Aπό τον κλώνο της "Ε" και την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
Διάκριση των εξουσιών α λα καρτ
Της Άντας Ψαρρά
Κατεξοχήν πολιτικό θέμα χαρακτήρισε ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος το ζήτημα του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες, επισημαίνοντας ότι τελικά είναι δικαίωμα της εκτελεστικής εξουσίας να παρεμβαίνει όταν αδρανεί κάποια υπηρεσία, όπως συμβαίνει σήμερα με το ΕΣΡ.
Αυτό εξηγεί απόλυτα και το γεγονός ότι διαφορετική άποψη διατύπωσε ο ίδιος και μάλιστα εγγράφως την περασμένη άνοιξη και διαφορετική τώρα. Οι πολιτικές συγκυρίες έχουν αλλάξει, οι πιέσεις έχουν ενταθεί, με αποκορύφωμα την αθλιότητα σε βάρος του δικαστή.
Ο Ν. Αλιβιζάτος εξηγεί παρακάτω με εξαιρετικό τρόπο το πώς, σε έκτακτες και επείγουσες περιπτώσεις, μόνος αρμόδιος να κρίνει είναι η κυβέρνηση και όχι οι δικαστικές αρχές. Τις θέσεις αυτές, οι οποίες δικαιώνουν την πλευρά του Δημοσίου στην υπόθεση, τις στήριζε ο κ. Αλιβιζάτος στη σχετική ελληνική και ευρωπαϊκή νομολογία και νομική βιβλιογραφία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει λοιπόν το περιεχόμενο γνωμοδότησης του Νίκου Αλιβιζάτου, ο οποίος κλήθηκε από όμιλο υποψήφιων επενδυτών να απαντήσει στο ζήτημα της συνταγματικότητας του Ν. 4367/2016 (Νόμος Παππά).
Ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη γνωμοδότησή του, η οποία φέρει ημερομηνία 2.3.2016, εξετάζει μεταξύ άλλων το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι το κράτος δεν μπορεί να παραμείνει αδρανές μπροστά στη μη λειτουργία του ΕΣΡ. Οι απόψεις που περιλαμβάνονται στη γνωμοδότηση έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι βρίσκονται στον αντίποδα όσων υποστηρίζει ο κ. Αλιβιζάτος τις τελευταίες ημέρες:
«Το επιχείρημα της Κυβέρνησης αναμφίβολα ενισχύεται από το γεγονός ότι το ΣτΕ έχει κρίνει ως παράνομη την επ’ αόριστον παράταση της θητείας των μελών του Ε.Σ.Ρ., με διαδοχικούς νόμους, και, επομένως έχει ακυρώσει τις πράξεις της αρχής αυτής (βλ. ΣτΕ, Δ’ τμήμα, 1926/2012).
Αναμφίβολα, το Κράτος δεν μπορεί να απέχει από την ενάσκηση των αρμοδιοτήτων που το Σύνταγμα του αναθέτει. Οπως έχει παγίως νομολογηθεί για μεγάλη ποικιλία θεμάτων η αρχή της συνεχούς λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών επιβάλλει στο Κράτος να λειτουργεί αδιαλείπτως, προκειμένου να εκπληρώνει τις βασικές του υποχρεώσεις. Οπως μάλιστα έχει κριθεί, η αρχή αυτή βρίσκει έρεισμα στο ίδιο το Σύνταγμα.
Σύμφωνα με αυτή, όταν η φύση των παρεχομένων υπηρεσιών εκ μέρους μιας δημόσιας υπηρεσίας ή δημόσιας επιχείρησης είναι ζωτικής σημασίας για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου, η λειτουργία δεν μπορεί να διακοπεί. Στις περιπτώσεις αυτές, η «συνέχεια» διασφαλίζεται είτε μέσω μιας minimum λειτουργίας της δημόσιας υπηρεσίας ή επιχείρησης είτε μέσω ιεραρχικής υποκατάστασης».
Αυτή την «ιεραρχική υποκατάσταση» επιχειρεί με την επίμαχη διάταξη η κυβέρνηση. Ο κ. Αλιβιζάτος συνεχίζει: «Σε αυτό το πλαίσιο, ύστερα από την άρνηση της αντιπολίτευσης να συναινέσει στην ανάδειξη των νέων μελών του ΕΣΡ, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν θα μπορούσε να ανεχθεί μια επ’ αόριστον διακοπή του άμεσου κρατικού ελέγχου στη ραδιοτηλεόραση. Κάτι τέτοιο ισχύει σε κάθε περίπτωση που η δράση μιας ανεξάρτητης αρχής κρίνεται απολύτως αναγκαία. Τότε, στην περίπτωση αυτή, αν ο αρμόδιος υπουργός απείχε από την επιτέλεση των καθηκόντων του επικαλούμενος έλλειψη αρμοδιότητας, θα μπορούσε να βρεθεί υπόλογος ενώπιον της Βουλής, αν όχι ενώπιον των δικαστηρίων, για απιστία ή ενδεχομένως και για παράβαση καθήκοντος».
Η γνωμοδότηση αναφέρει «δεν μπορεί να προβληθεί σοβαρά η ύπαρξη μιας τέτοιας άμεσης ανάγκης ως δικαιολογητικός λόγος για τη μεταφορά της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρμοδιότητας του Ε.Σ.Ρ. στον αρμόδιο υπουργό». Ομως στη συνέχεια επισημαίνεται το γεγονός ότι δεν είναι τα δικαστήρια εκείνα που θα κρίνουν αν υπάρχει ή όχι παρόμοια επείγουσα ανάγκη:
Σύμφωνα με την πάγια νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων, η επίκληση της συνδρομής έκτακτων περιστάσεων ή εξαιρετικώς επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης εκ μέρους της εκτελεστικής εξουσίας ως δικαιολογητικού λόγου για τη λήψη έκτακτων μέτρων, δεν ελέγχεται δικαστικά. Και αυτό γιατί η σχετική εκτίμηση θεωρείται ότι ανάγεται στη σφαίρα της πολιτικής ευθύνης των οργάνων που κατά το Σύνταγμα ασκούν την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, σύμφωνα με τη θεωρία του αποκαλούμενου «δικαίου της ανάγκης»
Κατά συνέπεια, η γνωμάτευση θεωρεί ότι πρόκειται για «ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα» και συμπεραίνει ότι «αν ληφθεί υπόψη η πάγια νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων να μην ελέγχουν τη συνδρομή των λόγων της ανάγκης, τα ένδικα βοηθήματα που θα υποβληθούν είναι μάλλον απίθανο να γίνουν δεκτά από το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Για τις τέσσερις άδειες
Ως προς τον περιορισμό των αδειών σε τέσσερις, η ίδια γνωμάτευση θεωρεί ότι «αυτός ο λόγος ακυρώσεως θα είχε πιθανότητες να ευδοκιμήσει μόνο κατά το διαγωνισμό για την τέταρτη άδεια».
Σήμερα όμως ο Νίκος Αλιβιζάτος υποστηρίζει ότι στην απόφαση που θα ληφθεί από το ΣτΕ κατά την εξέταση της ουσίας της συνταγματικότητας ή μη του νόμου, η πλειοψηφία θα είναι πολύ μεγαλύτερη γιατί οι παραβιάσεις του Συντάγματος είναι κραυγαλέες. Συμπλήρωσε δε ότι αν βγει αντισυνταγματικός ο Νόμος Παππά, θα πρέπει να συγκροτηθεί το ΕΣΡ για να ρυθμίσει το καθεστώς στα κανάλια, συμπεριλαμβανομένου και του αριθμού τους.
Οργανωμένη επίθεση κατά του υπουργού Δικαιοσύνης
"ΑΠΟΓΡΑΦΕΣ", του Πάσχου Μανδραβέλη
Την αλληλουχία των γεγονότων ιστόρησε ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νίκος Αλιβιζάτος χθες στον ΣΚΑΪ σχετικά με τον εν εξελίξει εκβιασμό ενός ανώτατου δικαστή για να συνταχθεί με την κυβερνητική γραμμή: Οπως εξήγησε, «ο εκβιασμός εις βάρος του δικαστή ήταν άμεσος. Μετά την πρώτη συνεδρίαση του ΣτΕ ήρθε η πρώτη προειδοποιητική βολή εις βάρος του με διάφορα δημοσιεύματα. Οταν είδαν ότι δεν τους φοβήθηκε και την περασμένη Παρασκευή τήρησε την ίδια έντιμη στάση, έβγαλαν στη δημοσιότητα και το όνομά του. Ομως δεν πέτυχαν τον σκοπό τους γιατί απεδείχθη ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν άνθρωποι με σθένος» (ΣΚΑΪ , 19.10.2016).
Σε αυτή την αλληλουχία πρέπει να προσθέσουμε το πρωτοσέλιδο της «Αυγής» που, κατονομάζοντας τον ανώτατο δικαστή, συνέχισε το κυβερνάρεστο έργο της «Ζούγκλας» του κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, καθώς και τις ενέργειες του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου, ο οποίος πρώτα διέταξε πειθαρχική έρευνα με βάση τα δημοσιεύματα και μετά ζήτησε να μάθει από πού κρατάει η σκούφια τους. Να σημειώσουμε ότι τυπικώς ο υπουργός Δικαιοσύνης, αφού δεν γνωρίζει την προέλευση των «αποκαλύψεων», δεν μπορεί να γνωρίζει και τη γνησιότητά τους. Εκτός αν έχει τυφλή εμπιστοσύνη στην εγκυρότητα των «ηλεκτρονικών δημοσιευμάτων».
Γράφαμε προεκλογικώς ότι η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κοστίσει πολύ στην εθνική οικονομία, επειδή τα στελέχη του εμφορούνται από παλαιοκομμουνιστικές αντιλήψεις και βλέπουν πολλά οράματα. Υπολογίζαμε όμως ότι στον τομέα διαφθοράς, κυνισμού της εξουσίας, τα πράγματα για μικρό χρονικό διάστημα θα ήταν καλύτερα. Οχι επειδή η Αριστερά είχε στο DNA της το θρυλικό «ηθικό πλεονέκτημα», αλλά διότι θα χρειαζόταν χρόνος για να μάθει τα παλιά και βρώμικα κόλπα, που είναι σύμφυτα κάθε εξουσίας. Η μεγάλη έκπληξη είναι η ταχύτητα με την οποία αυτή η κυβέρνηση χώθηκε στον βούρκο του κυνισμού και της ανηθικότητας. Και πόσο γρήγορα ξεπέρασε όλους τους προηγούμενους. ΕΥΠ, παρακολουθήσεις, Ζούγκλα, ροζ αποκαλύψεις, σπίλωση, απειλές, εκβιασμοί, παρακράτος· πρώτη φορά, τόση μαζεμένη σήψη.
