προ πέντε ετών
Από την “ΕΣΤΙΑ”
Θυμάμαι τον Πούσκας!:Του Σαράντου Ι. Καργάκου (1937-2019)* (σε ενισχυμένη παραγραφοποίηση, ώστε να διαβάζεται πιό ευχάριστα)
ΠΟΙΟΣ από τους παλαιούς αλλά πάντα νέους αναγνώστες της “Εστίας” λησμονεί τη θρυλική ομάδα της εθνικής Ουγγαρίας τήης σκληρής δεκαετίας του 1950; Ποιός ξεχνά τους Ζακάρια, Λάντος, Χιντεγκούτι,Κόκσις καί τον “Κόκκινο Συνταγματάρχη” Φέρεντς Πούσκας, που συνέτριψαν μέσα στο Γουέμπλεϋ την ανίκητη επί 80 χρόνια εθνική Αγγλίας του 55χρονου Μάθιους; Θα μού πείτε: «Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια»! Ή, όπως συνηθίζει νά βάζει στο στόμα των ηρωίδων του ο Παπαδιαμάντης: «Σάν σ’ ακούω, γειτόνισσα»!
Κι όμως. κάθε φορά που παρακολουθώ τα τερτίπια του κ. Τσίπρα, θυμάμαι τον Πούσκας, ευχόμενος να μην εξελιχθεί η τεχνική του σε πολιτική... φούσκας. Ακόμη και οι πλέον σφοδροί πολέμιοι του πρωθυπουργού αναγνωρίζουν ότι είναι ο άσσος της τρίπλας και της… τρικλοποδιάς. Ό,τι δεν τόλμησαν να πράξουν τα δύο κόμματα που επί μία 40ετία κυβέρνησαν ως επί το πολύ άδεξίως το σκάφος της πολιτείας, το άφησαν κληρονομιά σ’ αυτόν τόν πολιτικό αχταρμά, σ’ ένα μάγμα ατόμων αλλοπρόσαλλων ιδεολογικά και ηθικά. Και που όντως το πράττει εν ονόματι μιάς νέας αριστερής ιδεολογίας, νεφελώδους συστάσεως, τάχα απαλλαγμένης από τα δογματικά καιηθικά ταμπού της παραδοσιακής Αριστεράς.
Και το πετυχαίνει, διότι ο κ. Τσίπρας έχει τη δεξιοτεχνία του Πουσκας. Όταν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, φέρνει στο προσκήνιο κάποια ελαφροπροοδευτικά, όπως το «Σύμφωνο Συμβιώσεως», οπότε η κοινή γνώμη ξεχνά προς στιγμή τα σοβαρά προβλήματα, η αντιπολίτευση βραχυκυκλώνεται, μπερδεύεται, αυτοανατρέπεται και εισπράττει εεκολα γκολ από έναν αντίπαλο που η δεξιά του ξέρει τί ποιεί η αριστερά του και... τούμπαλιν! Και αυτό γίνεται συστηματικά. Ο αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης είναι συστηματικός. Το ξεγέλεσμα έχει γίνει η συνταγή της επιτυχίας της στενής ομάδας του κ. Τσίπρα. Δεν θα πω ότι δεν υφίσταται πρόβλημα με τους ποικίλως ονομαζόμενους ομοφυλοφίλους, γιά τους οποίους έπρεπε κάποτε να βρεθεί κάποιος νομικός διακανονισμός. Αλλά αυτό προείχε ενόψει ενός βαρύτατου πολιτικού χειμώνα;
Δεν υπήρχαν άλλα προβλήματα σοβαρώτερα, προβλήματα που σχετίζονται με την πληθυσμιακή και πολιτιστική μας επιβίωση: Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας έγινε ορατό ακόμη και από τον τυφλό της Κ. Διαθήκης, προτού ο Χριστός τού χαρίσει το φως. Πριν από 40 χρόνια σ' έναν τόμο δοκιμίων που προορίζονταν γιά μαθητές («Μαθήματα εκθέσεων»). έγραφα ότι κατά μέσον όρο σε κάθε ελληνική οικογένεια αντιστοιχούν 1,2 παιδιά! Και προσέθετα ότι αν στις προσεχείς δεκαετίες το «πληθυσμιακό» δεν γίνει το υπ’ αριθμ. ένα πολιτικό πρόβλημα, σε καε ελληνική οικογένεια θα αντιστοιχεί 0,8 παιδί. Οπότε η Ελλάς θα μεταβληθεί σς χώρα γερόντων. Και τότε αντίο -ασφαλιστικό»! Τα ταμεία θα βουλιάξουν, εφόσον οι συνταξιδοτούμενοί θα είναι περισσότεροι από τους εργαζόμενους. Αλλ' η τραγωδία τής Κασσάνδρας, της κάθε Κασσάνδρας, έγκειται στο ότι δεν γίνεται πιστευτή, ακόμη κι όταν ενσκήπτει η καταστροφή.
