Επειδή τα δημόσια πράγματα είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να τα εμπιστευόμαστε στους κλειστούς, ολιγάνθρωπους, αντιδημοκρατικούς και ανεξέλεγκτους κομματικούς μηχανισμούς, νομίζω ότι η καθιέρωση του θεσμού των primaries, προκριματικών εκλογών για τα δημόσια αξιώματα -ανοιχτών σε όλους τους πολίτες όχι μόνο στα κομματικά μέλη - θα αποδυνάμωνε τις κομματικές ολιγαρχίες και θα βελτίωνε την ποιότητας της δημοκρατίας μας, πολύ περισσότερο από όσο οι διαδηλώσεις και καταλήψεις. Άλλωστε, η καθιέρωση τους στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα αποτελούσε προοδευτική δημοκρατική κατάκτηση απέναντι στους σκληρυμένους κομματικούς μηχανισμούς. Το ότι εδώ οι primaries εκφυλίστηκαν στην «εκλογή του αρχηγού από τη βάση» δείχνει και πόσο επικίνδυνα ολιγαρχική είναι η κατάσταση των πολιτικών πράγματων και γιατί είναι τόσο δύσκολο να αλλάξει....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 02/03/21

Ακούμε και διαβάζουμε διάφορα για τις εκλογές στις τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: τι έκανε η «Ομπρέλα», πώς φέρθηκαν οι «Προεδρικοί» ή οι πασοκογενείς, τι ρόλο παίζουν στις διαδικασίες η αδελφή, ο ξάδελφος και η γιαγιά του κ. Τσίπρα - ένα δεν μαθαίνουμε: πόσοι παίρνουν μέρος στις διαδικασίες. Οι πηγές που ενημερώνουν τους δημοσιογράφους είναι λαλίστατες όταν πρόκειται να θάψουν εσωκομματικούς αντιπάλους αλλά προφανώς αρνούνται να θάψουν το κόμμα αποκαλύπτοντας το ολιγάνθρωπό του - λογικό είναι.

Είναι γνωστό πάντως πως οι εξαιρετικά φιλόδοξοι στόχοι εγγραφής νέων μελών μετά την εκλογική αποτυχία του 2019 απέτυχαν - αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το θέμα είναι ότι αυτές ολιγάνθρωπες κρυφές αναμετρήσεις για τα κομματικά πόστα είναι εθνικής σημασίας: καθένας/μία που ανεβαίνει στην ιεραρχία του (ιδιωτικού) κομματικού μηχανισμού, καθίσταται αυτόματα σχεδόν υποψήφιος/α για αιρετό δημόσιο αξίωμα σε δήμους, περιφέρειες, συνδικάτα και βεβαίως στη βουλή.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει για όλα τα κόμματα - τους πλήρως απομαζικοποιημένους πλέον ολιγαρχικούς σχηματισμούς επαγγελματιών πολιτικών που λυσσωδώς ανταγωνίζονται και πολώνονται για να επικρατήσουν. Ήτοι, απολύτως κλειστοί μηχανισμοί -ιδιωτικοί επαναλαμβάνω, εκτός παντός δημοσίου ελέγχου, χωρίς καμιά υποχρέωση λογοδοσίας- αποφασίζουν για τα δημόσια αξιώματα στη χώρα μας. Διότι ανεξάρτητοι υποψήφιοι έχουν ελάχιστες πιθανότητες να εκλεγούν σε δημοτικές ή περιφερειακές εκλογές και καμία απολύτως σε εθνικές: ακόμα και αν κάποιος λάβει το 90% των ψήφων στον νομό του δεν θα εκλεγεί γιατί δεν θα έχει το πανελλήνιο 3%. Υποτίθεται ότι το όριο καθιερώθηκε για να αποκλειστεί η εκλογή βουλευτών ελεγχόμενων από το τουρκικό προξενείο στη Θράκη· στην πραγματικότητα με το 3% επιτεύχθηκε ο αρχηγικός κεντρικός έλεγχος των κομμάτων και της πολιτικής ζωής.



Επειδή τα δημόσια πράγματα είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να τα εμπιστευόμαστε στους κλειστούς, ολιγάνθρωπους, αντιδημοκρατικούς και ανεξέλεγκτους κομματικούς μηχανισμούς, νομίζω ότι η καθιέρωση του θεσμού των primaries, προκριματικών εκλογών για τα δημόσια αξιώματα -ανοιχτών σε όλους τους πολίτες όχι μόνο στα κομματικά μέλη - θα αποδυνάμωνε τις κομματικές ολιγαρχίες και θα βελτίωνε την ποιότητας της δημοκρατίας μας, πολύ περισσότερο από όσο οι διαδηλώσεις και καταλήψεις. Άλλωστε, η καθιέρωση τους στις ΗΠΑ στις αρχές του 20ου αιώνα αποτελούσε προοδευτική δημοκρατική κατάκτηση απέναντι στους σκληρυμένους κομματικούς μηχανισμούς.

Το ότι εδώ οι primaries εκφυλίστηκαν στην «εκλογή του αρχηγού από τη βάση» δείχνει και πόσο επικίνδυνα ολιγαρχική είναι η κατάσταση των πολιτικών πράγματων και γιατί είναι τόσο δύσκολο να αλλάξει.