Προ δύο ετών, όταν ο κ. Μάκης Τριανταφυλλόπουλος είχε βγει στην αγορά με άλλου τύπου ροζ «αποκαλύψεις», διαβάζαμε στην «Αυγή» για «τη δημοσιογραφία του πολιτικού εκβιασμού και της λάσπης, που επανέκαμψε» και πως «αφορούν όλους οι δημοσιογραφικές πρακτικές της λάσπης. Αφορούν την πολιτική ζωή της χώρας, αφορούν τη δημόσια σφαίρα στο σύνολό της. Γι’ αυτόν τον λόγο η υπόθεση του “ροζ βίντεο” πάνω στο οποίο σπεκουλάρει ο Τριανταφυλλόπουλος δεν είναι υπόθεση της Αριστεράς μόνον. Ο βούρκος του Τριανταφυλλόπουλου είναι υπόθεση όλων, του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας ζωής της χώρας. Είναι λάθος να περιχαρακωθεί ως υπόθεση της Αριστεράς. Η Αριστερά καλείται, πάντως, τώρα να δείξει ποια είναι η δική της απάντηση και η ποιοτική της διαφοροποίηση απέναντι στον δημοσιογραφικό οχετό. Απάντηση θαρρετή, χωρίς ενοχές, χωρίς αυτοθυματοποίηση και χωρίς «κουκούλωμα» («Αϊ σιχτίρ, “δημοσιογράφε”!», 22.6.2014).
Χθες η ίδια εφημερίδα είχε τίτλο «Ουαί υμίν Φαρισαίοι κομισταί» και το υμίν δεν ήταν με ήτα, όπως θα ’πρεπε. Το «Οι θύτες υποκρίνονται τα θύματα», πάντως, το έγραψαν σωστά...
 |
| "Εφ. Συν", πρωτοσέλιδο, 20/10/16 |
 |
| "Εφ.Συν", 2010/16 |
Της Άντας Ψαρρά
Κατεξοχήν πολιτικό θέμα χαρακτήρισε ο καθηγητής Νίκος Αλιβιζάτος το ζήτημα του νόμου για τις τηλεοπτικές άδειες, επισημαίνοντας ότι τελικά είναι δικαίωμα της εκτελεστικής εξουσίας να παρεμβαίνει όταν αδρανεί κάποια υπηρεσία, όπως συμβαίνει σήμερα με το ΕΣΡ.
Αυτό εξηγεί απόλυτα και το γεγονός ότι διαφορετική άποψη διατύπωσε ο ίδιος και μάλιστα εγγράφως την περασμένη άνοιξη και διαφορετική τώρα. Οι πολιτικές συγκυρίες έχουν αλλάξει, οι πιέσεις έχουν ενταθεί, με αποκορύφωμα την αθλιότητα σε βάρος του δικαστή.
Ο Ν. Αλιβιζάτος εξηγεί παρακάτω με εξαιρετικό τρόπο το πώς, σε έκτακτες και επείγουσες περιπτώσεις, μόνος αρμόδιος να κρίνει είναι η κυβέρνηση και όχι οι δικαστικές αρχές. Τις θέσεις αυτές, οι οποίες δικαιώνουν την πλευρά του Δημοσίου στην υπόθεση, τις στήριζε ο κ. Αλιβιζάτος στη σχετική ελληνική και ευρωπαϊκή νομολογία και νομική βιβλιογραφία.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει λοιπόν το περιεχόμενο γνωμοδότησης του Νίκου Αλιβιζάτου, ο οποίος κλήθηκε από όμιλο υποψήφιων επενδυτών να απαντήσει στο ζήτημα της συνταγματικότητας του Ν. 4367/2016 (Νόμος Παππά).
Ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στη γνωμοδότησή του, η οποία φέρει ημερομηνία 2.3.2016, εξετάζει μεταξύ άλλων το επιχείρημα της κυβέρνησης ότι το κράτος δεν μπορεί να παραμείνει αδρανές μπροστά στη μη λειτουργία του ΕΣΡ. Οι απόψεις που περιλαμβάνονται στη γνωμοδότηση έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον διότι βρίσκονται στον αντίποδα όσων υποστηρίζει ο κ. Αλιβιζάτος τις τελευταίες ημέρες:
«Το επιχείρημα της Κυβέρνησης αναμφίβολα ενισχύεται από το γεγονός ότι το ΣτΕ έχει κρίνει ως παράνομη την επ’ αόριστον παράταση της θητείας των μελών του Ε.Σ.Ρ., με διαδοχικούς νόμους, και, επομένως έχει ακυρώσει τις πράξεις της αρχής αυτής (βλ. ΣτΕ, Δ’ τμήμα, 1926/2012).
Αναμφίβολα, το Κράτος δεν μπορεί να απέχει από την ενάσκηση των αρμοδιοτήτων που το Σύνταγμα του αναθέτει. Οπως έχει παγίως νομολογηθεί για μεγάλη ποικιλία θεμάτων η αρχή της συνεχούς λειτουργίας των δημόσιων υπηρεσιών επιβάλλει στο Κράτος να λειτουργεί αδιαλείπτως, προκειμένου να εκπληρώνει τις βασικές του υποχρεώσεις. Οπως μάλιστα έχει κριθεί, η αρχή αυτή βρίσκει έρεισμα στο ίδιο το Σύνταγμα.
