"...Η Φώφη Γεννηματά έχει κερδίσει τη μάχη για την ηγεσία σε αυτό το κόμμα - και χθες, εύκολα, έναντι κυρίως του Παύλου Γερουλάνου, έδειξε ότι παραμένει κυρίαρχη των μηχανισμών. Αυτό που έχει χάσει, μαζί με την αδιαφορία της να διεκδικήσει τη μεταρρυθμιστική δυναμική της παρουσίας του ΠΑΣΟΚ στις μνημονιακές κυβερνήσεις, είναι η οποιαδήποτε σχέση με το παρόν και το μέλλον της χώρας, που να εδράζεται στην πραγματικότητα. Λείπει η πρόταση για την οικονομική ανάπτυξη, για τις μεταρρυθμίσεις που συνεχίζει να έχει ανάγκη η χώρα, για τις αναπροσαρμογές της Παιδείας της, για τις παραγωγικές κατευθύνσεις της, για τον ρόλο της στην παγκοσμιοποίηση. Η όποια λύση στα όποια προβλήματα βρίσκεται στα κομματικά κλισέ. Στο σκευοφυλάκιο με τα παλιά λάβαρα. Στην επίκληση της Αριστεράς. Καλός τρόπος για να υπάρξουν τα όποια στελέχη μέχρι τις επόμενες εκλογές. Αλλά φτάνει;..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 25/11/19

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

"Πάνε περίπου 10 χρόνια από την τελευταία φορά που το ΠΑΣΟΚ πήρε το τιμόνι της χώρας στα χέρια του" είπε χθες η Φώφη Γεννηματά μιλώντας στο συνέδριο που, ουσιαστικά, κλείνει τον κύκλο του ιστορικού κόμματος της Μεταπολίτευσης. Εσκεμμένα, προσαρμόζει την πραγματικότητα στον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται. Το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στη διακυβέρνηση στηρίζοντας με στελέχη του και την κυβέρνηση Παπαδήμου και την κυβέρνηση Πικραμμένου. Αλλά κυρίως ανέλαβε την ευθύνη ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων και στις κυβερνήσεις Σαμαρά (Ιούνιος 2012 - Ιανουάριος 2015).

Το ΠΑΣΟΚ υπέγραψε δύο Μνημόνια. Και παρά τις αντιφάσεις της εποχής, σε βάρος του στενού κομματικού συμφέροντος, εργάστηκε μεταρρυθμιστικά - μεταξύ άλλων, πιστώνεται με τη σημαντική παρέμβαση στο χρέος με ονομαστικό κούρεμα (Private Sector Involvement - PSI), αποδεχόμενο σημαντικές απώλειες στο παραδοσιακό συνδικαλιστικό κίνημα. Επίσης, στην τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, το 2012, και στη συνέχεια, μετά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ λόγω του «μαύρου» στην ΕΡΤ, στη δικομματική συνέχειά της, το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε μεταρρυθμιστική δύναμη, σε βάρος του κομματικού συμφέροντός του, δίνοντας την πιο δύσκολη περίοδο της χώρας διαρκή μάχη με τον λαϊκισμό.

Τη μάχη αυτή συνέχισε να τη δίνει το κρίσιμο 2015, όταν παίχτηκαν στα ζάρια η τύχη της χώρας, η ευρωπαϊκή της πορεία, η ευημερία και η ασφάλειά της. Οι ευρωπαϊστές του κόμματος ήταν μπροστά στις κινητοποιήσεις των «Μένουμε Ευρώπη», συστηματικά απέναντι στις δυνάμεις του εθνικολαϊκισμού, απέναντι στο «Οχι» του δημοψηφίσματος. Και το καλοκαίρι του 2015, το κόμμα έβαλε πλάτη προκειμένου η χώρα να παραμείνει στην Ευρώπη και στο ευρώ.

Πού είναι όλη αυτή η ουσιαστική προσφορά του κόμματος στη χώρα και στους πολίτες της; Μην αναζητάτε αναφορές στις ομιλίες της προέδρου και των στελεχών που τη στηρίζουν. Η Φώφη Γεννηματά επιμένει στη διαχείριση ενός χώρου σε συνθήκες ιδεολογικής και οργανωτικής αναπαλαίωσης. Τα πολιτικά προτάγματα του Κινήματος Αλλαγής, που διαδέχεται το ΠΑΣΟΚ, είναι η 3η του Σεπτέμβρη, η αντιδεξιά ρητορική της δεκαετίας του 1980, οι σφιγμένες γροθιές και η αναπροσαρμογή του παλαιού αντικαπιταλιστικού λόγου στο σήμερα με επικαιροποιημένα, αλλά άδεια πολιτικού περιεχομένου, συνθήματα. Τα νοήματα προσαρμόζονται για να χωρέσουν στα παλαιοπασοκικά κλισέ, που συντηρούνται σε έναν κομματικό οργανισμό που κινείται στατικά. Ενα κόμμα του 6% (κατά τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις), που έχει δανείσει σημαντικούς μεταρρυθμιστές στην κυβέρνηση και έχει μπολιάσει με οπαδούς των αντιλήψεών του την αξιωματική αντιπολίτευση.

Η Φώφη Γεννηματά έχει κερδίσει τη μάχη για την ηγεσία σε αυτό το κόμμα - και χθες, εύκολα, έναντι κυρίως του Παύλου Γερουλάνου, έδειξε ότι παραμένει κυρίαρχη των μηχανισμών.

Αυτό που έχει χάσει, μαζί με την αδιαφορία της να διεκδικήσει τη μεταρρυθμιστική δυναμική της παρουσίας του ΠΑΣΟΚ στις μνημονιακές κυβερνήσεις, είναι η οποιαδήποτε σχέση με το παρόν και το μέλλον της χώρας, που να εδράζεται στην πραγματικότητα. Λείπει η πρόταση για την οικονομική ανάπτυξη, για τις μεταρρυθμίσεις που συνεχίζει να έχει ανάγκη η χώρα, για τις αναπροσαρμογές της Παιδείας της, για τις παραγωγικές κατευθύνσεις της, για τον ρόλο της στην παγκοσμιοποίηση. Η όποια λύση στα όποια προβλήματα βρίσκεται στα κομματικά κλισέ. Στο σκευοφυλάκιο με τα παλιά λάβαρα. Στην επίκληση της Αριστεράς. Καλός τρόπος για να υπάρξουν τα όποια στελέχη μέχρι τις επόμενες εκλογές. Αλλά φτάνει;

Το ΚΙΝΑΛ (είτε με πασοκικά λάβαρα είτε χωρίς) μοιάζει, αυτοκτονώντας, να έχει παραιτηθεί από τη διεκδίκηση του πολιτικού Κέντρου και της Κεντροαριστεράς. Παραχώρησε τον πολιτικό του ρόλο σε άλλους. Κρίμα, αλλά κανένα μέλλον δεν το εμπεριέχει.