Ωσπου ήρθε η ώρα να χιονίσει και στις μέρες μας. Λόγω εμπειρίας, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επέλεξε, στηριγμένος στις προβλέψεις της ΕΜΥ, να κλείσει η εθνική οδός πριν εκδηλωθούν τα φαινόμενα. Τι το 'θελε; Δέχτηκε ουρανομήκεις επιθέσεις, ότι κλείνει τον δρόμο αντί να προετοιμαστεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του χιονιού όταν αρχίσει να πέφτει. Προφανώς, η κυβέρνηση υπολόγισε ό,τι είχε συμβεί το 2017. Στην απόφαση του κλεισίματος έπαιξε ρόλο και το ότι, σε ελέγχους που έγιναν και ενώ οι αλυσίδες για το χιόνι ήταν υποχρεωτικές, ο αριθμός όσων δεν τις είχαν ήταν τεράστιος. Επειδή η απείθεια λόγω αμέλειας οδηγεί μαθηματικά σε ατυχήματα, ο Χρυσοχοΐδης απλώς πρόλαβε να τα αποφύγει....

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

Το χιόνι και η ατομική ευθύνη

Τα χρόνια της ευημερίας, όταν δέναμε τα σκυλιά με τα λουκάνικα και η κυρίαρχη ελληνική ιδεολογία, ο κρατισμός, δεν είχε δοκιμαστεί, όπως δοκιμάστηκε ιδιαίτερα τα χρόνια μετά τη χρεοκοπία, όταν χιόνιζε άρχιζε μια γκρίνια που σήμερα πολλοί τη νοσταλγούν: «Πού είναι το κράτος;». Κακομαθημένοι πολίτες ζητούσαν ο κρατικός μηχανισμός να είναι παντού: στους δρόμους με το αλάτι και τα εκχιονιστικά, στα πεζοδρόμια για να μη γλιστράνε, έξω από τις κατοικίες για να φτυαρίζουν το χιόνι.

Θέλαμε το κράτος παντού, κι όταν το κράτος απουσίαζε ήμασταν έτοιμοι να ανεβούμε στα κάγκελα. Διότι η κυρίαρχη ελληνική ιδεολογία δεν έχει σχέση με την ατομική ευθύνη όλων μας και με στοιχειώδεις υποχρεώσεις που απορρέουν από την αίσθηση της ευθύνης μας αυτής προς το κοινωνικό σύνολο. Αρνούμασταν λοιπόν να ακούσουμε τις εκκλήσεις των Αρχών που μας παρακαλούσαν να μην οδηγούμε στις εθνικές οδούς με χιόνι ή να καθαρίζουμε τις προσόψεις των σπιτιών μας. Κάναμε ακριβώς ό,τι μας έλεγαν να μην κάνουμε, κι ύστερα, όταν αποκλειόμασταν ή δεν μπορούσαμε να βγούμε από το σπίτι ή γλιστρούσαμε σε παγωμένα οδοστρώματα, ωρυόμασταν: «Πού είναι το κράτος;».

Υστερα, μετά το 2010, το κράτος χρεοκόπησε, αλλά η εθνική ιδεολογία είχε συντονιστεί αλλού: με «αγανάκτηση» ζητούσε με κάθε τρόπο να αναστηλωθεί το κράτος που πλήρωνε και κανάκευε όσους από μας ήμασταν πελατάκια του κρατισμού για να συνεχίσουμε να ζούμε όπως πριν. Για να συνεχίσουμε να είμαστε ανέμελοι και, όταν χιονίζει, να μπορούμε να φωνάζουμε «Πού είναι το κράτος;».

To 2015, έπειτα από πολλή αγανάκτηση, ήρθαν στην εξουσία οι οπαδοί του κεντρικού κράτους (ο αριστερός ΣΥΡΙΖΑ μαζί με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ) και, αφού κατάφεραν να μη μας πετάξουν στον γκρεμό χρεώνοντάς μας όμως αρκετά δισεκατομμύρια παραπάνω, επέστρεψαν στο γνωστό μοτίβο - το μοτίβο της επιδοματικής πολιτικής, ενός κρατισμού για φτωχούς, με τους πόρους να συγκεντρώνονται από τη φορολογία της μεσαίας τάξης.

