ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΥΣΠΕΙΡΟΥΜΕΝΟΥ ΣΥΡΙΖΑ...

"ΤΑ ΝΕΑ", 25/11/19

ΤΟΥ Ι.Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Οι δημοσκοπήσεις διαψεύδουν τους δημοσκόπους. Οι οποίοι δυσκολεύονται να διατυπώσουν κάτι που όλες οι έρευνές τους καταγράφουν: ο ΣΥΡΙΖΑ πέφτει.

Για την ακρίβεια βρίσκεται σε πορεία εμφανούς αποσυσπείρωσης και σαφούς υποχώρησης.

Οσοι προτιμούν τις ισορροπίες από τα ερευνητικά δεδομένα καταφεύγουν στην ορθή επισήμανση ότι ο μετεκλογικός ΣΥΡΙΖΑ έχει παγιώσει ένα ποσοστό της τάξης του 23%-24%.

Ποσοστό το οποίο συναντάμε όχι μόνο στην πρόθεση ψήφου αλλά και στην επιλογή Πρωθυπουργού, στην αρνητική αξιολόγηση της σημερινής κυβέρνησης ή σε επιμέρους ζητήματα της ατζέντας, όπως π.χ. το άσυλο.

Αλλά αυτό δεν είναι παρά η μία ανάγνωση των πραγμάτων. Η ανώδυνη και η εξισορροπιστική.

Για την ακρίβεια δεν λέει κάτι που δεν ξέραμε. Είναι προφανές ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκπροσωπεί ένα αξιοσημείωτο ποσοστό του εκλογικού σώματος. Διαφορετικά δεν θα ήταν αξιωματική αντιπολίτευση.

Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί εκπροσωπεί όλο και λιγότερους. Τρεις εξηγήσεις μπορώ να βρω.

Πρώτον, ότι οι εκλογές άλλαξαν καταλυτικά την πολιτική ατζέντα. Για την ακρίβεια αποτύπωσαν την αλλαγή της. Και σε αυτό το νέο κοινωνικό σκηνικό ο ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύεται και αγκομαχά να βρει τη θέση του.

Δεύτερον, ότι μια εκλογική ήττα έχει πάντα βαριές συνέπειες για τον ηττημένο. Οι οποίες προφανώς δεν αντιμετωπίζονται με τον ηττημένο να υποδύεται τον νικητή ή να κάνει τον καμπόσο στη Βουλή.

Η βλακώδης θεωρία δηλαδή ότι «ο Τσίπρας δεν έχασε από τον Μητσοτάκη» είναι ο χειρότερος σύμμαχος του Τσίπρα. Καλώς ή κακώς, όχι μόνο τον καθάρισε ο Μητσοτάκης αλλά του πήρε και τα εσώρουχα.

Τρίτον, ότι το 31,5% του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα συγκυριακό ποσοστό που δεν αποτύπωνε την πραγματική δύναμή του. Και ότι αυτή βρίσκεται πολύ πιο κοντά στο 23%-24% που πήρε στις ευρωεκλογές του Μαΐου και την οποία καταγράφουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις.

Προσωπικά θα υιοθετούσα και τις τρεις εξηγήσεις.

Η τρίτη μάλιστα συνοδεύεται εξ όσων γνωρίζω κι από στοιχεία επεξεργασίας της ψήφου της 7ης Ιουλίου - επιφυλάσσομαι μόλις ολοκληρωθει η σχετική μελέτη να τα θέσω υπόψη σας.

Επί της ουσίας όλες οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα. Εμποδίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ να φορέσει καινούργια ρούχα.

Είτε επειδή είναι εγκλωβισμένοι σε ένα ξεπερασμένο κοινωνικό αφήγημα, είτε επειδή δεν μπορούν να επεξεργαστούν και να ερμηνεύσουν το περιεχόμενο της ήττας τους, είτε επειδή βαυκαλίζονται ότι μετρούν περισσότερο από όσο πραγματικά μετρούν, καταλήγουν σε μια παράδοξη αγκύλωση.

Τη στιγμή που θα έπρεπε να τα αλλάξουν όλα, εμφανίζονται τόσο ευχαριστημένοι από τον εαυτό τους που δεν αλλάζουν τίποτα!

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Η αριστερή πλευρά του Σαββατοκύριακου ξεκίνησε με μια ομιλία, συνεχίστηκε με μια συνέντευξη και τελείωσε με ένα ντοκιμαντέρ.