Σύμφωνα με αυτή, όταν η φύση των παρεχομένων υπηρεσιών εκ μέρους μιας δημόσιας υπηρεσίας ή δημόσιας επιχείρησης είναι ζωτικής σημασίας για την εξυπηρέτηση βασικών αναγκών του κοινωνικού συνόλου, η λειτουργία δεν μπορεί να διακοπεί. Στις περιπτώσεις αυτές, η «συνέχεια» διασφαλίζεται είτε μέσω μιας minimum λειτουργίας της δημόσιας υπηρεσίας ή επιχείρησης είτε μέσω ιεραρχικής υποκατάστασης».
Αυτή την «ιεραρχική υποκατάσταση» επιχειρεί με την επίμαχη διάταξη η κυβέρνηση. Ο κ. Αλιβιζάτος συνεχίζει: «Σε αυτό το πλαίσιο, ύστερα από την άρνηση της αντιπολίτευσης να συναινέσει στην ανάδειξη των νέων μελών του ΕΣΡ, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι δεν θα μπορούσε να ανεχθεί μια επ’ αόριστον διακοπή του άμεσου κρατικού ελέγχου στη ραδιοτηλεόραση. Κάτι τέτοιο ισχύει σε κάθε περίπτωση που η δράση μιας ανεξάρτητης αρχής κρίνεται απολύτως αναγκαία. Τότε, στην περίπτωση αυτή, αν ο αρμόδιος υπουργός απείχε από την επιτέλεση των καθηκόντων του επικαλούμενος έλλειψη αρμοδιότητας, θα μπορούσε να βρεθεί υπόλογος ενώπιον της Βουλής, αν όχι ενώπιον των δικαστηρίων, για απιστία ή ενδεχομένως και για παράβαση καθήκοντος».
Η γνωμοδότηση αναφέρει «δεν μπορεί να προβληθεί σοβαρά η ύπαρξη μιας τέτοιας άμεσης ανάγκης ως δικαιολογητικός λόγος για τη μεταφορά της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρμοδιότητας του Ε.Σ.Ρ. στον αρμόδιο υπουργό». Ομως στη συνέχεια επισημαίνεται το γεγονός ότι δεν είναι τα δικαστήρια εκείνα που θα κρίνουν αν υπάρχει ή όχι παρόμοια επείγουσα ανάγκη:
Σύμφωνα με την πάγια νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων, η επίκληση της συνδρομής έκτακτων περιστάσεων ή εξαιρετικώς επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης εκ μέρους της εκτελεστικής εξουσίας ως δικαιολογητικού λόγου για τη λήψη έκτακτων μέτρων, δεν ελέγχεται δικαστικά. Και αυτό γιατί η σχετική εκτίμηση θεωρείται ότι ανάγεται στη σφαίρα της πολιτικής ευθύνης των οργάνων που κατά το Σύνταγμα ασκούν την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία, σύμφωνα με τη θεωρία του αποκαλούμενου «δικαίου της ανάγκης»
Κατά συνέπεια, η γνωμάτευση θεωρεί ότι πρόκειται για «ένα κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα» και συμπεραίνει ότι «αν ληφθεί υπόψη η πάγια νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων να μην ελέγχουν τη συνδρομή των λόγων της ανάγκης, τα ένδικα βοηθήματα που θα υποβληθούν είναι μάλλον απίθανο να γίνουν δεκτά από το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Για τις τέσσερις άδειες
Ως προς τον περιορισμό των αδειών σε τέσσερις, η ίδια γνωμάτευση θεωρεί ότι «αυτός ο λόγος ακυρώσεως θα είχε πιθανότητες να ευδοκιμήσει μόνο κατά το διαγωνισμό για την τέταρτη άδεια».
Σήμερα όμως ο Νίκος Αλιβιζάτος υποστηρίζει ότι στην απόφαση που θα ληφθεί από το ΣτΕ κατά την εξέταση της ουσίας της συνταγματικότητας ή μη του νόμου, η πλειοψηφία θα είναι πολύ μεγαλύτερη γιατί οι παραβιάσεις του Συντάγματος είναι κραυγαλέες. Συμπλήρωσε δε ότι αν βγει αντισυνταγματικός ο Νόμος Παππά, θα πρέπει να συγκροτηθεί το ΕΣΡ για να ρυθμίσει το καθεστώς στα κανάλια, συμπεριλαμβανομένου και του αριθμού τους.
 |
| "Εφ.Συν", 20/10/16 |
Της Άντας Ψαρρά
Στον απόηχο της διαπόμπευσης του ανώτατου δικαστικού και των εύλογων σφοδρών αντιδράσεων των Δικαστικών Ενώσεων έγινε απολύτως ξεκάθαρη η προσπάθεια της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ να υποδείξουν ως ενόχους της μεθόδευσης αυτής το σύνολο της κυβέρνησης και ειδικά τον υπουργό Δικαιοσύνης.
Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ν.Δ. με ξαφνική ομιλία του στη Βουλή, στο όνομα της υπεράσπισης του κράτους δικαίου, αποσιώπησε την αναφορά της ανακοίνωσης των Δικαστικών Ενώσεων για τη σύμφωνη γνώμη τους στην ανάγκη ελέγχου προκειμένου να μην υπάρχει οποιαδήποτε σκιά:
Εν συνεχεία της χθεσινής παραγγελίας του Υπουργού Δικαιοσύνης, σχετικά με την έρευνα της υπόθεσης, που βεβαίως δεν άπτεται στην έτσι και αλλιώς συνταγματικά κατοχυρωμένη απαραβίαστη σφαίρα της ιδιωτικής ζωής, πιστεύουμε ότι με την πρέπουσα αμεροληψία, νηφαλιότητα και μυστικότητα, όπως άλλωστε αρμόζει και ο νόμος ορίζει, θα ενεργοποιηθούν τα αρμόδια όργανα της δικαιοσύνης
Ενώ λοιπόν, σύμφωνα και με τις χθεσινές πρωινές δηλώσεις σε ραδιοσταθμό της Eιρήνης Γιανναδάκη εκ μέρους της Ενωσης Διοικητικών Δικαστών και παρά την ισχυρή πίεση των δημοσιογράφων, η δικαστικός είπε ότι ο υπουργός όφειλε να προχωρήσει σε πειθαρχική έρευνα εφόσον το θέμα δημοσιοποιήθηκε και με αναφορά στη Βουλή, ο αρχηγός της Ν.Δ. και όλα τα στελέχη της έσπευσαν να επιτεθούν με βαρύτατους χαρακτηρισμούς στον υπουργό για τη διενέργεια ελέγχου.
Δεν δίστασαν δε να υπονοήσουν ότι ακόμα και η αθλιότητα σε βάρος του δικαστή ήταν προσχεδιασμένη με «διατεταγμένη υπηρεσία» του Ν. Νικολόπουλου.
«Η ενέργεια του Υπουργού να ζητήσει πειθαρχική έρευνα είναι δείγμα γραφής μιας εξουσίας χωρίς καμιά αναστολή. Εμείς θα προστατέψουμε το κύρος της δικαιοσύνης», δήλωσε ο Κυρ. Μητσοτάκης, ερμηνεύοντας ως σύμφωνη με την άποψη της Ν.Δ. την απόφαση του ΣτΕ να συζητήσει επί της ουσίας το θέμα της αντισυνταγματικότητας ως προάγγελο της απόφασης.
Μάλιστα ο Κ. Μητσοτάκης είπε συγκεκριμένα ότι «δεν μπορούν οι αποφάσεις της κυβέρνησης να προηγούνται των αποφάσεων της δικαιοσύνης» αναφερόμενος στον Νόμο Παππά και ξεχνώντας βέβαια την απόφαση Σαμαρά για το «μαύρο» στη δημόσια τηλεόραση που επιβλήθηκε σε μια νύχτα.
Το ξέχασαν αυτό και όλα τα στελέχη της αντιπολίτευσης που κατέκλυσαν με δηλώσεις τους τα ΜΜΕ, με αποκορύφωμα την αναφορά του Γ. Πρετεντέρη που έφτασε να συγκρίνει τον Αλέξη Τσίπρα με τον Χίτλερ, κάνοντας τη γάτα των Ιμαλαΐων να γουργουρίζει από ευτυχία και ξεχνώντας ο ίδιος ότι η βασική αρχή προπαγάνδας του Γκέμπελς ήταν να επαναλαμβάνεται μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ διαρκώς ένα ψέμα έως ότου ο κόσμος το πιστέψει.
Πολύ προσεκτικοί στις δηλώσεις τους εμφανίστηκαν οι ίδιοι οι δικαστικοί παρά τη δικαιολογημένη οργή τους. Συνομιλήσαμε με τον επίτιμο αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλη Μαρκή και τον ρωτήσαμε αν θεωρεί ότι έπραξε σωστά ή λάθος ο Νίκος Παρασκευόπουλος ζητώντας πειθαρχική έρευνα.
Ο Β. Μαρκής απάντησε ότι ναι μεν είναι σωστή η παραγγελία αλλά ενδεχομένως ο χρόνος που έγινε, λίγο πριν από την προγραμματισμένη συνεδρίαση του ΣτΕ, αφήνει περιθώρια για διαφορετικές ερμηνείες. Τον ρωτήσαμε στη συνέχεια για τις αντιδράσεις που θα είχαν προκληθεί αν αυτή την παραγγελία ο υπουργός την έκανε μετά τη συνεδρίαση και κυρίως μετά τη χθεσινή απόφαση του ΣτΕ.
Προς τιμήν του ο κ. Μαρκής κατανόησε ότι ίσως στην περίπτωση αυτή όλοι θα μιλούσαν για εκδικητική πράξη. Ωστόσο ο ίδιος παρατήρησε ότι θα ήταν ορθότερο να είχε προβεί ταυτόχρονα ο υπουργός και στην πειθαρχική έρευνα και στη διαβίβαση στον Αρειο Πάγο των δημοσιευμάτων που έθιγαν τα προσωπικά δεδομένα του δικαστή για τη διερεύνηση ενδεχόμενων ποινικών εγκλημάτων.
