οργουελική» ηγεσία και κυβέρνηση με «έκδηλες αυταρχικές τάσεις», κατηγορώντας προσωπικά τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για «διχαστικές πολιτικές» και «αντιδημοκρατικά ένστικτα». Αλλά είχε «ξεχάσει» να αναφέρει, για όση σημασία έχει αυτό, ότι είχε μόλις ολοκληρωθεί η σχέση του ως συμβούλου του τότε πρωθυπουργού...

Η είδηση ποια είναι σε όλο αυτό, πλην του ότι δεν βάζουν μυαλό οι συριζαίοι (ανίκανοι να δεχθούν ακόμη την ήττα του 2019); Οτι και στο νέο του «χτύπημα», μέσω της βρετανικής ιστοσελίδας Opendemocracy, ο αρθρογράφος «ξεχνάει» να ενημερώσει ότι για 3½ χρόνια υπηρετούσε πιστά τον «Λεγάμενο» και τα social media του...