Η περασμένη Πέμπτη ήταν ο τόπος που ενώνονται, και χωρίζονται μαζί, δυο δρόμοι. Ο ένας να κοιτάει σ’ ένα απελεύθερο μέλλον όλο φως κι ο άλλος να πισωγυρίζει σ’ ένα παρελθόν όλο σκότος, δόλο και απάτη. Κι όλα αυτά στην ίδια χώρα, στο ίδιο φως, στην ίδια γλώσσα. Αν αυτό δεν είναι διπολική διαταραχή τότε τι είναι; Βέβαια, να μη λέμε και μεγάλα λόγια γιατί, για να την πω και την αμαρτία μου, εκεί που ψάρεψα στο Διαδίκτυο και περιδιάβαινα χαζεύοντας έπεσα στη φράση: «Οι δεσμοί ανάμεσα στη διπολική διαταραχή και την ιδιοφυΐα είναι στενότατοι, όπως έχει αποδείξει η Iστορία»...

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

                                 "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 17-18/02/24

Διπολισμός

ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ ΦΑΣΟΥΛΗ

Προχθές Πέμπτη δυο γεγονότα διασταυρώθηκαν ή μάλλον δυο γεγονότα σταύρωσαν τη μέρα. Απ’ τη μια μεριά η ψήφιση του νόμου για τον γάμο των ομοφύλων, ένας νόμος που μας πάει σαν κράτος πολύ μπροστά κι όπως λέει στο προχθεσινό του άρθρο ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στο άρθρο του στη LIFO «…O Μητσοτάκης κάνει κάτι όντως τολμηρό: σπρώχνει την κοινωνία να πάει παρακάτω. Και έχει την τόλμη να αντιπαρατεθεί στο πιο αντιπαθητικό κομμάτι της παραδοσιακής Δεξιάς, η ρητορική της οποίας, παλινωδεί τις τελευταίες μέρες μεταξύ ρατσισμού και γραφικότητας» κι απ’ την άλλη η συγκλονιστική ομιλία της Μαρίας Καρυστιανού στο Ευρωκοινοβούλιο που δείχνει ότι η χώρα μας πάει πολύ πίσω.

Στάθηκα ώρα στην παρουσία, στο ύφος, στο ήθος και στη συγκρότηση της σκέψης αυτής της γυναίκας που ζει κάτω απ’ το βάρος ενός αβάσταχτου πένθους και που αντί να τη λυγίσει την κάνει να σηκώνει ένα ανάστημα που μόνο δέος μπορεί να προκαλέσει.

Είναι σπουδαίο πράγμα να αξιωθείς τη φράση «Εμείς είμαστε η φωνή των νεκρών μας». Θέλει πολύ κουράγιο, μεγάλο σθένος να μιλήσεις με έναν τέτοιο τρόπο ώστε να μη χαθεί το μέγεθος όταν το παφλάζον αίσθημα πάει να γίνει λέξεις.

Κι έτσι είχαμε δυο εικόνες εντελώς αντίθετες την ίδια μέρα. Η μητέρα στα μαύρα και η πλατεία στο χρώμα του ουράνιου τόξου. Υπήρξαν βέβαια και άλλοι πόλοι που αντί να πάρει ο καθένας τον δρόμο του ενώθηκαν προς απορίαν όλων μας. Διότι πώς να δεχθείς τη θέση του κυρίου Κουτσούμπα που ήρθε κι έπιασε στασίδι δίπλα, για να μην πω ανάμεσα, σφήνα δηλαδή στα κόμματα της άκρας Δεξιάς;

Πάντως ό,τι και να λέμε η περασμένη Πέμπτη ήταν ο τόπος που ενώνονται, και χωρίζονται μαζί, δυο δρόμοι. Ο ένας να κοιτάει σ’ ένα απελεύθερο μέλλον όλο φως κι ο άλλος να πισωγυρίζει σ’ ένα παρελθόν όλο σκότος, δόλο και απάτη. Κι όλα αυτά στην ίδια χώρα, στο ίδιο φως, στην ίδια γλώσσα.

Αν αυτό δεν είναι διπολική διαταραχή τότε τι είναι; Βέβαια, να μη λέμε και μεγάλα λόγια γιατί, για να την πω και την αμαρτία μου, εκεί που ψάρεψα στο Διαδίκτυο και περιδιάβαινα χαζεύοντας έπεσα στη φράση: «Οι δεσμοί ανάμεσα στη διπολική διαταραχή και την ιδιοφυΐα είναι στενότατοι, όπως έχει αποδείξει η Iστορία».

Ε, δεν μας έχω και για τόσο ιδιοφυείς πια. Ούτε και κουτούς θα μας έλεγα, νομίζω πως περισσότερο ρέπουμε προς το «κουτοπόνηροι». Βλέπω πως βαδίζουμε εν ρυθμώ με σθένος και αγωνιστικότητα, με πανό και σημαίες ανεμίζοντες μιαν «Οδό Κουτοπονήρων», που έλεγε και ο Διαγόρας.

Την ίδια στιγμή όμως πάλι μας βλέπω να τραγουδάμε τραγούδια της χαράς και μιας αέναης ελευθερίας της άνοιξης.

Τελικά, για να λυθούν τα μάγια, λέω να ξανατραγουδήσω για μια ακόμα φορά μαζί με τον Διονύση…

«Ο κόσμος λιώνει σαν δωμάτιο με σόμπα/

κι οι δυο Ελλάδες σιγοπίνουν το πιοτό».

Χαιρετώ σας

Και φιλώ σας.