Τέλος, απευθυνθήκαμε στον βασικό αποδέκτη τής άνευ προηγουμένου και ταυτόχρονα μιντιακής και πολιτικής επίθεσης υπουργό Νίκο Παρασκευόπουλο και του ζητήσαμε να εξηγήσει το πώς και το γιατί έφτασε στην απόφασή του. «Είναι αλήθεια ότι συγκεκριμένο κείμενο είχε τεθεί υπόψη μου από δικαστική αρχή τον Νοέμβριο του 2015 κι ενώ είχε ήδη γνωστοποιηθεί σε μεγάλο αριθμό δικαστών.
»Αμέσως απάντησα ενημερώνοντας τους προέδρους των δύο ανωτάτων δικαστηρίων ότι πρόκειται για ανώνυμες επιστολές με το περιεχόμενο που σήμερα έχει αποκαλυφθεί. Τους ενημέρωσα εγγράφως ότι τα συγκεκριμένα έγγραφα φέρονται να είναι παράνομα αποκτημένα και ότι αυτό δεν ενθαρρύνει πειθαρχική παρέμβαση του υπουργού.
»Σημείωνα δευτερευόντως ότι μια τέτοια παρέμβαση θα μπορούσε να πολλαπλασιάσει τους κινδύνους μιας αρνητικής δημοσιότητας και μιας προσβολής προσωπικών δεδομένων. Προσέθετα, τέλος, ότι θα παρακολουθώ διαρκώς την υπόθεση ώστε αν χρειαστεί να παρέμβω.
»Στην αρχή της εβδομάδας μου έγινε σαφές ότι τα περιστατικά που αναφέρονται στο υποκλαπέν κείμενο έχουν ήδη γίνει ευρύτερα γνωστά. Τότε για πρώτη φορά θεώρησα ότι η πειθαρχική διερεύνηση είναι οφειλόμενη αφού ήδη είχαν δημοσιοποιηθεί στο ευρύτερο κοινό τα σχετικά γεγονότα και μάλιστα από πολλές πηγές.
»Στη συνέχεια βέβαια, με την παρατήρηση του συνόλου των συμπεριφορών που σχετίζονται με το θέμα, μου έγινε σαφές ότι υπάρχουν ενδείξεις για τέλεση διαφόρων εγκλημάτων και για τον λόγο αυτό διαβίβασα τα σχετικά κείμενα στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου».
Τελικά χθες το απόγευμα, στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών διαβιβάστηκε από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου η εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου για τη διενέργεια έρευνας σχετικά με τη διαρροή προσωπικών δεδομένων δικαστή του Συμβουλίου της Επικρατείας.
Στον βούρκο της Ζούγκλας
Στον απόηχο της διαπόμπευσης του ανώτατου δικαστικού και των εύλογων σφοδρών αντιδράσεων των Δικαστικών Ενώσεων έγινε απολύτως ξεκάθαρη η προσπάθεια της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ να υποδείξουν ως ενόχους της μεθόδευσης αυτής το σύνολο της κυβέρνησης και ειδικά τον υπουργό Δικαιοσύνης.
Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ν.Δ. με ξαφνική ομιλία του στη Βουλή, στο όνομα της υπεράσπισης του κράτους δικαίου, αποσιώπησε την αναφορά της ανακοίνωσης των Δικαστικών Ενώσεων για τη σύμφωνη γνώμη τους στην ανάγκη ελέγχου προκειμένου να μην υπάρχει οποιαδήποτε σκιά:
Εν συνεχεία της χθεσινής παραγγελίας του Υπουργού Δικαιοσύνης, σχετικά με την έρευνα της υπόθεσης, που βεβαίως δεν άπτεται στην έτσι και αλλιώς συνταγματικά κατοχυρωμένη απαραβίαστη σφαίρα της ιδιωτικής ζωής, πιστεύουμε ότι με την πρέπουσα αμεροληψία, νηφαλιότητα και μυστικότητα, όπως άλλωστε αρμόζει και ο νόμος ορίζει, θα ενεργοποιηθούν τα αρμόδια όργανα της δικαιοσύνης
Ενώ λοιπόν, σύμφωνα και με τις χθεσινές πρωινές δηλώσεις σε ραδιοσταθμό της Eιρήνης Γιανναδάκη εκ μέρους της Ενωσης Διοικητικών Δικαστών και παρά την ισχυρή πίεση των δημοσιογράφων, η δικαστικός είπε ότι ο υπουργός όφειλε να προχωρήσει σε πειθαρχική έρευνα εφόσον το θέμα δημοσιοποιήθηκε και με αναφορά στη Βουλή, ο αρχηγός της Ν.Δ. και όλα τα στελέχη της έσπευσαν να επιτεθούν με βαρύτατους χαρακτηρισμούς στον υπουργό για τη διενέργεια ελέγχου.
Δεν δίστασαν δε να υπονοήσουν ότι ακόμα και η αθλιότητα σε βάρος του δικαστή ήταν προσχεδιασμένη με «διατεταγμένη υπηρεσία» του Ν. Νικολόπουλου.
«Η ενέργεια του Υπουργού να ζητήσει πειθαρχική έρευνα είναι δείγμα γραφής μιας εξουσίας χωρίς καμιά αναστολή. Εμείς θα προστατέψουμε το κύρος της δικαιοσύνης», δήλωσε ο Κυρ. Μητσοτάκης, ερμηνεύοντας ως σύμφωνη με την άποψη της Ν.Δ. την απόφαση του ΣτΕ να συζητήσει επί της ουσίας το θέμα της αντισυνταγματικότητας ως προάγγελο της απόφασης.
Μάλιστα ο Κ. Μητσοτάκης είπε συγκεκριμένα ότι «δεν μπορούν οι αποφάσεις της κυβέρνησης να προηγούνται των αποφάσεων της δικαιοσύνης» αναφερόμενος στον Νόμο Παππά και ξεχνώντας βέβαια την απόφαση Σαμαρά για το «μαύρο» στη δημόσια τηλεόραση που επιβλήθηκε σε μια νύχτα.
Το ξέχασαν αυτό και όλα τα στελέχη της αντιπολίτευσης που κατέκλυσαν με δηλώσεις τους τα ΜΜΕ, με αποκορύφωμα την αναφορά του Γ. Πρετεντέρη που έφτασε να συγκρίνει τον Αλέξη Τσίπρα με τον Χίτλερ, κάνοντας τη γάτα των Ιμαλαΐων να γουργουρίζει από ευτυχία και ξεχνώντας ο ίδιος ότι η βασική αρχή προπαγάνδας του Γκέμπελς ήταν να επαναλαμβάνεται μέσω των ελεγχόμενων ΜΜΕ διαρκώς ένα ψέμα έως ότου ο κόσμος το πιστέψει.
Πολύ προσεκτικοί στις δηλώσεις τους εμφανίστηκαν οι ίδιοι οι δικαστικοί παρά τη δικαιολογημένη οργή τους. Συνομιλήσαμε με τον επίτιμο αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Βασίλη Μαρκή και τον ρωτήσαμε αν θεωρεί ότι έπραξε σωστά ή λάθος ο Νίκος Παρασκευόπουλος ζητώντας πειθαρχική έρευνα.
Ο Β. Μαρκής απάντησε ότι ναι μεν είναι σωστή η παραγγελία αλλά ενδεχομένως ο χρόνος που έγινε, λίγο πριν από την προγραμματισμένη συνεδρίαση του ΣτΕ, αφήνει περιθώρια για διαφορετικές ερμηνείες. Τον ρωτήσαμε στη συνέχεια για τις αντιδράσεις που θα είχαν προκληθεί αν αυτή την παραγγελία ο υπουργός την έκανε μετά τη συνεδρίαση και κυρίως μετά τη χθεσινή απόφαση του ΣτΕ.
Προς τιμήν του ο κ. Μαρκής κατανόησε ότι ίσως στην περίπτωση αυτή όλοι θα μιλούσαν για εκδικητική πράξη. Ωστόσο ο ίδιος παρατήρησε ότι θα ήταν ορθότερο να είχε προβεί ταυτόχρονα ο υπουργός και στην πειθαρχική έρευνα και στη διαβίβαση στον Αρειο Πάγο των δημοσιευμάτων που έθιγαν τα προσωπικά δεδομένα του δικαστή για τη διερεύνηση ενδεχόμενων ποινικών εγκλημάτων.
Τέλος, απευθυνθήκαμε στον βασικό αποδέκτη τής άνευ προηγουμένου και ταυτόχρονα μιντιακής και πολιτικής επίθεσης υπουργό Νίκο Παρασκευόπουλο και του ζητήσαμε να εξηγήσει το πώς και το γιατί έφτασε στην απόφασή του. «Είναι αλήθεια ότι συγκεκριμένο κείμενο είχε τεθεί υπόψη μου από δικαστική αρχή τον Νοέμβριο του 2015 κι ενώ είχε ήδη γνωστοποιηθεί σε μεγάλο αριθμό δικαστών.
»Αμέσως απάντησα ενημερώνοντας τους προέδρους των δύο ανωτάτων δικαστηρίων ότι πρόκειται για ανώνυμες επιστολές με το περιεχόμενο που σήμερα έχει αποκαλυφθεί. Τους ενημέρωσα εγγράφως ότι τα συγκεκριμένα έγγραφα φέρονται να είναι παράνομα αποκτημένα και ότι αυτό δεν ενθαρρύνει πειθαρχική παρέμβαση του υπουργού.
»Σημείωνα δευτερευόντως ότι μια τέτοια παρέμβαση θα μπορούσε να πολλαπλασιάσει τους κινδύνους μιας αρνητικής δημοσιότητας και μιας προσβολής προσωπικών δεδομένων. Προσέθετα, τέλος, ότι θα παρακολουθώ διαρκώς την υπόθεση ώστε αν χρειαστεί να παρέμβω.
»Στην αρχή της εβδομάδας μου έγινε σαφές ότι τα περιστατικά που αναφέρονται στο υποκλαπέν κείμενο έχουν ήδη γίνει ευρύτερα γνωστά. Τότε για πρώτη φορά θεώρησα ότι η πειθαρχική διερεύνηση είναι οφειλόμενη αφού ήδη είχαν δημοσιοποιηθεί στο ευρύτερο κοινό τα σχετικά γεγονότα και μάλιστα από πολλές πηγές.
»Στη συνέχεια βέβαια, με την παρατήρηση του συνόλου των συμπεριφορών που σχετίζονται με το θέμα, μου έγινε σαφές ότι υπάρχουν ενδείξεις για τέλεση διαφόρων εγκλημάτων και για τον λόγο αυτό διαβίβασα τα σχετικά κείμενα στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου».