Στην ομιλία της στο 11ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, η Φώφη Γεννηματά κήρυξε το τέλος «της εσωστρέφειας, της μιζέριας και της υπονόμευσης» και έδωσε ραντεβού στους εσωκομματικούς της αντιπάλους για το… 2021! Στη συνέντευξή του στον ΑΝΤ1, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος υπήρξε ακόμη λιγότερο γενναιόδωρος: ο Τσίπρας, είπε, θα αντέξει τουλάχιστον μια δεκαετία. Στο ΚΚΕ, πάλι, βάλθηκαν να αποκαταστήσουν την ιστορική αλήθεια: σε ντοκιμαντέρ που προέβαλε η νεολαία του κόμματος στο Ιλιον, το τείχος του Βερολίνου χαρακτηρίζεται «αντιφασιστικό» και «προστατευτικό», η πτώση του μπαίνει σε εισαγωγικά και η πρώην Δυτική Γερμανία παρουσιάζεται με τη σβάστικα και το σήμα του ΝΑΤΟ σε μαύρο φόντο.

Σφήνα ανάμεσα σε τρία αριστερά κόμματα που ονειρεύονται νίκες χρησιμοποιώντας λίγο-πολύ παλιοκαιρισμένα υλικά, μπήκε για τελευταία φορά ένα άλλο κόμμα που προσπάθησε να αλλάξει την Ελλάδα χωρίς να αποφασίσει ποτέ σε ποιον ακριβώς χώρο ανήκει. «Προτιμήσαμε έναν λόγο χωρίς κόμμα από ένα κόμμα χωρίς λόγο», είπε ο Σταύρος Θεοδωράκης στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του στο Μεταξουργείο. Αναφερόταν στη θέση του Ποταμιού υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών, αλλά κάποιος θα μπορούσε να εκλάβει τη συγκεκριμένη αποστροφή και ως επιτύμβια επιγραφή.

Σε μια ομιλία χαμηλών τόνων, που φορτίστηκε συναισθηματικά μόνο όταν αναφέρθηκε το όνομα του Σταύρου Τσακυράκη, ο απερχόμενος επικεφαλής αναφέρθηκε στην «ποταμίσια πολιτική ηθική» (που δεν έπεισε), χαρακτήρισε λάθος τη συμμαχία με το παλιό (χωρίς να αιφνιδιάσει όσους συνεδρίαζαν εκείνη την ώρα στο ΣΕΦ) και μίλησε για μια «ατέλειωτη ιστορία προδοσίας» (λέγοντας ότι κάθε κρίσιμη στιγμή για το κόμμα έφευγε κι ένας). Στο τέλος εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι θα έρθει η στιγμή που θα ξεπηδήσει ένα νέο Ποτάμι, με νέες απαντήσεις. «Ο σπόρος που ρίξαμε μ' αυτή την απόφαση», είπε, «θα φυτρώσει ξανά».

Μια ανάλογη πρόβλεψη έκανε λίγο αργότερα ο Παύλος Γερουλάνος από το βήμα του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. «Ο,τι και να θάψετε εδώ μέσα σήμερα θα αναστηθεί εκεί έξω αύριο», δήλωσε, θέτοντας ευθέως θέμα ηγεσίας. Γνωρίζει βέβαια ότι θα πρέπει να περιμένει: εκλογές δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα, άρα η εκτίμησή του ότι το ΚΙΝΑΛ μπαίνει στις όχθες που χάραξε το Ποτάμι δεν θα δοκιμαστεί σύντομα στην πράξη. Γνωρίζει επίσης ότι τυχόν προσπάθειά του να δημιουργήσει αυτή τη στιγμή ένα νέο κόμμα είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Ακόμη κι αν ένωναν τις δυνάμεις τους όλοι οι δυσαρεστημένοι, παρόντες και απόντες.

«Δεν ακούσαμε τους ποιητές που έλεγαν πως δεν θα ήταν ύαινες αν εμείς δεν ήμασταν αρνιά», είπε στην ομιλία του ο Θεοδωράκης, παραφράζοντας ελαφρώς τον Σαίξπηρ. Είναι αλήθεια ότι τα αρνιά σφαγιάστηκαν πρόωρα. Αλλά θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι μείναμε με τις ύαινες.

...και από το "Φιλελεύθερο"

"Φιλελεύθερος", 25/11/09