Στην επιστολή της, η Ενωση Ανταποκριτών ισχυρίζεται πως «η δημοσιογράφος αναφέρει ότι αυτό (το πόρισμα) ολοκληρώθηκε τον Μάιο επί κυβερνήσεως ΝΔ και κάνει αναφορά ακριβώς και στις εκατοντάδες καταγγελίες που γίνονταν για περιστατικά αστυνομικής βίας επί ΣΥΡΙΖΑ» κι ότι «δεν πρόκειται για διαστρέβλωση». Κι όμως, είναι απόλυτη διαστρέβλωση, αφού το επίμαχο δημοσίευμα κάνει λόγο για έκθεση που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο, που είχε ολοκληρωθεί τον Μάιο και δεν γράφει πουθενά ότι αναφερόταν σε περιστατικά πριν από το καλοκαίρι του 2019. Τέτοιου τύπου παρελκυστικά δημοσιεύματα έχουν γραφτεί αρκετά στον ξένο Τύπο - με κορυφαία τα συκοφαντικά για τη χώρα δημοσιεύματα, πέρυσι, στη διάρκεια της μεταναστευτικής πίεσης στον Εβρο, όταν υποστηρίχτηκαν αβάσιμες φήμες για παράνομες επαναπροωθήσεις και για θανάτους μεταναστών....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 19/02/21

 
Κριτική, η αναπνοή της δημοκρατίας

Είμαι υποχρεωμένος να ξανααναφερθώ σήμερα στο ζήτημα της εξώδικης επιστολής της Ενωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου που μου εστάλη σε απάντηση παλαιότερου σημειώματος και δημοσίευσα χθες. Το κείμενό μου προέκυψε ως αντίδραση όχι μόνο στην αίσθηση ότι η σημερινή Ελλάδα είναι αστυνομικό κράτος που μεταδόθηκε, αλλά και στην τάση να δημοσιεύονται σε ξένα ΜΜΕ υπερβολικές ειδήσεις λόγω ιδεοληπτικής στάσης ή λόγω κακής πληροφόρησης. Ειδήσεις που μεταδίδουν ψευδή εικόνα και βλάπτουν τη χώρα.

Θεωρώ την κριτική μου εύλογη - όποιος θέλει άλλωστε μπορεί να επισκεφτεί το συγκεκριμένο άρθρο στον συγκεκριμένο ιστότοπο («Police brutality on the rise in locked-down Greece, activists warn») και να κρίνει. Το ότι φιλοξενούνται στο άρθρο θέσεις της αστυνομίας και εμπλεκόμενων πολιτικών δεν αλλάζει, κατά την ανάγνωσή μου, τη μεροληπτική ματιά. Δεν την αλλάζει, εκτιμώ, ούτε η παράλειψή μου να εντοπίσω την αναφορά στην επιστροφή του προστίμου που είχε επιβληθεί σε επισκέπτρια στο Πολυτεχνείο.

Ισχυρίστηκα ότι το κείμενο, μεροληπτώντας, αποπροσανατολίζει. Επιμένω. Γράφει η συντάκτριά του αναφερόμενη στην Επιτροπή Αλιβιζάτου: «Σε μια έκθεση που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο αλλά ολοκληρώθηκε τον Μάιο, μια ειδική επιτροπή που συστάθηκε για να διερευνήσει την αστυνομική βία διαπίστωσε ότι οι αστυνομικοί ενήργησαν συχνά χωρίς να τιμωρηθούν όταν βρέθηκαν να συμμετέχουν σε βίαια περιστατικά. Επίσης, εντόπισε την αποτυχία τους να λάβουν μαρτυρίες από κρίσιμους μάρτυρες» κ.λπ.

Επισήμανα ότι το πόρισμα της Επιτροπής αναφέρθηκε σε περιστατικά που είχαν λάβει χώρα επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Στην επιστολή της, η Ενωση Ανταποκριτών ισχυρίζεται πως «η δημοσιογράφος αναφέρει ότι αυτό (το πόρισμα) ολοκληρώθηκε τον Μάιο επί κυβερνήσεως ΝΔ και κάνει αναφορά ακριβώς και στις εκατοντάδες καταγγελίες που γίνονταν για περιστατικά αστυνομικής βίας επί ΣΥΡΙΖΑ» κι ότι «δεν πρόκειται για διαστρέβλωση». Κι όμως, είναι απόλυτη διαστρέβλωση, αφού το επίμαχο δημοσίευμα κάνει λόγο για έκθεση που δημοσιεύτηκε τον Νοέμβριο, που είχε ολοκληρωθεί τον Μάιο και δεν γράφει πουθενά ότι αναφερόταν σε περιστατικά πριν από το καλοκαίρι του 2019. Τέτοιου τύπου παρελκυστικά δημοσιεύματα έχουν γραφτεί αρκετά στον ξένο Τύπο - με κορυφαία τα συκοφαντικά για τη χώρα δημοσιεύματα, πέρυσι, στη διάρκεια της μεταναστευτικής πίεσης στον Εβρο, όταν υποστηρίχτηκαν αβάσιμες φήμες για παράνομες επαναπροωθήσεις και για θανάτους μεταναστών.

Αναφερόμενος στο εξώδικο, και στον ακροτελεύτιο υπαινιγμό της Ενωσης Ανταποκριτών Ξένου Τύπου για πιθανή προσφυγή στα δικαστήρια, αφού δηλώσω ξανά ότι δεν θα είναι (αν συμβεί) η πρώτη φορά που υπερασπίζομαι τις απόψεις μου και γενικότερα τη δουλειά μου ενώπιον της δικαιοσύνης, επιμένω ότι τέτοιες προσφυγές, μάλιστα από δημοσιογραφικά σωματεία, για απόψεις, είναι απολύτως αντιδημοκρατικές. Τα συνδικάτα των δημοσιογράφων οφείλουν να ενθαρρύνουν τον δημόσιο διάλογο, τη δημοσίευση, ακόμα κι αν διαφωνούν με συγκεκριμένες απόψεις. Στην τελευταία συνέντευξή του, στον Γιώργο Καμίνη και σε μένα, ο καθηγητής Σταύρος Τσακυράκης έλεγε: «Χωρίς ελευθερία του λόγου δεν υπάρχει δημοκρατία και, επίσης, χωρίς ελευθερία του λόγου δεν υπάρχει ατομική ολοκλήρωση» («The Books' Journal», τχ. 86, Μάιος 2018). Ο υπογράφων υπερασπίζεται με πάθος αυτή τη θέση και συνιστά στο συνδικάτο των Ανταποκριτών να κατανοήσει τη σημασία της. Ολοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος.

Χθες το απόγευμα, ένας πολύτιμος φίλος μού έστειλε μήνυμα ότι εκτιμά πολύ την ανταποκρίτρια του Politico, την οποία είχε φοιτήτρια, ότι είναι διαβασμένη και δημιουργική. Τον πιστεύω και χαίρομαι γι' αυτό.

Δεν συγκαλύπτεις αν ξέρεις

Γιατί ζητούν διάφοροι της αντιπολίτευσης να παραιτηθεί η υπουργός Πολιτισμού; Επειδή, υπαινίσσονται, κάλυψε τον πρώην διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρη Λιγνάδη, το όνομα του οποίου έχει εμπλακεί σε υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησης.

Είναι πολλοί εκείνοι που μπερδεύουν την πολιτική με την οχλοκρατία. Φωνάζω δυνατά, άρα υπάρχω. Αν όμως απλώς φωνάζεις επιδιώκοντας έναν πολιτικό στόχο, δεν σημαίνει ότι είσαι και πολιτικά αποτελεσματικός. Το πιθανότερο είναι να είσαι, απλώς, ένας ενοχλητικός φωνακλάς.

Ο Λιγνάδης έχει εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο. Εναντίον του υπάρχουν δημόσιες αναφορές, μαρτυρίες και φήμες. Πριν όμως δημοσιοποιηθούν οι φήμες, ουδείς είναι υποχρεωμένος να είναι καχύποπτος για το ποιόν του οποιουδήποτε. Αν δεν ξέρεις, τι να πεις;

Ακούω διαφόρους, που ζητούν την παραίτηση της υπουργού, να λένε ότι ξέρανε. Αν όντως ξέρανε, τι κάνανε; (Αν ήξεραν διάφοροι της καλλιτεχνικής συντεχνίας, και παρ' όλα αυτά συνωθούνταν στο θέατρο, τότε το πρόβλημα είναι πολλαπλάσιο: δεν δικαιούνται να απαιτούν τίποτα όσοι ήξεραν και έκαναν τις πάπιες, από αδιαφορία ή από ιδιοτέλεια).

Και κάτι εντελώς αντιδημοφιλές. Κυκλοφορούν πολλές αναφορές, μαρτυρίες και φήμες για πολλούς. Προσωπικώς, επιμένω να βλέπω τι μένει όταν τελειώνει ο θόρυβος. Και σε ακραίες περιπτώσεις, αναμένω τις δικαστικές αποφάσεις. Τα υπόλοιπα είναι κουτσομπολιό και αδιακρισία.