Τελικά χθες το απόγευμα, στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών διαβιβάστηκε από την εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου η εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου για τη διενέργεια έρευνας σχετικά με τη διαρροή προσωπικών δεδομένων δικαστή του Συμβουλίου της Επικρατείας.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 20/10/16 |
"ΑΠΟΓΡΑΦΕΣ", του Πάσχου Μανδραβέλη
Την αλληλουχία των γεγονότων ιστόρησε ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Νίκος Αλιβιζάτος χθες στον ΣΚΑΪ σχετικά με τον εν εξελίξει εκβιασμό ενός ανώτατου δικαστή για να συνταχθεί με την κυβερνητική γραμμή: Οπως εξήγησε, «ο εκβιασμός εις βάρος του δικαστή ήταν άμεσος. Μετά την πρώτη συνεδρίαση του ΣτΕ ήρθε η πρώτη προειδοποιητική βολή εις βάρος του με διάφορα δημοσιεύματα. Οταν είδαν ότι δεν τους φοβήθηκε και την περασμένη Παρασκευή τήρησε την ίδια έντιμη στάση, έβγαλαν στη δημοσιότητα και το όνομά του. Ομως δεν πέτυχαν τον σκοπό τους γιατί απεδείχθη ότι σε αυτή τη χώρα υπάρχουν άνθρωποι με σθένος» (ΣΚΑΪ , 19.10.2016).
Σε αυτή την αλληλουχία πρέπει να προσθέσουμε το πρωτοσέλιδο της «Αυγής» που, κατονομάζοντας τον ανώτατο δικαστή, συνέχισε το κυβερνάρεστο έργο της «Ζούγκλας» του κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, καθώς και τις ενέργειες του υπουργού Δικαιοσύνης Νίκου Παρασκευόπουλου, ο οποίος πρώτα διέταξε πειθαρχική έρευνα με βάση τα δημοσιεύματα και μετά ζήτησε να μάθει από πού κρατάει η σκούφια τους. Να σημειώσουμε ότι τυπικώς ο υπουργός Δικαιοσύνης, αφού δεν γνωρίζει την προέλευση των «αποκαλύψεων», δεν μπορεί να γνωρίζει και τη γνησιότητά τους. Εκτός αν έχει τυφλή εμπιστοσύνη στην εγκυρότητα των «ηλεκτρονικών δημοσιευμάτων».
Γράφαμε προεκλογικώς ότι η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα κοστίσει πολύ στην εθνική οικονομία, επειδή τα στελέχη του εμφορούνται από παλαιοκομμουνιστικές αντιλήψεις και βλέπουν πολλά οράματα. Υπολογίζαμε όμως ότι στον τομέα διαφθοράς, κυνισμού της εξουσίας, τα πράγματα για μικρό χρονικό διάστημα θα ήταν καλύτερα. Οχι επειδή η Αριστερά είχε στο DNA της το θρυλικό «ηθικό πλεονέκτημα», αλλά διότι θα χρειαζόταν χρόνος για να μάθει τα παλιά και βρώμικα κόλπα, που είναι σύμφυτα κάθε εξουσίας. Η μεγάλη έκπληξη είναι η ταχύτητα με την οποία αυτή η κυβέρνηση χώθηκε στον βούρκο του κυνισμού και της ανηθικότητας. Και πόσο γρήγορα ξεπέρασε όλους τους προηγούμενους. ΕΥΠ, παρακολουθήσεις, Ζούγκλα, ροζ αποκαλύψεις, σπίλωση, απειλές, εκβιασμοί, παρακράτος· πρώτη φορά, τόση μαζεμένη σήψη.
Προ δύο ετών, όταν ο κ. Μάκης Τριανταφυλλόπουλος είχε βγει στην αγορά με άλλου τύπου ροζ «αποκαλύψεις», διαβάζαμε στην «Αυγή» για «τη δημοσιογραφία του πολιτικού εκβιασμού και της λάσπης, που επανέκαμψε» και πως «αφορούν όλους οι δημοσιογραφικές πρακτικές της λάσπης. Αφορούν την πολιτική ζωή της χώρας, αφορούν τη δημόσια σφαίρα στο σύνολό της. Γι’ αυτόν τον λόγο η υπόθεση του “ροζ βίντεο” πάνω στο οποίο σπεκουλάρει ο Τριανταφυλλόπουλος δεν είναι υπόθεση της Αριστεράς μόνον. Ο βούρκος του Τριανταφυλλόπουλου είναι υπόθεση όλων, του πολιτικού συστήματος και της δημόσιας ζωής της χώρας. Είναι λάθος να περιχαρακωθεί ως υπόθεση της Αριστεράς. Η Αριστερά καλείται, πάντως, τώρα να δείξει ποια είναι η δική της απάντηση και η ποιοτική της διαφοροποίηση απέναντι στον δημοσιογραφικό οχετό. Απάντηση θαρρετή, χωρίς ενοχές, χωρίς αυτοθυματοποίηση και χωρίς «κουκούλωμα» («Αϊ σιχτίρ, “δημοσιογράφε”!», 22.6.2014).
Χθες η ίδια εφημερίδα είχε τίτλο «Ουαί υμίν Φαρισαίοι κομισταί» και το υμίν δεν ήταν με ήτα, όπως θα ’πρεπε. Το «Οι θύτες υποκρίνονται τα θύματα», πάντως, το έγραψαν σωστά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου