Και επειδή διάβασα κάπου στο ερεβώδες Διαδίκτυο κάτι σχόλια με τα οποία καταγγελλόταν ο Κώστας Σπυρόπουλος ως ΠΑΣΟΚ (και άρα το ΠΑΣΟΚ τάχα μου τροφοδοτούσε παρόμοιες συμπεριφορές, και επίσης τα μέλη του ήταν επιρρεπή σε κάτι τέτοια κ.λπ. κ.λπ.), οι βλαμμένοι αυτοί που τα διακινούσαν, ξέχασαν να μας πουν ότι ο έτερος που μονοπωλεί την επικαιρότητα, ο Γιώργος Κιμούλης, παραλίγο να οριστεί υπουργός Πολιτισμού από τον Τσίπρα (παίχτηκε μέχρι τελευταία στιγμή το όνομά του, μέχρι που ο Τσίπρας αποφάσισε να βάλει στη θέση του τη Λυδία Κονιόρδου). Και πως εν συνεχεία με κυβερνητική υπόδειξη διορίστηκε πρόεδρος στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, απ' όπου αποχώρησε ελάχιστες ημέρες μετά τον διορισμό του - για άγνωστους λόγους. Να το ξαναπώ, για να μην παρεξηγηθώ: ο ένοχος για το έγκλημα της σεξουαλικής παρενόχλησης, της άσκησης λεκτικής ή σωματικής βίας κ.λπ. είναι ένας φασίστας του κερατά, οτιδήποτε και να ψηφίζει ή να λέει ότι ψηφίζει, στην κάλπη...

Από "ΤΑ  ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/02/21

 
Μύλος με το θεατρικό #ΜeToo

Τα έχω χαμένα εντελώς. Είναι αυτό θέατρο, το ελληνικό θέατρο; Ή είναι... το «πήδα με να σε πηδώ να ανεβούμε στο βουνό», μετά συγχωρήσεως κιόλας - αλλά έχω φτάσει σε σημείο έκρηξης. Δηλαδή όταν όλοι αυτοί βγαίνουν στα κανάλια, στις εφημερίδες, στα περιοδικά και δηλώνουν χαμογελαστοί και χαρούμενοι ότι «στα καμαρίνια όλα είναι τέλεια και αυτό βγαίνει προς τα έξω», αυτό εννοούν; Διότι η κοινωνία, μέσα στην τεράστια πίκρα και φόβο που βιώνει από την καραντίνα λόγω της πανδημίας, έχει μείνει... παγωτό, όπως λένε και οι πιτσιρικάδες με αυτά που ακούν ότι έχουν συμβεί στο ελληνικό θέατρο, που μοιάζει πλέον, τηρουμένων των αναλογιών, με ένα τεράστιο καταναγκαστήριο. Οπου οι μεν βασανίζουν τους δε με κάθε τρόπο, μηδέ της γενετήσιας πράξης εξαιρουμένης, οι δε ως καλοί χριστιανοί και εν τέλει και οπαδοί του Ιώβ, τα υπομένουν. Αλλά κάποιος που δεν έχει άλλες αντοχές ή το σκέφτηκε καλύτερα στα 20 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει έκτοτε ή ακόμη ακόμη γιατί παρακινήθηκε από τη Σ. Μπεκατώρου, βγαίνει και καταγγέλλει ότι «κι εγώ». Και μετά ένας άλλος/η και πάει λέγοντας.

Αλλά εξ όσων έχω διαπιστώσει, μου το είπε ένας φίλος εισαγγελέας χθες το πρωί, καμία καταγγελία από άνδρα ή γυναίκα ηθοποιό δεν έχει κατατεθεί έως σήμερα (χθες) στην Εισαγγελία εναντίον συναδέλφου της, σκηνοθέτη ή θεατρικού παραγωγού.

Αυτεπαγγέλτως; ρώτησα.

Μα για να κινηθούμε αυτεπάγγελτα πρέπει να εντοπίζεται για το κάθε αδίκημα μια χρονική περίοδος που δεν θα εμπίπτει στην παραγραφή. Και ό,τι έχουμε ακούσει έως τώρα, είναι δεκαπέντε ή είκοσι χρόνια πίσω.

Μύλος, δηλαδή...

Θύματα παντού

Η είδηση της χθεσινής ημέρας είναι ασφαλώς η εξώδικη δήλωση του Πέτρου Φιλιππίδη, με την οποία ζητάει να μην τον αναμείξει κανείς σε τέτοιες υποθέσεις. Ανέμειξε κανείς ως τώρα τον Φιλιππίδη σε κάτι; Οχι. Υπάρχει κάτι στον ορίζοντα γι' αυτόν; Εμείς δεν το ξέρουμε. Το γνωρίζουν άλλοι; Ενδεχομένως. Αλλά και πάλι χωρίς κάτι συγκεκριμένο, πώς να ανακατέψεις έναν τόσο σπουδαίο ηθοποιό; Με φήμες; Με τα «κάποιος μου είπε, ότι κάποιος μου μίλησε, ότι περνώντας έξω από τα καμαρίνια του τάδε, άκουσε κάτι»; Επίσης, επειδή ασχολούμαστε με τους ηθοποιούς και τον καλλιτεχνικό κόσμο, να ρωτήσω κάτι; Στις δουλειές, δεν υπάρχει αυτό; Η κοπελίτσα που δουλεύει στην καφετέρια, η άλλη που εργάζεται πωλήτρια, η τρίτη που έχει προσληφθεί ως γραμματέας, μια τέταρτη που σπούδασε γυμνάστρια, υφίστανται παρενοχλήσεις ή όχι; Πέφτουν θύματα λεκτικής ή σωματικής βίας ή όχι; Πόσες εξ αυτών καταγγέλλουν στην Εισαγγελία την περιπέτειά τους; Οχι, για να ξέρουμε δηλαδή.

Δύο επιλογές

Και κάτι ακόμη, εντελώς δικό μας, δημοσιογραφικό. Συγγνώμη αν σας ακούγεται ως η ανακάλυψη της πυρίτιδας ή της Αμερικής, αλλά κι εμείς στη δουλειά μας έχουμε υποστεί λεκτική βία από τους προϊσταμένους μας, μέχρι να καταφέρουμε να γίνουμε κάτι σε αυτό το επάγγελμα. Και χειρόγραφα μας έχουν πετάξει, και στο «ψυγείο» μας έχουν βάλει (αγαπημένη συνήθεια στον «βυζαντινό» ΔΟΛ των διευθυντών μας, έτσι και έκανες καμιά «πατάτα») και «καντήλια» έχουμε εισπράξει, και γαμωσταυρίδια. Δεν είναι παρθένος και ο δικός μας χώρος. Αντιθέτως. Αλλά εκεί πια, κάθε φορά που δεχόσουν κάτι τέτοιο, να σου πετάει ο άλλος τα χειρόγραφα ή να σε βρίζει γιατί δεν του άρεσε το θέμα που έφερες, δύο επιλογές είχες: φεύγω τώρα, χωρίς δεύτερη κουβέντα ή μένω και το παλεύω. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί εξ ημών θα μπορούσαν να διηγηθούν πολλά από όσα τους έχουν τύχει όλα αυτά τα χρόνια. Αν δεν μιλάνε είναι γιατί «έχουν παραδεχτεί πως αυτή είναι η κατάσταση στις εφημερίδες, και δεν αλλάζει». Αυτή ήταν πάντοτε, για την ακρίβεια. Από την εποχή που δέναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Τι να λέμε τώρα...

Το ίδιο φασίστας

Το άλλο που επιθυμώ να επισημάνω, με αφορμή μια ανακοίνωση-ποταμό που εξέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να καταγγείλει τις παρενοχλήσεις (όπου γάμος και χαρά... τα κλασικά), και λόγω του γεγονότος ότι σε αυτή χρησιμοποιούνται πολιτικοί όροι, αλλά και πολιτική ορολογία, είναι ότι τα θέματα αυτά έχουν οριζόντια και κάθετη διαστρωμάτωση σε ό,τι αφορά την πολιτική. Το ίδιο φασίστας με τον κανονικό, χρυσαυγίτη φασίστα είναι και αυτός ο δημοκράτης «προοδευτικός» που απλώνει χέρι στην κοπελίτσα που του «γυαλίζει». Και φασίστας και άθλιος και υπάνθρωπος και κάθαρμα, και παλιάνθρωπος. Πρόσωπο που κανονικά η κοινωνία θα έπρεπε να αποβάλλει από τους κόλπους της, αντί να το περιβάλλει με θαυμασμό και συμπάθεια.

Και επειδή διάβασα κάπου στο ερεβώδες Διαδίκτυο κάτι σχόλια με τα οποία καταγγελλόταν ο Κώστας Σπυρόπουλος ως ΠΑΣΟΚ (και άρα το ΠΑΣΟΚ τάχα μου τροφοδοτούσε παρόμοιες συμπεριφορές, και επίσης τα μέλη του ήταν επιρρεπή σε κάτι τέτοια κ.λπ. κ.λπ.), οι βλαμμένοι αυτοί που τα διακινούσαν, ξέχασαν να μας πουν ότι ο έτερος που μονοπωλεί την επικαιρότητα, ο Γιώργος Κιμούλης, παραλίγο να οριστεί υπουργός Πολιτισμού από τον Τσίπρα (παίχτηκε μέχρι τελευταία στιγμή το όνομά του, μέχρι που ο Τσίπρας αποφάσισε να βάλει στη θέση του τη Λυδία Κονιόρδου). Και πως εν συνεχεία με κυβερνητική υπόδειξη διορίστηκε πρόεδρος στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, απ' όπου αποχώρησε ελάχιστες ημέρες μετά τον διορισμό του - για άγνωστους λόγους.

Να το ξαναπώ, για να μην παρεξηγηθώ: ο ένοχος για το έγκλημα της σεξουαλικής παρενόχλησης, της άσκησης λεκτικής ή σωματικής βίας κ.λπ. είναι ένας φασίστας του κερατά, οτιδήποτε και να ψηφίζει ή να λέει ότι ψηφίζει, στην κάλπη...

Νεύρα

Ο Αδωνις, ο φίλος μου ο Αδωνις έχει νεύρα. Πολλά νεύρα. Αυτό δεν χρειάζεται να είσαι μάντης για να το μαντέψεις. Ούτε να έχεις ειδικότερη πληροφόρηση για την κατάστασή του. Αρκεί να τον δεις στην τηλεόραση να κάνει δηλώσεις, για να καταλάβεις. Τα νεύρα του Αδωνη δεν είναι τυχαία ούτε γιατί του ανέβηκε ξαφνικά το ζάχαρο. Οφείλονται στο γεγονός ότι πιέζεται αφόρητα από πολλές πλευρές σε σχέση με την καραντίνα και τη λειτουργία της αγοράς. Με το click away και το click in shop, και πώς αυτά δεν θα έχουν επίπτωση στην εξέλιξη του κορωνοϊού. Διότι αν λειτουργούν όλα αυτά ή επεκταθεί το άνοιγμα και στη σίτιση, και εκτοξευθούν τα κρούσματα, μετά που θα τα κλείσει, θα φάει όλη τη λέζα αυτός.

O Αδωνις είναι πολιτικός. Και έχει και μέλλον στην πολιτική. Φοβάται λοιπόν, ότι αυτή η ιστορία, με το «άνοιξε-κλείσε» και οι επιπτώσεις που έχει, θα του κοστίσει πολιτικά. Είχε στο μυαλό του ότι θα ασχολείται με τις επενδύσεις και του προέκυψε η πανδημία. Ως εκ τούτου, έχει νεύρα, φοβάται, και λέει και καμιά κουβέντα παραπάνω. Ανθρώπινο είναι. Θα τον σταυρώσουμε;