Μαζί με τους Έλληνες χάνεται σταδιακά, μεθοδικώς σατανικά η ελληνική γλώσσα και ως λόγος και ως γραφή. Ο κ. Τσίπρας, παρ’ ότι ευαγγελιστής της εθνικής μας υπερηφάνειας, με τους περίτεχνους γηπεδικούς ελιγμούς το παρακάμπτει. Και η γραφή μας έγινε πενέστερη και από τον Ίρο, τον ζητιάνο της Οδύσσειας.
Είχαμε προειδοποιήσει ότι ο απογαλακτισμός από την αρχαία, η αποκοπή άπό τις λόγιες μορφές της γλώσσας θα μετατρέψει σε οργουελικό “Νιουσώνικ” την τρέχουσα Ελληνική, δηλαδή από κοινογλώσσα θα την κάνει... κενογλώσσα, μιά άδεια από λέξεις γλώσσα. Εισπράξαμε ύβρεις επί ύβρεων, ακόμη και από γνωστούς που ήσαν υπέρμαχοι της Καθαρεύουσας, όταν έγώ από μαθητής Γυμνασίου (κι αυτό στη 10ετία του 1950) ήμουν υπέρμαχος της Δημοτικής. Και μάλιστα είχα τιμωρηθεί με αποβολή και με πρόσθετη ποινή να φοιτήσω προς σωφρονισμών γιά ένα διάστημα μηνός στο σχολείο όπου φοιτούσε ο πνευματικός πατέρας του κ. πρωθυπουργού.
Όταν κάποιοι λέγαμε ότι το μονοτονικό θά μάς οδηγήσει στό παρανοϊκό παρατονικό, κακοτονικό ή στα ατονικό και ότι από το ατονικό ως την αγγλογραφία θα μάς χωρίζει ένα βήμα, ήσαν πολλοί αυτοί που μάς έβαλαν τη “στάμπα” του υπερβολικού και του αντιδραστικού. Στον κ. πρωθυπουργό αρέσει -έτσι λένε- να έρχεται σε επαφή με το λαό. Να κυκλοφορεί στους δρόμους πεζός. Εύγε του και... μπράβο του, όπως είπε εσχάτως γι' αυτόν κάποιος ραδιοσχολιαστής.
Αλλ' ας τολμήσει ο κ. Πρωθυπουργός να στρέψει το βλέμμα προς τις επιγραφές των καταστημάτων παντός δρόμου και πόλης. Κι ας τολμήσει να μετρήσει τις ελληνικές επιγραφές με τα δάκτυλα των χεριών του, είμαι βέβαιος ότι θα του περισσέψουν δάκτυλα. Ίσως, λόγω της όψιμης αγγλογνωσίας του να θεωρεί, σαν την Μαντάμ Σουσού, την ελληνική επιγραφή... τσοκαρία!
Η ΝΔ απέκτησε νέα ηγεσία. Ακούσαμε δυναμικές δηλώσεις γιά νέα πνοή, νέα σκέψη, νέα ζωή, νέα τόλμη.Αν μείνει στις ηχηρές ανακοινώσεις και δεν θέσει «τον δάκτυλον εις (αυτό είναι τό σωστό) τον τύπον των ήλων», αν δεν δώσει μάχη για τη σωτηρία του ελληνικού πληθυσμού και της ελληνικής γλώσσας, που είναι φορέας του μεγαλύτερου πνευματικού πολιτισμού, ο κ. Τσίπρας με πολύ επιδέξια τεχνική θα την βγάζει «οφ σάιντ». Θα τρέχει και δεν θα τον φθάνει, ενώ αυτός θα καλπάζει.
Νa γιατί θυμάμαι τoν Πούσκας!
*Ίστορικός. συγγραφέας
 |
| "ΕΣΤΙΑ", 19/02/16 |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου