"...Είναι μια θεσμική τακτική, δομημένη στις αρχές του, ή ένα μπες βγες στην «αστική πολιτική» που υπενθυμίζει τη διττή ικανότητα του Περισσού να ρυθμίζει και να απορρυθμίζει πλευρές της αστικής λειτουργίας; Οι του ΚΚΕ θα διαφωνούσαν πλήρως με το ερώτημά μας. Η επιδιωκόμενη σύγκλιση που αναζητά η κυβέρνηση περνά απ’ τον Περισσό. Οι τελευταίοι δεν έκαναν πίσω στη θέση τους. Το όλον πολιτικό σύστημα μετακινήθηκε στους όρους τους. Και ακόμη και πάνω στην εκκρεμούσα ένσταση του ΚΚΕ που δίνει και το στίγμα της συζήτησης. Θεσμικό συχνά αλλά και απείθαρχο το ΚΚΕ για μια μερίδα του δημόσιου λόγου αποτελεί πυλώνα της «κανονικότητας» και ικανό πόλο να ενσωματώνει και να οριοθετεί τον ριζοσπαστισμό. Μπορεί μέλη του να ρίχνουν μπογιές στο άγαλμα του Τρούμαν και να συγκρούονται με την αστυνομία και την ίδια ώρα να θέτει ζητήματα «αντισυνταγματικότητας» εντός της Βουλής. Το σύστημα βέβαια διαβάζει μονόπλευρα την όλη τακτική του ιστορικού κόμματος. Ακόμη και το «αστικό δημοκρατικό Σύνταγμα» για το ΚΚΕ είναι το αποτέλεσμα λαϊκών θυσιών. Και η κινηματική του έκφραση είναι η αναγκαία προϋπόθεση για τα κεκτημένα του λαού που δεν αναιρεί τη θεσμική του παρουσία στην Πολιτική – και όπου απαιτείται..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 23-24/11/19

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗ

Σε πρόσφατη συνέντευξή του ο Δημήτρης Κουτσούμπας διευκρίνισε ότι «παρά τα όσα γράφονται και λέγονται ο ρόλος του ΚΚΕ δεν είναι ούτε ρυθμιστικός, ούτε απορρυθμιστικός». Η αιχμή ήταν η ψήφος των αποδήμων. Η ουσία όμως ήταν η θέαση του Περισσού για την πολιτική σκηνή και τις αντιθέσεις της και ιδιαίτερα σήμερα που τείνει να παγιωθεί ένας νέος διπολισμός. Και με την ιδιαιτερότητα, ο ένας εκ των δύο πόλων να έχει ακόμη αναφορά στην Αριστερά.

Δεν ήταν λίγοι αυτοί που αιφνιδιάστηκαν από το γεγονός πως το ΚΚΕ κατέθεσε όρους για να συναινέσει στην ψήφο των αποδήμων. Ορους που σύμφωνα με μια ανάγνωση μετέβαλαν όλο τον πυρήνα των προτάσεων της κυβέρνησης αλλά προχωρούσαν ένα (θεσμικό) βήμα στο να ξεμπλοκάρει η εν λόγω ψήφος. Ας κρατήσουμε το γεγονός πως μέχρι εκείνη την ώρα η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έδειχνε καμία συναίνεση αλλά σφυροκοπούσε την τομή ως «αλλοίωση της εκλογικής συμπεριφοράς».

Παρ’ όλα αυτά, και ύστερα από μπόλικο παζάρι ο Τάκης Θεοδωρικάκος και η κυβέρνηση μετατοπίζονταν στους όρους που έθετε το ΚΚΕ, ενώ και ο ΣΥΡΙΖΑ αναγκαζόταν να μεταβάλει την δική του θέση – και αφού αποσαφηνιζόταν πως με κάποιο τρόπο όσοι θα ψηφίζουν θα έχουν δεσμούς με την πατρίδα και η ψήφος τους θα έχει επίδραση στη ζωή τους.

Δεν ήταν λίγοι αυτοί που έλεγαν έστω με μια δόση υπερβολής πως η ψήφος των ομογενών θα είναι βασισμένη στην πρόταση του ΚΚΕ. Κι όμως η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση στη Βουλή – κομβική για το ΚΚΕ αφού αποτυπώνει ως συζήτηση την ταξική έκφραση κάθε πολιτικής δύναμης – φανέρωσε μια αναδίπλωση του Περισσού πάνω στο εν λόγω θέμα. Και παρότι όπως επιμένουν κυβερνητικοί κύκλοι στο άρθρο 54 (παρ. 4) συμπεριελήφθησαν όλες οι προϋποθέσεις που ετέθησαν από τα κόμματα στη διακομματική επιτροπή. «Η πρώτη μελέτη που έχουμε κάνει μέχρι στιγμής, φυσικά θα τοποθετηθούμε οριστικά όταν έρθει κανονικά η διαδικασία στις επιτροπές και στην ολομέλεια, η πρώτη ανάγνωση είναι ότι δεν καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις που είχαμε βάλει έτσι ώστε να μην αλλοιώνεται το εκλογικό σώμα», είπε πριν από μια περίπου εβδομάδα ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ σε συνέντευξή του στην ΕΡΤ1.

