"...Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αρκεστεί στην πολύ ανθρώπινη εξήγηση της ρύμης του λόγου που καμιά φορά προδίδει. Με την επιθετική του ανακοίνωση, όμως, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σαν πήρε τη σκυτάλη από εκεί που την είχε αφήσει μια αλήστου μνήμης υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής. Είναι σαν να ανέλαβε, όχι ασφαλώς την οικογενειακή που δεν υπάρχει, αλλά την πολιτική ευθύνη του κυνικού λόγου. Οι μετανάστες λιάζονται. Εξαφανίζονται. Και καμιά φορά, αλλά εντάξει μόνο καμιά φορά, βιάζονται...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και την  "ΕΣΤΙΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 22/11/19

ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΗΜΗΤΡΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Ας πούμε ότι πειθαρχεί κανείς στις αυστηρές συστάσεις του Θοδωρή Δρίτσα και ακούει ολόκληρο το απόσπασμα του τηλεοπτικού του σχολιασμού. Ας πούμε ότι ξεπερνάει τον εαυτό του και τις δυνάμεις του και ακούει το απόσπασμα ξανά και ξανά. Τι θα ακούσει κάθε φορά; Τον Θοδωρή Δρίτσα να λέει πως βιασμοί παιδιών στη Μόρια γίνονται μια φορά το εξάμηνο. Τα υπόλοιπα είναι θέμα ερμηνείας. Τι κατάλαβαν όλοι όσοι άκουσαν τον Δρίτσα; Πως ένας βιασμός το εξάμηνο δεν είναι και μεγάλη υπόθεση. Τι θα έπρεπε όμως να καταλάβουν όλοι όσοι άκουσαν τον Δρίτσα, σύμφωνα με τον ίδιο τον Δρίτσα; Πως «στη δική μας κυβερνητική θητεία, τέτοια αρνητικά φαινόμενα στα κέντρα φιλοξενίας των μεταναστών φροντίζαμε να τα προλαμβάνουμε, να τα αντιμετωπίζουμε και να τα αποτρέπουμε και όχι να τα διογκώνουμε και να τα αξιοποιούμε προπαγανδιστικά».

Δύσκολα μια επεξηγηματική δήλωση θα μπορούσε να ήταν χειρότερη από την πρωτότυπη. Ο συντάκτης ωστόσο δείχνει να ανταγωνίστηκε σκληρά τον εαυτό του. Οσοι κατάλαβαν αυτό που δεν έπρεπε να καταλάβουν, δηλαδή όλοι, είναι «επαγγελματίες καλοθελητές που για ακόμη μία φορά… ανακάλυψαν την Αμερική». Ανακάλυψαν με άλλα λόγια πως στους προσφυγικούς καταυλισμούς καταγράφονται κρούσματα βιασμών ανηλίκων, αλλά σιγά το νέο, όλοι το ξέρουν αυτό. Αντίθετα, θα έπρεπε να επαναπαυθούν με την ιδέα πως οι βιασμοί είναι τουλάχιστον σπάνιοι. Και να αναγνωρίσουν «την υποδειγματική διαχείριση στο λιμάνι του Πειραιά το 2015-2016, που κάθε άλλο παρά το μοναδικό παράδειγμα σωστής διαχείρισης ήταν, από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ». Σε όσους τώρα δεν συμμορφωθούν, ο συριζαίος βουλευτής δεν χαρίζεται. Οι ασυμμόρφωτοι είναι «επαγγελματίες τρομολάγνοι και συκοφάντες». Και τι άλλο μπορούν να αξίζουν από την «περιφρόνησή του» και μάλιστα την «απόλυτη»;

Απέναντι σε αυτόν τον αμείλικτο Δρίτσα, τον Δρίτσα που κατακεραυνώνει τους υποτιθέμενους προπαγανδιστές μόνο για να προπαγανδίσει ο ίδιος την κυβέρνησή του, δεν μπορεί να πει κανείς και πολλά. Θα μπορούσε ενδεχομένως να του αναγνωρίσει το ελαφρυντικό της στατιστικής προσέγγισης - ένας βιασμός το εξάμηνο, είναι σαν να λέει ο Δρίτσας, είναι όπως να το κάνουμε και στατιστικό μέγεθος. Μόνο που η επιστήμη χάνει το νόημά της όταν υποταχθεί σε εκείνη την κυνική λογική που λέει πως ένας θάνατος είναι τραγωδία, ενώ χίλιοι θάνατοι είναι απλώς στατιστική. Και ο Θοδωρής Δρίτσας υπέταξε το στατιστικό μέγεθος σε αυτή ακριβώς τη λογική. Στη λογική του στατιστικού μεγέθους που ως απρόσωπο χάνει εντελώς τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά του. Τι είναι ένας βιασμός το εξάμηνο και μάλιστα κάποιου που δεν ξέρουμε καν; Μα τίποτε λιγότερο από την απόδειξη της επιτυχίας του κυβερνητικού του έργου. Ο εξαμηνιαίος βιασμός ανηλίκων ως σύμβολο του διαχειριστικού θριάμβου του Προσφυγικού.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να αρκεστεί στην πολύ ανθρώπινη εξήγηση της ρύμης του λόγου που καμιά φορά προδίδει. Με την επιθετική του ανακοίνωση, όμως, ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν σαν πήρε τη σκυτάλη από εκεί που την είχε αφήσει μια αλήστου μνήμης υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής. Είναι σαν να ανέλαβε, όχι ασφαλώς την οικογενειακή που δεν υπάρχει, αλλά την πολιτική ευθύνη του κυνικού λόγου. Οι μετανάστες λιάζονται. Εξαφανίζονται. Και καμιά φορά, αλλά εντάξει μόνο καμιά φορά, βιάζονται.

"ΕΣΤΙΑ", 22/11/19