 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 08/02/17 |
δηλώνουν "παρών",
όρθιοι και αποφασισμένοι
Καλή δύναμη
Της Σοφίας Αδαμαντίδου
Επειτα από δεκαεπτά χρόνια στον ΔΟΛ, έφτασε η στιγμή που η ταινία της ζωής σου δεν έχει το χάπι εντ που περιμένεις· είναι η ώρα που οι προσδοκίες, τα σχέδια, τα όνειρά σου μετατρέπονται σε εφιάλτη· είναι ο καιρός που μετά το άγχος, το στρες, την αγωνία ολόκληρων μηνών βλέπεις τις ελπίδες σου να σβήνουν η μία μετά την άλλη και να σε πετάνε στον δρόμο· είναι η στιγμή που πρέπει να έρθεις πια αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, να γίνεις ρεαλιστής, να αντιμετωπίσεις το φάσμα της ανεργίας, το ενδεχόμενο ότι μπορεί να μην ξαναβρείς εργασία, να απαντήσεις στις ερωτήσεις των παιδιών σου και να τους εξηγήσεις γιατί δεν μπορείτε πια να κάνετε τα πράγματα που κάνατε πριν.
Ούτε οι πρώτοι είστε ούτε οι τελευταίοι, θα μπορούσε να πει κάποιος. Χιλιάδες άνθρωποι είναι στην ίδια θέση με σας. Σωστά! Και θα μπορούσε να συμπληρώσει: Φταίτε και εσείς γιατί δεν αντιδράσατε όταν έπρεπε. Σωστό και αυτό! Αλλά δυστυχώς δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα! Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε αυτό - ειδικά όσοι έχουν περάσει από τέτοια «μαγαζιά» ξέρουν τι γίνεται.
Σήμερα απευθύνομαι σε όλους εσάς, που τόσα χρόνια μας τιμάτε, από τη θέση της διορθώτριας, μιας απλής εργαζόμενης, που αποτελεί και αυτή μέλος της αλυσίδας της έκδοσης μιας εφημερίδας και συχνά αφανή κρίκο, όπως και οι γραφίστες, οι τεχνικοί και τόσοι άλλοι που επισκιάζονται από τα κείμενα των μεγαλοδημοσιογράφων και των υπόλοιπων αρθρογράφων που εσείς διαβάζετε. Με δύσκολα βραδινά ωράρια, ανύπαρκτη προσωπική ζωή, μισθούς σίγουρα χωρίς πολλά μηδενικά - το αντίθετο μάλλον -, αντιμετωπίζοντας όλα τα απρόοπτα που καθορίζουν τις εξελίξεις, γεγονός που μεταφράζεται σε άγχος, ξενύχτια, κούραση, όμως και περήφανοι για την εργασία μας.
Και ξαφνικά, έρμαια επιχειρησιακών αστοχιών, συνδικαλιστικών και πολιτικών παιχνιδιών, κομματικών αντιπαραθέσεων και τραπεζικών σχεδίων, βρισκόμαστε να διεκδικούμε τα δεδουλευμένα μας, να παλεύουμε για την εργασιακή μας εξασφάλιση και να αγωνιούμε για το μέλλον μας, έχοντας στους ώμους μας βαρύ το φορτίο της αδικίας, της απογοήτευσης, του θυμού, ακόμα και της οργής γι' αυτά που κάναμε ή που δεν κάναμε ή που θα έπρεπε να γίνουν. Δεν έχει σημασία πια. Μπορούμε ακόμα να αντιδράσουμε; Θα φανεί, αν και μάλλον τελικά άλλοι αποφασίζουν για μας. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι καλή δύναμη σε όλους μας!
Αξιον εστί
Το ξέρω πως θα τους λείψω. Πολύ. Χθες το βράδυ, όταν ξεκίνησα να γράφω αυτές τις γραμμές, το πρώτο που σκέφτηκα είναι αυτό. Χωρίς την παραμικρή δόση περιαυτολογίας ή αυτοπροβολής - τα αποφεύγω επιμελώς άλλωστε. Αλλά, εξομολογούμαι, ότι κάποια στιγμή ένιωσα μέσα μου κάτι να σπάει.
Φαντάστηκα τον Τσίπρα αύριο το πρωί να τηλεφωνεί (επιτέλους...) στον Νίκο τον Παππά και να του απαγγέλλει με θλιμμένη φωνή ...Καβάφη: "και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους/ οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις"...
Ημασταν γι' αυτούς ό,τι χειρότερο έχει γεννήσει η δημοσιογραφία: μοχθηροί, ύπουλοι δολοπλόκοι, ελεεινά καθάρματα, μίσθαρνα όργανα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, ενεργούμενα της παγκόσμιας αντίδρασης, που άλλο στόχο δεν είχαμε στη ζωή παρά το πώς θα υπονομεύσουμε/αναστείλουμε/ναρκοθετήσουμε/ματαιώσουμε το θεόσταλτο έργο της «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησης.
Γιατί τώρα που τελειώνουν όλα και οι άνθρωποι (λογικά θα) έχουν πέσει στη μαύρη ...κατάθλιψη, μπορούμε να το παραδεχτούμε: ναι, δεν είναι αυτοί που αρμενίζουν στραβά, φταίγαμε εμείς, ο γιαλός. Ο στραβός γιαλός.
Αδυνατώ να μετάσχω στη θλίψη τους, την οποία ωστόσο κατανοώ και η οποία κάνει τη θέση μου ακόμη δυσχερέστερη και από αυτήν την ίδια, επώδυνη όσο δεν αντέχεται, την αναστολή έκδοσης των «ΝΕΩΝ».
Αδυνατώ και να προτείνω συγγράμματα του ...Πασκάλ και του Μπρικνέρ ως εναλλακτική αντί της καθημερινής ανάγνωσης αυτής εδώ της σελίδας που επί πέντε χρόνια παρά κάτι μήνες (τούς) γλέντησε κανονικά. Πρωί πρωί, ούτε Πασκάλ μπορείς να διαβάσεις ούτε Μπρικνέρ, ούτε καν ...Πασκάλ Μπρικνέρ. Ειδικά αν οι γραμματικές σου γνώσεις και οι εσωτερικές σου αναζητήσεις είναι επιπέδου «Λούκι Λουκ» και «Αστερίξ»...
Εννοείται - σπεύδω να το διευκρινίσω - δεν διανοούμαι καν εγώ ο ουτιδανός, ο τελευταίος, ο ελαχιστότατος, να συγκριθώ με τον φιλόσοφο Μπρικνέρ τον οποίο χώρισε στα δύο το σήμα κατατεθέν αυτής της εξουσίας, ο Νίκος Καρανίκας, μια άλλη μορφή που θα της λείψω, να ισχυριστώ κάτι τέτοιο. Αλλά αντιλαμβάνομαι το πρόβλημά τους.
Μπορώ επίσης μετά λόγου γνώσεως, να διαγνώσω τα στερητικά σύνδρομα που θα πλήξουν από αύριο και ένα πλήθος καλών "πελατών" μου, με τους οποίους συμπορεύτηκα μέσα από χίλιες μύριες δυσκολίες. Από τον πρόεδρο Καμμένο μέχρι τον υπουργό Σπίρτζη, και από τον αν. υπουργό Πολάκη ώς την αγαπημένη κυρία Τασία και τη λατρεμένη μου πρόεδρο κυρία Θάνου, και τόσους άλλους, από συμπολίτευση και αντιπολίτευση, με τους οποίους/ες είχαμε αυτή την υπέροχη σχέση όλα αυτά τα χρόνια.
Τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Εκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους να βρουν μια φιλόξενη στέγη εδώ. Και οφείλουν να μου αναγνωρίσουν ότι έκανα και εγώ από την πλευρά μου καθετί που είχα στη διάθεσή μου να κάνω "καλύτερη" τη διαμονή τους.
Αλλά όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών (λέμε τώρα…) πρόγονοι "ουδέν κακόν αμιγές καλού". Κλείνουν «ΤΑ ΝΕΑ», για την ακρίβεια ΤΑ κλείνουν «ΤΑ ΝΕΑ», αλλά από αύριο όλα αλλάζουν. Γίνονται ρόδινα. Χαρούμενα. Ροζουλί. Παράδεισος. Η καινούργια μέρα που θα ξημερώσει, και αυτό δεν υπάγεται σε κανένα κανόνα, θα συμβεί, δεν θα βρει μόνο τα πουλάκια να κελαηδάνε όπως κάθε πρωί στα δένδρα, τα προβατάκια να βόσκουν στα λιβάδια, τα παιδιά να πηγαίνουν χαρούμενα στο σχολείο και τους ανθρώπους να τρέχουν να προλάβουν στις δουλειές τους.
Οχι. Από αύριο όλα θα είναι καλώς καμωμένα. Τακτοποιημένα όμορφα. Η "ομοιομορφία" στον Τύπο, την οποία με τόση επιμονή πάλεψε (και παλεύει) να επιβάλει η κυβέρνηση, θα έχει εξαφανίσει τη φτώχεια, θα έχει σταματήσει τα συσσίτια, θα έχει εξαλείψει την ανεργία, θα έχει φέρει την ανάπτυξη και φυσικά - ΦΥΣΙΚΑ! - θα έχει επιφέρει το τέλος της κρίσης! Και ναι, επιτέλους, ο πρόεδρος Αλέξης (που τον παρέλαβα ως αριστερό αγόρι και τον παραδίδω ως middle age) θα έχει σκίσει και τα Μνημόνια, όπως το είχε υποσχεθεί και κάθε τρεις και λίγο κάτι επίμονοι τύποι όπως εμείς τού το υπενθυμίζαμε μετ' επιτάσεως. Αντε, πότε θα τα σκίσεις τα Μνημόνια; Πότε θα φέρεις με έναν νόμο και ένα άρθρο τους μισθούς στα 751 ευρώ και τις συντάξεις στα προ του Μνημονίου επίπεδα; Οπως και τόσα άλλα για τα οποία είχε δεσμευθεί - τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω.
Δεν πειράζει όμως, όλα μέσα στη ζωή είναι. Και τα καλά και τα κακά. Και είναι για όλους. Ο Τσίπρας και οι περί αυτόν μπορούν να επαίρονται (και να πανηγυρίζουν εννοείται!) από σήμερα ότι τα κατάφεραν. Τη σκότωσαν τη διαπλοκή και είναι ελεύθεροι από κάθε έλεγχο, πια, να στήσουν στα πόδια της την καινούργια - αυτήν που όλοι ζήσαμε σε εκείνο τον πολυθρύλητο διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Και είναι αδιάφορο αν υπάρχουν θύματα. Οπως ο πλουραλισμός, η πολυφωνία, η αντικειμενική πληροφόρηση, η ελευθερία του λόγου, η ελευθεροτυπία, αρχές και αξίες συνταγματικά κατοχυρωμένες και αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη της χώρας. Διότι δεν είναι μόνο οι 500 τόσοι εργαζόμενοι. Σημασία έχει ότι ο στόχος επετεύχθη. Και είναι αυτός ο στόχος που καθαγίασε τα μέσα - πολιτικά, τραπεζικά, δικαστικά.
Το κακοστημένο έργο της δήθεν απόπειρας διάσωσης του ιστορικότερου ομίλου στον Τύπο, που έζησε και κατέγραψε για 96 χρόνια την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή αυτού του τόπου, ρίχνει σήμερα αυλαία.
Δεν στενοχωριέμαι. Δεν θρηνώ. Δεν λυπάμαι για το άδοξο τέλος. Πέρασα 34 χρόνια της ζωής μου εδώ μέσα, και κάποια στιγμή θα έφτανε η ώρα του αποχωρισμού. Με τους ανθρώπους και τα πράγματα. Κρατώ στη μνήμη μου ό,τι αγάπησα και ξέχασα ήδη ό,τι με πίκρανε, με απογοήτευσε, με θύμωσε, με εξόργισε.
Υπάρχει ένα τετράστιχο του Οδυσσέα Ελύτη από το «Δοξαστικό» στο «Αξιον Εστί» που λέει:
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το «νυν» και ποιο το «αιέν» του κόσμου
Κλείνω μ' αυτό.
«Ραντεβού στα ...μανταλάκια»!..
Κι ένα κοινό κείμενο:
Δύο απλά «πράγματα δικά μας»
Ξέρουμε τι είμαστε και τι θέλουμε.
Ούτε εθελοντές, ούτε αυταπάρνησης ήρωες του ιστορικού οχυρού της αστικής ενημέρωσης. Ούτε της απληρωσιάς προπαγανδιστές, εκόντες άκοντες. Ούτε υμνητές των διεκδικήσεων με... γιαπωνέζικο περιβραχιόνιο.
Είμαστε απλήρωτοι εργαζόμενοι. Δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί δίπλα-δίπλα, μαζί.
Που δεν μας αρέσουν οι επικήδειοι αλλά η παρουσία στις γενικές συνελεύσεις, έστω και για να μαλώσουμε λόγω διαφορετικών αντιλήψεων και στάσης για τα τεκταινόμενα.
όρθιοι και αποφασισμένοι
Καλή δύναμη
Της Σοφίας Αδαμαντίδου
Επειτα από δεκαεπτά χρόνια στον ΔΟΛ, έφτασε η στιγμή που η ταινία της ζωής σου δεν έχει το χάπι εντ που περιμένεις· είναι η ώρα που οι προσδοκίες, τα σχέδια, τα όνειρά σου μετατρέπονται σε εφιάλτη· είναι ο καιρός που μετά το άγχος, το στρες, την αγωνία ολόκληρων μηνών βλέπεις τις ελπίδες σου να σβήνουν η μία μετά την άλλη και να σε πετάνε στον δρόμο· είναι η στιγμή που πρέπει να έρθεις πια αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, να γίνεις ρεαλιστής, να αντιμετωπίσεις το φάσμα της ανεργίας, το ενδεχόμενο ότι μπορεί να μην ξαναβρείς εργασία, να απαντήσεις στις ερωτήσεις των παιδιών σου και να τους εξηγήσεις γιατί δεν μπορείτε πια να κάνετε τα πράγματα που κάνατε πριν.
Ούτε οι πρώτοι είστε ούτε οι τελευταίοι, θα μπορούσε να πει κάποιος. Χιλιάδες άνθρωποι είναι στην ίδια θέση με σας. Σωστά! Και θα μπορούσε να συμπληρώσει: Φταίτε και εσείς γιατί δεν αντιδράσατε όταν έπρεπε. Σωστό και αυτό! Αλλά δυστυχώς δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα! Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε αυτό - ειδικά όσοι έχουν περάσει από τέτοια «μαγαζιά» ξέρουν τι γίνεται.
Σήμερα απευθύνομαι σε όλους εσάς, που τόσα χρόνια μας τιμάτε, από τη θέση της διορθώτριας, μιας απλής εργαζόμενης, που αποτελεί και αυτή μέλος της αλυσίδας της έκδοσης μιας εφημερίδας και συχνά αφανή κρίκο, όπως και οι γραφίστες, οι τεχνικοί και τόσοι άλλοι που επισκιάζονται από τα κείμενα των μεγαλοδημοσιογράφων και των υπόλοιπων αρθρογράφων που εσείς διαβάζετε. Με δύσκολα βραδινά ωράρια, ανύπαρκτη προσωπική ζωή, μισθούς σίγουρα χωρίς πολλά μηδενικά - το αντίθετο μάλλον -, αντιμετωπίζοντας όλα τα απρόοπτα που καθορίζουν τις εξελίξεις, γεγονός που μεταφράζεται σε άγχος, ξενύχτια, κούραση, όμως και περήφανοι για την εργασία μας.
Και ξαφνικά, έρμαια επιχειρησιακών αστοχιών, συνδικαλιστικών και πολιτικών παιχνιδιών, κομματικών αντιπαραθέσεων και τραπεζικών σχεδίων, βρισκόμαστε να διεκδικούμε τα δεδουλευμένα μας, να παλεύουμε για την εργασιακή μας εξασφάλιση και να αγωνιούμε για το μέλλον μας, έχοντας στους ώμους μας βαρύ το φορτίο της αδικίας, της απογοήτευσης, του θυμού, ακόμα και της οργής γι' αυτά που κάναμε ή που δεν κάναμε ή που θα έπρεπε να γίνουν. Δεν έχει σημασία πια. Μπορούμε ακόμα να αντιδράσουμε; Θα φανεί, αν και μάλλον τελικά άλλοι αποφασίζουν για μας. Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι καλή δύναμη σε όλους μας!