Και συμπλήρωσε πως «είναι πάρα πολλά τα ζητήματα, έχουν σημασία και οι διατυπώσεις, τώρα δεν την έχω εδώ μπροστά μου. Αλλά αυτό γι’ αυτά που σας έλεγα πριν, το ενεργό ΑΦΜ για παράδειγμα ή το πόσα χρόνια και πώς αποδεικνύεται πως έζησες στην Ελλάδα ή πόσα χρόνια λείπει κάποιος, το πώς γίνεται η διαδικασία με τα εκλογικά τμήματα και αν εξασφαλίζεται ο έλεγχος και της αυτοπρόσωπης παρουσίας αλλά και του να μη γίνει νοθεία και αλλοίωση του εκλογικού σώματος. Και μια σειρά ζητήματα αντισυνταγματικότητας που μπορεί να εγερθούν διότι δεν είναι σαφείς οι διατυπώσεις για τις αλλαγές στο άρθρο 54, υπάρχει και το άρθρο 51, μη μείνουμε όμως τώρα στις διατυπώσεις».


Το παιχνίδι της συναίνεσης. Την Τρίτη θα κατατεθεί στη Βουλή το σχέδιο νόμου για την ψήφο των αποδήμων. Το «μπρος πίσω του Περισσού» παρέσυρε και τον ΣΥΡΙΖΑ στην ίδια στάση και με την ίδια ένσταση για τους «πραγματικούς δεσμούς» των ψηφοφόρων με την Ελλάδα. Αν στην πρώτη φάση το ΚΚΕ έδειχνε συναίνεση μετατοπίζοντας όλη τη φιλοσοφία της νέας τομής εκεί που ήθελε (βάσει των αρχών του) τώρα θέτει ακόμη πιο επιτακτικά τους όρους του – ακόμη και με την πιθανότητα να μη συναινέσει καθόλου. Είναι μια θεσμική τακτική, δομημένη στις αρχές του, ή ένα μπες βγες στην «αστική πολιτική» που υπενθυμίζει τη διττή ικανότητα του Περισσού να ρυθμίζει και να απορρυθμίζει πλευρές της αστικής λειτουργίας; Οι του ΚΚΕ θα διαφωνούσαν πλήρως με το ερώτημά μας. Η επιδιωκόμενη σύγκλιση που αναζητά η κυβέρνηση περνά απ’ τον Περισσό. Οι τελευταίοι δεν έκαναν πίσω στη θέση τους. Το όλον πολιτικό σύστημα μετακινήθηκε στους όρους τους. Και ακόμη και πάνω στην εκκρεμούσα ένσταση του ΚΚΕ που δίνει και το στίγμα της συζήτησης. Θεσμικό συχνά αλλά και απείθαρχο το ΚΚΕ για μια μερίδα του δημόσιου λόγου αποτελεί πυλώνα της «κανονικότητας» και ικανό πόλο να ενσωματώνει και να οριοθετεί τον ριζοσπαστισμό. 

Μπορεί μέλη του να ρίχνουν μπογιές στο άγαλμα του Τρούμαν και να συγκρούονται με την αστυνομία και την ίδια ώρα να θέτει ζητήματα «αντισυνταγματικότητας» εντός της Βουλής.
Το σύστημα βέβαια διαβάζει μονόπλευρα την όλη τακτική του ιστορικού κόμματος. Ακόμη και το «αστικό δημοκρατικό Σύνταγμα» για το ΚΚΕ είναι το αποτέλεσμα λαϊκών θυσιών. Και η κινηματική του έκφραση είναι η αναγκαία προϋπόθεση για τα κεκτημένα του λαού που δεν αναιρεί τη θεσμική του παρουσία στην Πολιτική – και όπου απαιτείται. Το επόμενο διάστημα, μέσα και έξω από τη Βουλή, στο φόντο και της μάχης της ηγεμονίας του δρόμου, το ΚΚΕ θα εντείνει τη «διττή» του στάση.