Σε εκείνη τη συγκυρία, τον Δεκέμβριο του 2017, σε μια γερή χιονόπτωση στην εθνική οδό, ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Τόσκας ξέχασε τον ρόλο του κράτους και άφησε την κυκλοφορία ανοιχτή. Αποτέλεσμα; Δίπλωσαν δύο νταλίκες και έκλεισε η Εθνική. Περισσότερες από οκτώ ώρες έμειναν τότε χιλιάδες εγκλωβισμένοι στο χιόνι, χωρίς το κράτος να μπορεί να κάνει τίποτα. Πολύ λιγότεροι όμως ζήτησαν από το κράτος να παρέμβει, επειδή οι κρατιστές που κυβερνούσαν το έκαναν αναξιόπιστο.

Ωσπου ήρθε η ώρα να χιονίσει και στις μέρες μας. Λόγω εμπειρίας, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης επέλεξε, στηριγμένος στις προβλέψεις της ΕΜΥ, να κλείσει η εθνική οδός πριν εκδηλωθούν τα φαινόμενα. Τι το 'θελε; Δέχτηκε ουρανομήκεις επιθέσεις, ότι κλείνει τον δρόμο αντί να προετοιμαστεί να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του χιονιού όταν αρχίσει να πέφτει.

Προφανώς, η κυβέρνηση υπολόγισε ό,τι είχε συμβεί το 2017. Στην απόφαση του κλεισίματος έπαιξε ρόλο και το ότι, σε ελέγχους που έγιναν και ενώ οι αλυσίδες για το χιόνι ήταν υποχρεωτικές, ο αριθμός όσων δεν τις είχαν ήταν τεράστιος. Επειδή η απείθεια λόγω αμέλειας οδηγεί μαθηματικά σε ατυχήματα, ο Χρυσοχοΐδης απλώς πρόλαβε να τα αποφύγει.

Ετσι, για πρώτη φορά, το κράτος δίδαξε τις συνέπειες που μπορεί να έχει η έλλειψη ατομικής και κοινωνικής ευθύνης. Δεν βαριέσαι. Φωνή βοώντος.

Χιόνι στο Δουβλίνο

Επιτρέψτε μου να περιγράψω μια λογοτεχνική χιονόπτωση όπως περιγράφεται στην τελευταία παράγραφο της νουβέλας «Ο νεκρός» (ή μήπως «Οι νεκροί»;) του Τζέιμς Τζόις, που ενέπνευσε και την τελευταία ταινία του σπουδαίου κινηματογραφιστή Τζον Χιούστον. Η ηρωίδα, η Γκρέτα, είχε εξομολογηθεί το τέλος της απόλυτης αγάπης με τον νεκρό πια Μάικλ Φάρεϊ, που ήταν απόλυτη ίσως επειδή είχε χαθεί οριστικά. Κι ύστερα, εκείνη κοιμόταν και ο καλός της κοίταζε έξω που χιόνιζε ατελείωτα.

«Ξανάρχιζε να χιονίζει. Κοιτούσε νυσταγμένος τις νιφάδες, ασημιές και θαμπές, να πέφτουν λοξά στο φως του φαναριού. Είχε έρθει γι' αυτόν ο καιρός να ξεκινήσει για το ταξίδι του προς τα δυτικά. Ναι, οι εφημερίδες είχαν δίκιο: χιόνιζε παντού, σ' ολόκληρη την Ιρλανδία. Επεφτε σε κάθε μεριά του σκοτεινού κεντρικού κάμπου, στους άδεντρους λόφους, έπεφτε μαλακά στο Μπογκ οβ Αλεν, κι ακόμα πιο πέρα δυτικά, έπεφτε μαλακά στα θολά, ανταριασμένα κύματα του Σάνον. Επεφτε ακόμα και σε κάθε μεριά του ερημικού κοιμητηρίου πάνω στον λόφο, εκεί που κειτόταν θαμμένος ο Μάικλ Φάρεϊ. Στοιβαζόταν πυκνό πάνω στους γυρτούς σταυρούς και τις ταφόπετρες, πάνω στα κάγκελα της μικρής πόρτας, πάνω στα ξερά αγκάθια. Το είναι του ατονούσε σιγά-σιγά, όσο άκουγε το χιόνι να πέφτει ανάλαφρα πάνω στο σύμπαν, να πέφτει ανάλαφρα σαν ερχομός του οριστικού τέλους πάνω σε όλους τους ζωντανούς και τους νεκρούς» (μετάφραση: Κοσμά Πολίτη).

....από την έντυπη ΣΥΡΙΖΑίϊκη ντουντούκα 

της Κολοκοτρώνη 8