"ΩΣΤΟΣΟ, ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΠΟΥ ΝΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΟΡΙΑ": ΑΡΓΗΣΑΝ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΜΥΡΙΣΤΗΚΑΝ ΟΤΙ ΓΙ' ΑΥΤΟΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΛΟΓΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΡΟΥΡΗΣΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΦΥΛΑΞΗ ΤΟΥΣ ΑΝ ΑΠΑΙΤΗΘΕΙ...

ΟΙ ΚΗΠΟΥΡΟΙ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"-1417(66)

"Η ΑΥΓΗ", 20/10/16

Δεν είναι η καρέκλα "ηλεκτρική", αλλά η πραγματικότητα


Ο “ψεκασμός” συνταξιούχου από άνδρα των ΜΑΤ προκάλεσε σοκ και ποικίλα σχόλια, καθώς είναι επιβεβλημένο η Αριστερά, αλλά και κάθε προοδευτικός και δημοκρατικός πολίτης, να “ανατριχιάζουν” από τέτοια περιστατικά. Ωστόσο, έχουν περάσει αρκετές ημέρες, ο επικοινωνιακός και πολιτικός κουρνιαχτός έχει πλέον κατακάτσει και ίσως είναι ώρα να προσεγγίσουμε το θέμα αυτό, όπως και εν γένει τις πρακτικές της Αστυνομίας, με ψυχραιμία.

Αυτή η κυβέρνηση, όπως και κάθε κυβέρνηση, αντιμετωπίζει -και θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει- οριακές και ακραίες στιγμές. Είτε φταίει είτε όχι. Είτε τις προκαλεί είτε όχι. Όσα έγιναν προ τριών εβδομάδων στην αρχή της Ηρώδου Αττικού ήταν μία από αυτές τις στιγμές. Και η διαχείρισή της κατέδειξε την ανάγκη διεξαγωγής ενός ειλικρινούς διαλόγου, αλλά και μιας ψύχραιμης ανάλυσης αυτού καθεαυτό του περιστατικού. Για παράδειγμα, πόσοι θυμούνται ότι ψεκάστηκε ένας συνταξιούχος από μόνο έναν άνδρα των ΜΑΤ; Πόσοι θυμούνται τα πλάνα που έδειχναν ένα λεωφορείο έτοιμο να ανατραπεί και να καταπλακώσει πολλούς αστυνομικούς, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές τους; Πόσοι γνωρίζουν ότι από αυτό το περιστατικό κατέληξαν κάποιοι αστυνομικοί στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο;

Πέραν αυτών: Τί γίνεται σε αντίστοιχες οριακές στιγμές; Εντάξει, χημικά τέλος. Σωστό, επιβεβλημένο και απαιτητό από όλους. Πέραν αυτού, όμως, τι πρέπει να κάνει η Αστυνομία σε αντίστοιχες περιπτώσεις; Πού σταματά η “καταστολή” και πού ο εκνευρισμός ενός αγανακτισμένου (για οποιονδήποτε λόγο, δίκαιο ή άδικο) πλήθους; Σταματά στην αρχή της Ηρώδου Αττικού; Στη μέση; Στα κάγκελα του Μαξίμου ή μήπως πέρα απ' αυτά; Αν αύριο κάποιοι άλλοι διαδηλωτές απαιτήσουν όχι να προχωρήσουν προς το Μαξίμου, αλλά να μπουν στο πρωθυπουργικό γραφείο, τότε τι γίνεται; Επαρκεί το (πολύ σωστό) σύνθημα “Όχι πια χημικά”;

Υποτίθεται ότι, από επιχειρησιακής πλευράς, τα χημικά αλλά και οι χειροβομβίδες κρότου - λάμψης χρησιμοποιούνται για να αποφευχθεί η εμπλοκή. Η μάχη σώμα με σώμα, που προφανώς κρύβει ρίσκα και κινδύνους για σοβαρούς τραυματισμούς. Όμως, όταν έγινε η πρώτη προσπάθεια για κατάργηση των χημικών και εισήχθησαν οι “κρότου - λάμψης”, τότε ήταν που ένας διαδηλωτής έχασε την ακοή του απ' αυτές.

Με άλλα λόγια, πάντα θα υπάρχουν αγανακτισμένοι διαδηλωτές που θα θέλουν να μπουκάρουν στη Βουλή ή στο Μαξίμου. Πάντα θα ισχύει ότι χημικά που απαγορεύονται σε εμπόλεμες ζώνες δεν θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για την “διαχείριση” διαδηλώσεων. Ωστόσο, πάντα θα πρέπει κάπου να μπαίνουν κάποια όρια. Το πώς, από ποιους και με τίνων την πολιτική απόφαση είναι θέμα προς συζήτηση. Και, επειδή πολλοί έσπευσαν να ζητήσουν το “κεφάλι” του Ν. Τόσκα για το ατυχές περιστατικό, χρειάζεται να γίνει κατανοητό ότι “ηλεκτρική” δεν είναι η καρέκλα της Κατεχάκη, αλλά η ίδια η πραγματικότητα.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΕΛΙΓΓΩΝΗΣ