"....Στην πολιτική ούτε λέγονται, ούτε γράφονται, ούτε πράττονται πράγ­ματα τυχαία. Είναι σαφές ότι σήμε­ρα οι ηγεσίες και του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝ.ΕΛ. είναι αποφασισμένες να «ξεπλύνουν» πολιτικά τη Χ.Α. στο πλαίσιο των δικών τους πολιτικών υπολογισμών...σε πείσμα και των αντιφασιστικών «περγαμηνών» που διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της φαινομενικά εύλογης ανάγκης των Ανεξάρτητων Ελλήνων να πε­ριορίσουν τους διεκδικητές του «πατριωτικού δεξιού» χώρου. Και στην πραγματικότητα έχουν αρκε­τούς λόγους να το κάνουν. Κατ' αρχάς, υπάρχει ο απλός εκλο­γικός υπολογισμός. Η Χρυσή Αυγή μπορεί να συγκεντρώνει μια γενι­κή ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά αντλεί κόσμο κυρίως από ένα δεξιό ακρο­ατήριο, επενδύοντας στον αντικομμουνιομό και τον εθνικισμό. Επο­μένως, η ενίσχυση της πρώτα και κύρια κόβει από τον αέρα της Νέας Δημοκρατίας. Ισχυρότερη Χ.Α. ση­μαίνει μειωμένη Ν.Δ., έστω και σε εκείνα τα οριακά ποσοστά στα οποία θα κριθεί η αυτοδυναμία. Επειτα, υπάρχει και ένας πιο άμεσος κοινοβουλευτικός υπολογι­σμός. Η κυβέρνηση χρειάζεται να έχει διαρκώς ένα κοινοβουλευτι­κό «μαξιλάρι» για διάφορες επιλο­γές που πρέπει να πάρει..."

Το δισέλιδο, από τα "ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ"

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 17/12/16

"ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ", 17/12/16

Τι κρύβουν οι δηλώσεις του Παρασκευόπουλου, το ταξίδι στο Καστελλόριζο

 και τα σχόλια στην «Αυγή»
ΣΥΡΙ(ΧΑ)ΝΕΛ: Ετοιμάζεται το τρίγωνο κατά της ΝΔ
Του Χάρη Παπαβασιλείου

Ολοένα και περισσότερο πληθαίνουν τα σημάδια ότι με κυνικό τρόπο ΣΥΡΙ­ΖΑ και ΑΝ.ΕΛ. μεθοδεύ­ουν ένα χωρίς προηγού­μενο πολιτικό «ξέπλυμα» της Χρυσής Αυγής, εκτιμώντας ότι η πολιτική ενίσχυση του ακροδεξιού κόμματος θα διευκολύνει τους πο­λιτικούς σχεδιασμούς τους το επό­μενο διάστημα.

Κατ' αρχάς, είχαμε την περιβόητη επίσκεψη Καμμένου μαζί με βου­λευτές του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝ.ΕΛ. και της Χρυσής Αυγής σε ακριτικά νησιά, όπου οι βουλευτίνες του ΣΥ­ΡΙΖΑ Νίνα Κασιμάτη και Ελένη Αυλωνίτου μαζί με τον αναπληρωτή υπουργό Αμυνας και πρώην γενι­κό γραμματέα του ΣΥΡΙΖΑ, Δημή­τρη Βίτσα, έβγαζαν φωτογραφίες χαμογελαστοί, περίπου αγκαζέ με τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής Ηλία Κασιδιάρη και Χρήστο Παπ-πά, λες και ήταν σε κοσμική εκδή­λωση.

Λίγο μετά, και ενώ είχε ξεσπάσει μεγάλος θόρυβος για αυτή την υπό­θεση, συμπεριλαμβανομένης της ανακοίνωσης της τάσης των «53+», ήρθε ο τέως υπουργός Δικαιοσύ­νης, Νίκος Παρασκευόπουλος, προσκείμενος μάλιστα στους «53+», δηλώνοντας την περασμένη Κυρια­κή, σε συνέντευξη του στη «Βραδυνή», ότι «πρέπει να αποφασίσου­με τι προτιμούμε: μια προσπάθεια ένταξης της Χρυσής Αυγής στο κλί­μα της Δημοκρατίας ή τη διαρκή ρήξη; Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να προηγηθεί η ουσία μιας σύγκλι­σης». Η «διορθωτική» του δήλω­ση, ύστερα από τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν, στην πραγματικότη­τα ενίσχυσε την αρχική του τοποθέ­τηση, αφού υπογράμμισε «ότι κάθε ανθρώπινο ον έχει δικαίωμα να αλ­λάξει στο μέλλον στάση».

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η εφημερίδα «Αυγή» έσπευσε να προβάλει τις αναμνηστικές φωτογραφίες του Πάνου Καμμένου, βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και των χρυσαυγιτών με αναφορά μάλι­στα στην... αποτρεπτική δύναμη τέτοιων επισκέψεων έναντι των Τούρκων, γράφοντας σε παραπολιτικό σχόλιο ότι την ημέρα της επί­σκεψης «ο Τούρκος πρόεδρος δεν έκανε ούτε... "κιχ"».

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ. Ολα αυτά προκά­λεσαν και την εύλογη αντίδραση της οικογένειας του αδικοχαμέ­νου Παύλου Φύσσα -καθώς μάλι­στα συνεχίζεται η δίκη για τη δολο­φονία του-, η οποία με ανακοίνωση της υπογράμμισε οτι «οι πρόσφατες εμφανίσεις κυβερνητικών στελε­χών αγκαλιά με νεοναζί βουλευτές, αλλά και δηλώσεις προσβάλλουν τη μνήμη των νεκρών και των υπόλοι­πων θυμάτων του φασισμού, νομι­μοποιώντας ουσιαστικά τη δράση των ταγμάτων εφόδου και προτάσ­σοντας τη λογική του "περασμένα, ξεχασμένα"».

Στην πολιτική ούτε λέγονται, ούτε γράφονται, ούτε πράττονται πράγ­ματα τυχαία. Είναι σαφές ότι σήμε­ρα οι ηγεσίες και του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝ.ΕΛ. είναι αποφασισμένες να «ξεπλύνουν» πολιτικά τη Χ.Α. στο πλαίσιο των δικών τους πολιτικών υπολογισμών...σε πείσμα και των αντιφασιστικών «περγαμηνών» που διεκδικεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και της φαινομενικά εύλογης ανάγκης των Ανεξάρτητων Ελλήνων να πε­ριορίσουν τους διεκδικητές του «πατριωτικού δεξιού» χώρου. Και στην πραγματικότητα έχουν αρκε­τούς λόγους να το κάνουν. Κατ' αρχάς, υπάρχει ο απλός εκλο­γικός υπολογισμός. Η Χρυσή Αυγή μπορεί να συγκεντρώνει μια γενι­κή ψήφο διαμαρτυρίας, αλλά αντλεί κόσμο κυρίως από ένα δεξιό ακρο­ατήριο, επενδύοντας στον αντικομμουνιομό και τον εθνικισμό. Επο­μένως, η ενίσχυση της πρώτα και κύρια κόβει από τον αέρα της Νέας Δημοκρατίας. Ισχυρότερη Χ.Α. ση­μαίνει μειωμένη Ν.Δ., έστω και σε εκείνα τα οριακά ποσοστά στα οποία θα κριθεί η αυτοδυναμία.

Επειτα, υπάρχει και ένας πιο άμεσος κοινοβουλευτικός υπολογι­σμός. Η κυβέρνηση χρειάζεται να έχει διαρκώς ένα κοινοβουλευτι­κό «μαξιλάρι» για διάφορες επιλο­γές που πρέπει να πάρει. Ας μην ξεχνάμε ότι ήδη άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει τις ψήφους της Χρυσής Αυγής (με τη γνωστή δήλωση του Νίκου Βούτση «στη Βουλή δεν υπάρχουν ευ­πρόσδεκτες και μη ευπρόσδεκτες ψήφοι») για τον εκλογικό νόμο και, σε περίπτωση που στο μέλ­λον θελήσει -δηλαδή αν οικοδο­μήσει κάποια ευνοϊκότερη συμμα­χία- να επαναφέρει το θέμα αυτό (δηλαδή την απλή αναλογική της εγγυημένης ακυβερνησίας) και αναζητήσει τις 200 ψήφους για την άμεση ισχύ του, τότε σίγουρα θα χρειαστεί τη Χρυσή Αυγή. Ομως, η κυβέρνηση στην πραγμα­τικότητα χρειάζεται και το πολιτικό κλίμα που μπορεί να διαμορφώσει η παρουσία της Χ.Α. και μάλιστα σε διάφορες κατευθύνσεις. Για παρά­δειγμα, το θέμα για την προσφυγική κρίση και τους μετανάστες. Εδώ, για όποιον δεν θέλει να μείνει στα διά­φορα «κροκοδείλιας ευαισθησίας» ενσταντανέ του Τσίπρα με τις «για­γιάδες της Λέσβου», είναι προφα­νές ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει πο­λιτικές αντίθετες με τις εξαγγελίες της. Προσπαθεί να κλείσει όσους φτάνουν στην Ελλάδα, πρόσφυγες και μετανάστες, σε κλειστά κέντρα κράτησης, έχει κεντρική γραμμή τη χορήγηση ασύλου και μεθοδεύει απελάσεις. Για την ιδεολογική της νομιμοποίηση έχει ανάγκη από χώ­ρους που πολιτικά να πιέζουν για ακόμη πιο σκληρές αντιμεταναστευ-τικές πολιτικές, ώστε και τον «μέσο όρο» να μετατοπίζουν προς αυτή την κατεύθυνση, αλλά και τη δυ­νατότητα να δίνουν στην κυβέρνη­ση να φαντάζει «πιο προοδευτική».

Η Ακροδεξιά λειτουργεί σαν «μπα­μπούλας» για τη συσπείρωση των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ που τον εγκαταλείπουν μαζικά. Επειτα, θα ήταν λάθος να πιστέ­ψουμε ότι η κυβέρνηση έχει μεγάλο πρόβλημα με το να υπάρχουν φω­νές που να συντηρούν τον «υπερ­πατριωτισμό» μέσα στην πολιτι­κή σκηνή. Προφανώς, όπως όλοι έχουμε καταλάβει, στο τέλος η κυ­βέρνηση συνήθως συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις των δανειστών. Για να το πούμε με όρους πολιτι­κής «γεωμετρίας», τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και οι ΑΝ.ΕΛ. χρειάζονται για να συντηρείται με κάθε τρόπο η αί­σθηση ότι το πολιτικό σκηνικό δι­αιρείται ακόμη στις μνημονιακές δυνάμεις και σε ένα έστω κατ θολό «ανπμνημονιακό μπλοκ», στο όνομα του οποίου θα διεκδικούν ψήφους.

Η «στρατηγική, του χάους»

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ χρειάζεται να συντηρεί ένα κλίμα όπου όλες οι πιο ρεαλιστικές και υπεύθυ­νες προτάσεις, αυτές που λαμ­βάνουν υπόψη τα πραγματικά δεδομένα και κάνουν σχεδια­σμό σε αυτή τη βάση, να φαντά­ζουν «ενδοτικές». Κοινώς, δεν μπορεί πλέον εκ της θέσεως της να μιλά για «γερμανοτσολιάδες» (πώς μπορεί να το κάνει άλλω­στε όταν π.χ. ο πρωθυπουργός επενδύει... στο να τον δεχτεί η Γερμανίδα καγκελάριος), όμως χρειάζεται αυτή η καταγγελία να επικρέμαται ως πολιτική δαμό­κλειος σπάθη πάνω από όποιον προσπαθεί να αναζητήσει μια εφικτή στρατηγική ανάπτυξης σε ένα δύσκολο περιβάλλον.

ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ. Και εδώ ας μην υποτιμάμε και την ανάγκη του κόμματος του Πάνου Καμμένου να συντηρεί ιδεολογικούς όρους ύπαρξης. Ο υπουργός Εθνικής Αμυνας προφανώς και γνωρί­ζει ότι η Χρυσή Αυγή διεκδικεί και κατοχυρώνει έναν πολιτικό χώρο που τον διεκδικεί και αυ­τός. Ταυτόχρονα, όμως, με τη δράση της τον συντηρεί αυτόν τον χώρο, άρα και τη δυνατότη­τα του ίδιου του Π. Καμμένου να φαντάζει ως η «ρεαλιστική» και «κοινοβουλευτική» εκδοχή της πατριωτικής Δεξιάς, σε αντιδι­αστολή με τους ακραίους «φασί­στες». Είναι μια παραλλαγή της τακτικής «μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα». Πάνω από όλα, η κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου πολιτικά και ιδεολογικά επενδύει σε μια ιδιότυπη «στρατηγική χάους». Δεν μιλάμε για το σχήμα των «δύο άκρων», που στην εποχή μας δεν έχει ιδιαίτερη εφαρμο­γή, εάν αναλογιστούμε ότι μια κυβέρνηση που μόλις ιδιωτι­κοποίησε τον ΟΛΠ, τα περιφε­ρειακά αεροδρόμια και το αερο­δρόμιο του Ελληνικού δύσκολα χαρακτηρίζεται «ακραία». Μιλά­με για τη μεθόδευση να συντη­ρείται στην ελληνική κοινωνία ένα πολιτικό και ιδεολογικό κλίμα αγανάκτησης, «οργής» και γενικευμένης πολιτικής μνησι­κακίας. Ακόμη και εάν η ίδια μπορεί να φθείρεται από ένα τέτοιο κλίμα, μεσοπρόθεσμα ξέ­ρει ότι αυτό φθείρει την επόμε­νη κυβέρνηση.

Ισως μάλιστα να είναι και απλώς μία ακόμη κίνηση στον σταδιακό ιδεολογικό μιθριδατι­σμό της κοινωνίας, στη γραμμή «ό,τι ξέρατε ξεχάστε το». Είναι το «Νέα κατάσταση - νέα καθή­κοντα», όπως ονόμαζαν παλιά τη ραδιοφωνική τους εκπομπή ο βουλευτής Γιώργος Κυρίτσης και ο πρωθυπουργικός συνερ­γάτης Αγγελος Τσέκερης. Στη νέα εποχή, τα μέλη και οι οπα­δοί του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και σύσ­σωμη η ελληνική κοινωνία πρέπει να συνηθίσουν ότι τα πράγματα θα είναι τα αντίθετα από ό,τι προσδοκούσαν ή από ό,τι τους είχε  υποσχεθεί η κυ­βερνώσα Αριστερά. Οπως τώρα πρέπει να αποδεχτούν ως νόμι­μη και «αναμορφώσιμη» κοινο­βουλευτική δύναμη ένα κόμμα που δεν έκρυψε τις ακραίες του αναφορές, έτσι θα πρέπει να αποδεχτούν και τα Μνημόνια και τις περτκοπές των συντάξε­ων και το γεγονός ότι οι τρόι­κες όχι μόνο δεν θα «go back», όπως κάποτε κραύγαζε στα προ­εκλογικά μπαλκόνια ο Αλέξης Τσίπρας, αλλά θα μείνουν εδώ για πάντα.

Πόσο «αντιφασιστική» ήταν η δράση του ΣΥΡΙΖΑ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να διεκδικεί πλήθος από αντιφασιστικές δάφ­νες, όμως στην πραγματικότητα δεν υπήρξε πάντα ο πιο συνεπής πολέμιος της Χρυσής Αυγής. Σε αρκετές κρίσιμες στιγμές επέδει­ξε ταλαντεύσεις που πρέπει να υπογραμμιστούν. Στο εσωτερι­κό του είχαν υπάρξει φωνές που θεωρούσαν-ότι η Χ.Α. δεν θα έπρεπε να θεωρηθεί συλλήβδην «εγκληματική οργάνωση» ούτε να «διωχθεί για τις ιδέες της». Οταν τον Δεκέμβριο του 2013 τέθηκε θέμα αναστολής της κρα­τικής χρηματοδότησης της Χρυ­σής Αυγής, ο Μανώλης Γλέζος είχε καταψηφίσει την αναστολή, ενώ η Ζωή Κωνσταντο­πούλου απουσία­ζε από την ψήφοφορία, την ώρα που, για την ιστο­ρία, ας σημει­ώσουμε ότι και πολλοί βουλευτές των ΑΝ.ΕΛ. είχαν καταψηφίσει, ενώ ο Πάνος Κομμένος επίσης απουσίαζε από την ψηφοφορία. Τον Μάρτιο του 2014, εν ανα­μονή της συζήτησης στη Βουλή ,για την άρση της ασυλίας των βουλευτών της Χρυσής Αυγής, σε συνεδρίαση της Π.Γ. τέθηκαν ερωτήματα προς διερεύνηση σε σχέση με το κατά πόσον θα μπο­ρεί να παραμένει σε εκκρεμότη­τα το θέμα των πολιτικών δικαι­ωμάτων των προφυλακισθέντων της Χ.Α., εφόσον αυτοί διά της απουσίας τους στην ουσία αλ­λοιώνουν τους κοινοβουλευτι­κούς συσχετισμούς, ενώ ο σημερινός πρόεδρος της Βουλής, Νίκος Βούτσης, είχε δηλώσει ότι «η Χρυσή Αυγή πρέπει να τε­θεί ενώπιον του νόμου κα| όχι εκτός νόμου».

Την ίδια περίοδο, η τότε βουλευ­τής Ζωή Κωνσταντοπούλου, μι­λώντας σε εκπομπή του Γ. Τράγκα, είχε πει ότι «δεν μπορεί να αποτελεί στοιχείο συναγωγής ή εξαγωγής συμπερασμάτων συλ­λογικής και αντικειμενικής ευ­θύνης μόνο η ιδιότητα του βου­λευτή», δικαιολογώντας έτσι τις επιφυλάξεις της για τη συλλή­βδην άρση της ασυλίας όλων των» βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Η ίδια ως πρόε­δρος της Βουλής προκάλεσε θύελ­λα αντιδράσεων όταν έθεσε θέμα νομιμότητας των νόμων που είχαν ψηφιστεί από την προηγούμενη κυ­βέρνηση με ονο­μαστική ψηφοφορία και λιγό­τερες από 151 θετικές ψήφους εξαιτίας της απουσίας των τότε προφυλακισμένων βουλευτών της Χρυσής Αυγής. Καταγγέλ­θηκε μάλιστα με σκληρούς χα­ρακτηρισμούς από το ΚΚΕ όταν μετά από επίθεση του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Γιάννη Λα­γού η τότε πρόεδρος της Βουλής και νυν επικεφαλής της Πλεύσης Ελευθερίας αρνήθηκε η Διάσκε­ψη των Προέδρων να συζητήσει και να καταδικάσει το συγκεκρι­μένο περιστατικό, παραπέμπο­ντας το θέμα στην Επιτροπή Δε­οντολογίας της Βουλής.