"...Το χειρότερο μ’ αυτούς τους τύπους δεν είναι ότι είναι τύποι, κάτι σαν τους Δελαπατρίδηδες των δικών μας καιρών. Είναι ότι επιβεβαιώνουν και κολακεύουν την εικόνα που έχει ο μέσος συμπολίτης μας για τους διανοούμενους. Είναι ένας άνθρωπος που μιλάει ακατανόητα επειδή δεν ενδιαφέρεται να τον καταλάβουν, διότι ούτε ο ίδιος καταλαβαίνει τι λέει. Δεν ενδιαφέρεται να τον καταλάβουν, αφού ξέρει πως και όσοι τον ακούν δεν ενδιαφέρονται να τον καταλάβουν. Αν μάλιστα σ’ αυτά προσθέσουμε και λίγο πατριδοκαπηλία, ολίγη από αντιευρωπαϊσμό και μια κουταλιά λαό, τότε μπορεί να γίνουν και υπουργοί...."

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 17/12/16

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Buffus alloprosallus:
"ΔΙΑΓΩΝΙΩΣ", 

του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Δηλώνει γλωσσαμύντορας, πλην όμως όταν ανοίγει το στόμα του το μόνο που καταφέρνει είναι μερικές ακόμη εκχυμώσεις στο πρόσωπο της ελληνικής. Θα μου πείτε αυτός ήταν πάντα ο ρόλος των γλωσσαμυντόρων, από τον Μιστριώτη ώς τους μαλλιαρούς δημοτικιστές. Υπερασπιζόμενοι τη γλώσσα συρρίκνωναν σε μερικούς κανόνες τις εκφραστικές της δυνατότητες, κοινώς την απονεύρωναν. Δεν είχαν τίποτε να πουν πέρα από τους γραμματοσυντακτικούς κανόνες που χρησιμοποιούσαν. Αυτός κάνει κάτι χειρότερο. Ψάχνει τη σπάνια λέξη, αυτή που κρύβεται κάτι αιώνες τώρα στα κείμενα και τα λεξικά. Και την πετάει για να εντυπωσιάσει ένα κοινό που γνωρίζει ότι το λεξιλόγιό του είναι περιορισμένο στο μποστανάκι της ελληνικής όπως την κατήντησαν η εκπαίδευση και ο δημόσιος λόγος. Τον φαντάζομαι πριν κάνει τις δηλώσεις του να ψάχνει αγωνιωδώς για να βρει στο λεξικό το σπάνιο διαμαντάκι pour épater les bourgeois.

Μιλάει για τον Θουκυδίδη με τον ίδιο τρόπο. Γνωρίζοντας πως ό,τι κι αν πει κανείς δεν πρόκειται να τον διαψεύσει, αφού κανείς δεν θυμάται τον ιστορικό παρά μόνον ως όνομα. Σύμπτωμα της ελληνικής παιδείας κι αυτό. Αν κάποιος πει σε μια παρέα ότι στο Αιγαίο υπάρχουν 15.345 είδη ψαριών, ποιος μπορεί να τον διαψεύσει; Αν μάλιστα διορθώσει τον εαυτό του και προσθέσει «με συγχωρείτε 15.346, ξέχασα τον buffus alloprosallus» θα γίνει ακόμη πιο πειστικός. Το ίδιο κι αυτός με τον Θουκυδίδη. Χρόνια τώρα πιπιλάει το «συναμφότερον». Η λέξη είναι ωραία, λόγια και σε βοηθάει να εντυπωσιάσεις όσους δεν έχουν ιδέα ούτε από Θουκυδίδη, ούτε από συναμφότερον. Ποιος είναι; Τον ξέρετε. Σίγουρα θα τον έχετε πετύχει σε κάποιο μεταμεσονύκτιο πάνελ. Αυτήν τη δουλειά, πριν γεράσει, την έκανε καλά.

Το χειρότερο μ’ αυτούς τους τύπους δεν είναι ότι είναι τύποι, κάτι σαν τους Δελαπατρίδηδες των δικών μας καιρών. Είναι ότι επιβεβαιώνουν και κολακεύουν την εικόνα που έχει ο μέσος συμπολίτης μας για τους διανοούμενους. Είναι ένας άνθρωπος που μιλάει ακατανόητα επειδή δεν ενδιαφέρεται να τον καταλάβουν, διότι ούτε ο ίδιος καταλαβαίνει τι λέει. Δεν ενδιαφέρεται να τον καταλάβουν, αφού ξέρει πως και όσοι τον ακούν δεν ενδιαφέρονται να τον καταλάβουν. Αν μάλιστα σ’ αυτά προσθέσουμε και λίγο πατριδοκαπηλία, ολίγη από αντιευρωπαϊσμό και μια κουταλιά λαό, τότε μπορεί να γίνουν και υπουργοί.

                                                    "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 17/12/16

Θα χάσουμε τα νησιά

Του Ηλία Μαγκλίνη

Η καφενειακού επιπέδου δήλωση ότι «δεν πειράζει αν μας πάρουν νησιά οι Τούρκοι διότι θα τα πάρουμε ξανά πίσω» από τον κ. Ζουράρι φανερώνει το μέγεθος της άγνοιας σε ό,τι αφορά το τι κάνει το στράτευμα σε έναν πόλεμο. Οι περισσότεροι, λοιπόν, νομίζουν ότι στις εχθροπραξίες άπαντες οι ένστολοι, μόνιμοι και έφεδροι, πολεμούν στην πρώτη γραμμή. Στην πραγματικότητα, αυτοί που βάλλουν κατά του εχθρού και βάλλονται από αυτόν (δηλαδή, όσοι κάνουν τη «βρωμοδουλειά») αποτελούν τη μειοψηφία σε ένα στράτευμα, ακόμα και σε μία εκστρατεία. Π.χ., από τις 220.000 περίπου άνδρες που απάρτιζαν το καλοκαίρι του 1921 τη Στρατιά Μικράς Ασίας είναι ζήτημα αν βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή οι μισοί (κι ας πήραν όπλο και οι μάγειροι ακόμα σε κρίσιμες μάχες).

Αυτό σημαίνει ότι οι υπόλοιποι, στα μετόπισθεν, δεν πολεμούν; Οχι, δεν πολεμούν με τη στενή έννοια της ανταλλαγής πυρών. Αυτό όμως δεν σημαίνει διόλου πως δεν κοπιάζουν νυχθημερόν, πως δεν εργάζονται πυρετωδώς προκειμένου να στηριχθούν όσοι είναι στη γραμμή των πρόσω. Στράτευμα σημαίνει επιμελητεία, μηχανικό, υγειονομικό, εφοδιασμός, μεταφορές, στρατολογία, στρατονομία και πολλά ακόμη. Δεν σημαίνει μόνον καταδρομείς, πεζοναύτες, πεζικό, πυροβολικό, τεθωρακισμένα, αντιτορπιλικά, καταδιωκτικά αεροσκάφη και βομβαρδιστικά. Ισα ίσα που για την υποστήριξη των τελευταίων απαιτούνται η ατσάλινη οργάνωση και πειθαρχία, το υψηλό ηθικό φρόνημα και το αίσθημα του καθήκοντος στα μετόπισθεν. Ενας από τους πολλούς λόγους της τραγικής αποτυχίας της εκστρατείας στον Σαγγάριο το 1921 ήταν και ότι εξαιτίας των τεράστιων αποστάσεων και του δυσχερούς εδάφους είχε ουσιαστικά αποκοπεί η γραμμή των πρόσω από τα μετόπισθεν. 

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε –το έχουμε ξαναγράψει– το στράτευμα στην Ελλάδα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, κουβαλάει όλες εκείνες τις βαρύτατες παθογένειες που παρατηρούμε στο Δημόσιο και στην πολιτική «ελίτ» της χώρας. Δεν αρκεί το αξιόμαχο των όντως συγκινητικών μάχιμων ειδικοτήτων και μονάδων μας σε όλα τα Οπλα και Σώματα. Πώς, δηλαδή, θα «ξαναπάρουμε τα νησιά»; Αλλά τέτοιες εξοργιστικές κουβέντες ξεστομίζονται από ανθρώπους που θα στείλουν άλλους να πολεμήσουν στη θέση τους, εικοσάχρονα παιδιά (και όχι πάντως τα δικά τους) και ικανούς αξιωματικούς, όλους ωσάν πρόβατα για σφαγή.

Λεφτά υπήρχαν

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 17/12/16

Του Παντελή Μπουκάλα

Μία μόλις μέρα πριν σφαχτούν άνευ αίματος στη Βουλή ένας νυν υπουργός Υγείας και ένας πρώην, δημοσιεύτηκε μια είδηση που αν είχε αποσπάσει το ενδιαφέρον τους, θα τους υποχρέωνε να μιλήσουν επί της ουσίας, μετά τεκμηρίων και άνευ θεατρινισμών, κριτικά και αυτοκριτικά. Εγινε δηλαδή γνωστό ότι, έπειτα από πολύμηνη εισαγγελική έρευνα, ασκήθηκαν διώξεις για απάτη σε βαθμό κακουργήματος εις βάρος του Δημοσίου, το οποίο ζημιώθηκε εκατομμύρια ευρώ, που μάλλον μεταφράστηκαν σε δεύτερο εξοχικό, τρίτη λιμουζίνα ή καταθέσεις στην αλλοδαπή. Απλή η κομπίνα, μία από τις πολλές: την περίοδο 2005-2009, στην καρδιά της Σεμνότητας και της Ταπεινότητας αν δεν απατώμαι, δύο δημόσια νοσοκομεία αγόραζαν ιατρικό υλικό (βηματοδότες λ.χ.) σε τιμή διπλάσια ή τριπλάσια της κανονικής. Τους το προμήθευε ελληνική εταιρεία που, αντί να το αγοράζει απευθείας και φτηνά από τους αλλοδαπούς κατασκευαστές, το έπαιρνε πανάκριβα από ενδιάμεση κυπριακή εταιρεία. Και όχι βέβαια επειδή ήθελε να συμπαρασταθεί στους Κυπρίους.

Το δράμα της δημόσιας υγείας, η μεθοδευμένη απογύμνωσή της, σε λίγες αράδες: λεφτά υπάρχουν (υπήρχαν δηλαδή), όχι όμως για να αγοράσουν τα νοσοκομεία νέους αξονικούς (και τι θα κάνουν τότε τα ιδιωτικά διαγνωστήρια), όχι για να προσληφθεί προσωπικό και να λειτουργήσουν επιτέλους οι αδρανείς κλίνες των εντατικών, αλλά για να σπαταληθούν με εγκληματική χουβαρντοσύνη στην αγορά υλικού προκλητικά υπερτιμολογημένου. Αλλά αφού και τα κατεψυγμένα κοτόπουλα, τη χλωρίνη ή το χαρτί τα αγόραζαν τα νοσοκομεία σε τιμές καταφανώς ασύμφορες, τι άλλο θα γινόταν με τους βηματοδότες, είδος ευαίσθητο.

Θα πείτε, και τι φταίνε οι υπουργοί Υγείας εκείνης της περιόδου (ή οι προηγούμενοι και οι επόμενοι) αν στην αγορά κυκλοφορούν και ύαινες, κι αν εκτός από τους γιατρούς-διαμάντια, υπάρχουν και κάποιοι γιατροί-σκουπίδια. Σωστά.

 Μήπως οι υπουργοί διορίζουν αναξιοκρατικότατα στα διοικητικά συμβούλια των νοσοκομείων κομματικά περιτρίμματα δίχως ηθικά κότσια; Μήπως οι υπουργοί ορίζουν την κατώτερη και όχι την ανώτερη επιτρεπτή τιμή τού προς αγορά υλικού, ανοίγοντας έτσι την όρεξη των κερδοσκόπων; Μήπως οι υπουργοί αδιαφορούν για τις έγκαιρες καταγγελίες, αφήνοντας το πράμα να τρέχει και το χρήμα να ρέει;