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 08/02/17 |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 08/02/17 |
Το ξέρω πως θα τους λείψω. Πολύ. Χθες το βράδυ, όταν ξεκίνησα να γράφω αυτές τις γραμμές, το πρώτο που σκέφτηκα είναι αυτό. Χωρίς την παραμικρή δόση περιαυτολογίας ή αυτοπροβολής - τα αποφεύγω επιμελώς άλλωστε. Αλλά, εξομολογούμαι, ότι κάποια στιγμή ένιωσα μέσα μου κάτι να σπάει.
Φαντάστηκα τον Τσίπρα αύριο το πρωί να τηλεφωνεί (επιτέλους...) στον Νίκο τον Παππά και να του απαγγέλλει με θλιμμένη φωνή ...Καβάφη: "και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους/ οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις"...
Ημασταν γι' αυτούς ό,τι χειρότερο έχει γεννήσει η δημοσιογραφία: μοχθηροί, ύπουλοι δολοπλόκοι, ελεεινά καθάρματα, μίσθαρνα όργανα του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, ενεργούμενα της παγκόσμιας αντίδρασης, που άλλο στόχο δεν είχαμε στη ζωή παρά το πώς θα υπονομεύσουμε/αναστείλουμε/ναρκοθετήσουμε/ματαιώσουμε το θεόσταλτο έργο της «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησης.
Γιατί τώρα που τελειώνουν όλα και οι άνθρωποι (λογικά θα) έχουν πέσει στη μαύρη ...κατάθλιψη, μπορούμε να το παραδεχτούμε: ναι, δεν είναι αυτοί που αρμενίζουν στραβά, φταίγαμε εμείς, ο γιαλός. Ο στραβός γιαλός.
Αδυνατώ να μετάσχω στη θλίψη τους, την οποία ωστόσο κατανοώ και η οποία κάνει τη θέση μου ακόμη δυσχερέστερη και από αυτήν την ίδια, επώδυνη όσο δεν αντέχεται, την αναστολή έκδοσης των «ΝΕΩΝ».
Αδυνατώ και να προτείνω συγγράμματα του ...Πασκάλ και του Μπρικνέρ ως εναλλακτική αντί της καθημερινής ανάγνωσης αυτής εδώ της σελίδας που επί πέντε χρόνια παρά κάτι μήνες (τούς) γλέντησε κανονικά. Πρωί πρωί, ούτε Πασκάλ μπορείς να διαβάσεις ούτε Μπρικνέρ, ούτε καν ...Πασκάλ Μπρικνέρ. Ειδικά αν οι γραμματικές σου γνώσεις και οι εσωτερικές σου αναζητήσεις είναι επιπέδου «Λούκι Λουκ» και «Αστερίξ»...
Εννοείται - σπεύδω να το διευκρινίσω - δεν διανοούμαι καν εγώ ο ουτιδανός, ο τελευταίος, ο ελαχιστότατος, να συγκριθώ με τον φιλόσοφο Μπρικνέρ τον οποίο χώρισε στα δύο το σήμα κατατεθέν αυτής της εξουσίας, ο Νίκος Καρανίκας, μια άλλη μορφή που θα της λείψω, να ισχυριστώ κάτι τέτοιο. Αλλά αντιλαμβάνομαι το πρόβλημά τους.
Μπορώ επίσης μετά λόγου γνώσεως, να διαγνώσω τα στερητικά σύνδρομα που θα πλήξουν από αύριο και ένα πλήθος καλών "πελατών" μου, με τους οποίους συμπορεύτηκα μέσα από χίλιες μύριες δυσκολίες. Από τον πρόεδρο Καμμένο μέχρι τον υπουργό Σπίρτζη, και από τον αν. υπουργό Πολάκη ώς την αγαπημένη κυρία Τασία και τη λατρεμένη μου πρόεδρο κυρία Θάνου, και τόσους άλλους, από συμπολίτευση και αντιπολίτευση, με τους οποίους/ες είχαμε αυτή την υπέροχη σχέση όλα αυτά τα χρόνια.
Τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Εκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους να βρουν μια φιλόξενη στέγη εδώ. Και οφείλουν να μου αναγνωρίσουν ότι έκανα και εγώ από την πλευρά μου καθετί που είχα στη διάθεσή μου να κάνω "καλύτερη" τη διαμονή τους.
Αλλά όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών (λέμε τώρα…) πρόγονοι "ουδέν κακόν αμιγές καλού". Κλείνουν «ΤΑ ΝΕΑ», για την ακρίβεια ΤΑ κλείνουν «ΤΑ ΝΕΑ», αλλά από αύριο όλα αλλάζουν. Γίνονται ρόδινα. Χαρούμενα. Ροζουλί. Παράδεισος. Η καινούργια μέρα που θα ξημερώσει, και αυτό δεν υπάγεται σε κανένα κανόνα, θα συμβεί, δεν θα βρει μόνο τα πουλάκια να κελαηδάνε όπως κάθε πρωί στα δένδρα, τα προβατάκια να βόσκουν στα λιβάδια, τα παιδιά να πηγαίνουν χαρούμενα στο σχολείο και τους ανθρώπους να τρέχουν να προλάβουν στις δουλειές τους.
Οχι. Από αύριο όλα θα είναι καλώς καμωμένα. Τακτοποιημένα όμορφα. Η "ομοιομορφία" στον Τύπο, την οποία με τόση επιμονή πάλεψε (και παλεύει) να επιβάλει η κυβέρνηση, θα έχει εξαφανίσει τη φτώχεια, θα έχει σταματήσει τα συσσίτια, θα έχει εξαλείψει την ανεργία, θα έχει φέρει την ανάπτυξη και φυσικά - ΦΥΣΙΚΑ! - θα έχει επιφέρει το τέλος της κρίσης! Και ναι, επιτέλους, ο πρόεδρος Αλέξης (που τον παρέλαβα ως αριστερό αγόρι και τον παραδίδω ως middle age) θα έχει σκίσει και τα Μνημόνια, όπως το είχε υποσχεθεί και κάθε τρεις και λίγο κάτι επίμονοι τύποι όπως εμείς τού το υπενθυμίζαμε μετ' επιτάσεως. Αντε, πότε θα τα σκίσεις τα Μνημόνια; Πότε θα φέρεις με έναν νόμο και ένα άρθρο τους μισθούς στα 751 ευρώ και τις συντάξεις στα προ του Μνημονίου επίπεδα; Οπως και τόσα άλλα για τα οποία είχε δεσμευθεί - τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω.
Δεν πειράζει όμως, όλα μέσα στη ζωή είναι. Και τα καλά και τα κακά. Και είναι για όλους. Ο Τσίπρας και οι περί αυτόν μπορούν να επαίρονται (και να πανηγυρίζουν εννοείται!) από σήμερα ότι τα κατάφεραν. Τη σκότωσαν τη διαπλοκή και είναι ελεύθεροι από κάθε έλεγχο, πια, να στήσουν στα πόδια της την καινούργια - αυτήν που όλοι ζήσαμε σε εκείνο τον πολυθρύλητο διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες. Και είναι αδιάφορο αν υπάρχουν θύματα. Οπως ο πλουραλισμός, η πολυφωνία, η αντικειμενική πληροφόρηση, η ελευθερία του λόγου, η ελευθεροτυπία, αρχές και αξίες συνταγματικά κατοχυρωμένες και αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη της χώρας. Διότι δεν είναι μόνο οι 500 τόσοι εργαζόμενοι. Σημασία έχει ότι ο στόχος επετεύχθη. Και είναι αυτός ο στόχος που καθαγίασε τα μέσα - πολιτικά, τραπεζικά, δικαστικά.
Το κακοστημένο έργο της δήθεν απόπειρας διάσωσης του ιστορικότερου ομίλου στον Τύπο, που έζησε και κατέγραψε για 96 χρόνια την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή αυτού του τόπου, ρίχνει σήμερα αυλαία.
Δεν στενοχωριέμαι. Δεν θρηνώ. Δεν λυπάμαι για το άδοξο τέλος. Πέρασα 34 χρόνια της ζωής μου εδώ μέσα, και κάποια στιγμή θα έφτανε η ώρα του αποχωρισμού. Με τους ανθρώπους και τα πράγματα. Κρατώ στη μνήμη μου ό,τι αγάπησα και ξέχασα ήδη ό,τι με πίκρανε, με απογοήτευσε, με θύμωσε, με εξόργισε.
Υπάρχει ένα τετράστιχο του Οδυσσέα Ελύτη από το «Δοξαστικό» στο «Αξιον Εστί» που λέει:
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιος αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιο το «νυν» και ποιο το «αιέν» του κόσμου
Κλείνω μ' αυτό.
«Ραντεβού στα ...μανταλάκια»!..
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 08/02/17 |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 08/02/17 |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 08/02/17΄ |
Δύο απλά «πράγματα δικά μας»
Ξέρουμε τι είμαστε και τι θέλουμε.
Ούτε εθελοντές, ούτε αυταπάρνησης ήρωες του ιστορικού οχυρού της αστικής ενημέρωσης. Ούτε της απληρωσιάς προπαγανδιστές, εκόντες άκοντες. Ούτε υμνητές των διεκδικήσεων με... γιαπωνέζικο περιβραχιόνιο.
Είμαστε απλήρωτοι εργαζόμενοι. Δημοσιογράφοι, τεχνικοί, διοικητικοί δίπλα-δίπλα, μαζί.
Που δεν μας αρέσουν οι επικήδειοι αλλά η παρουσία στις γενικές συνελεύσεις, έστω και για να μαλώσουμε λόγω διαφορετικών αντιλήψεων και στάσης για τα τεκταινόμενα.
Εχουμε ξεκάθαρο ότι στα ιδιωτικά ΜΜΕ τον ρυθμό τον δίνει ο ιδιοκτήτης, ο εδώ, ο εκεί, ο πρώην και ο επόμενος. Όμως εννοούμε να μην ξεχνάμε ότι η προσωπική και επαγγελματική ευθύνη μας για υπογραφή με ήθος, αξιοπρέπεια και επάρκεια δεν αποσβέννυται ακόμα και στην αρένα της οικονομίας της αγοράς.
Εξελίξεις με το εκδοτικό και τραπεζικό κεφάλαιο να κάνουν σλάλομ στις πλάτες εργαζομένων έχουν προκύψει πολλές φορές στον κλάδο του Τύπου. Τώρα εμείς, πριν άλλοι, βρισκόμαστε μέσα στη δίνη της αναδιάταξης του σκηνικού στα ΜΜΕ που στήνεται με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα.
Ενθυλάκωση κερδών την εποχή των παχιών αγελάδων, αλαζονεία της εκδοτικής δύναμης, κακοδιαχείριση, χρέη, προφανώς η περίπτωση του ΔΟΛ. Και όχι μόνο.
Με την κρίση, από νωρίς επιστρατεύθηκαν, σαν... εναρμονισμένη πρακτική σ’ όλα τα ΜΜΕ όπως και στις άλλες επιχειρήσεις, το «κούρεμα» των μισθών, απολύσεις, εκμετάλλευση σε όλο της το μεγαλείο. Κλασική διαδρομή για να σκαντζάρουν τα χοντρά πορτοφόλια των Ομίλων...
Η αντίστροφη μέτρηση της απληρωσιάς άρχισε με τη... συνταγή του Μιθριδάτη.
Η γραμμή της αναμονής, της «εργασιακής ειρήνης», η αυταπάτη ότι τα συμφέροντα των εργαζομένων μπορεί να ταυτιστούν με του εργοδότη κυριάρχησε, στελεχών βοηθούντων...
Άντε και πάλι. Τώρα, θέλουν να μας κάνουν ασπίδα στα παζάρια τους, οι εκδότες εντός εκτός και επί τ’ αυτά, παντός είδους επιχειρηματίες αλλά και πολιτικοί τους εκπρόσωποι, σε έναν πλειστηριασμό εκκαθάρισης που τζογάρει, υπερθεματίζοντας, ανάλογα τι βολεύει, σε Ανοιχτά ή Κλειστά ΜΜΕ, με πτωχευμένους εργαζόμενους – αυτό το μαγαζί ποιος θα το πάρει;
Το σήμα δόθηκε εκεί έξω. Οι «γαλέρες» το ’πιασαν ήδη το μήνυμα, οι πιο «σικ» παρακολουθούν το «γρήγορα το κουπί σιωπηλά, κακοπληρωμένα, με κουτσουρεμένα δικαιώματα αλλά τουλάχιστον να υπάρχει κουπί» – οι καιροί ου μενετοί.
Είμαστε εδώ απέναντι.
Απέναντι στον εκδότη που μας χρωστά μισθούς έξι μήνες και με τους εκκαθαριστές επί θύραις συνεχίζει να γράφει κύρια άρθρα(!). Πόσο πλούσιες είναι αλήθεια οι λέξεις. Τι αμπάρια, τι αμπάρα...
Απέναντι σε τραπεζικές τακτικές και διοικητικούς σχεδιασμούς για... λαμπικάρισμα – πτώχευση ή πετσόκομμα προσωπικού δήθεν για να είναι ελκυστικό το προϊόν ως όλον ή ανά τεμάχιο.
Εξελίξεις με το εκδοτικό και τραπεζικό κεφάλαιο να κάνουν σλάλομ στις πλάτες εργαζομένων έχουν προκύψει πολλές φορές στον κλάδο του Τύπου. Τώρα εμείς, πριν άλλοι, βρισκόμαστε μέσα στη δίνη της αναδιάταξης του σκηνικού στα ΜΜΕ που στήνεται με κριτήριο την ανταγωνιστικότητα.
Ενθυλάκωση κερδών την εποχή των παχιών αγελάδων, αλαζονεία της εκδοτικής δύναμης, κακοδιαχείριση, χρέη, προφανώς η περίπτωση του ΔΟΛ. Και όχι μόνο.
Με την κρίση, από νωρίς επιστρατεύθηκαν, σαν... εναρμονισμένη πρακτική σ’ όλα τα ΜΜΕ όπως και στις άλλες επιχειρήσεις, το «κούρεμα» των μισθών, απολύσεις, εκμετάλλευση σε όλο της το μεγαλείο. Κλασική διαδρομή για να σκαντζάρουν τα χοντρά πορτοφόλια των Ομίλων...
Η αντίστροφη μέτρηση της απληρωσιάς άρχισε με τη... συνταγή του Μιθριδάτη.
Η γραμμή της αναμονής, της «εργασιακής ειρήνης», η αυταπάτη ότι τα συμφέροντα των εργαζομένων μπορεί να ταυτιστούν με του εργοδότη κυριάρχησε, στελεχών βοηθούντων...
Άντε και πάλι. Τώρα, θέλουν να μας κάνουν ασπίδα στα παζάρια τους, οι εκδότες εντός εκτός και επί τ’ αυτά, παντός είδους επιχειρηματίες αλλά και πολιτικοί τους εκπρόσωποι, σε έναν πλειστηριασμό εκκαθάρισης που τζογάρει, υπερθεματίζοντας, ανάλογα τι βολεύει, σε Ανοιχτά ή Κλειστά ΜΜΕ, με πτωχευμένους εργαζόμενους – αυτό το μαγαζί ποιος θα το πάρει;
Το σήμα δόθηκε εκεί έξω. Οι «γαλέρες» το ’πιασαν ήδη το μήνυμα, οι πιο «σικ» παρακολουθούν το «γρήγορα το κουπί σιωπηλά, κακοπληρωμένα, με κουτσουρεμένα δικαιώματα αλλά τουλάχιστον να υπάρχει κουπί» – οι καιροί ου μενετοί.
Είμαστε εδώ απέναντι.
Απέναντι στον εκδότη που μας χρωστά μισθούς έξι μήνες και με τους εκκαθαριστές επί θύραις συνεχίζει να γράφει κύρια άρθρα(!). Πόσο πλούσιες είναι αλήθεια οι λέξεις. Τι αμπάρια, τι αμπάρα...
Απέναντι σε τραπεζικές τακτικές και διοικητικούς σχεδιασμούς για... λαμπικάρισμα – πτώχευση ή πετσόκομμα προσωπικού δήθεν για να είναι ελκυστικό το προϊόν ως όλον ή ανά τεμάχιο.
Απέναντι σε «σωτήρες» που θα ηχήσουν, όπως και πριν, σιωπητήριο ομνύοντας στον ρεαλισμό που –αυτή τη φορά θα πουν ότι– θέτει τα όρια αντοχής της... εξυγίανσης.
Είμαστε απλήρωτοι εργαζόμενοι. Ούτε πιστωτές, ούτε περιουσιακό στοιχείο των εταιρειών, ούτε εμπράγματη ύλη. Δουλέψαμε και απαιτούμε τους μισθούς μας. Έξω και πέρα από… πτωχευτικές σειρές προτεραιότητας που ορίζουν οι αντεργατικοί νόμοι οι οποίοι ψηφίστηκαν από τις μνημονιακές κυβερνήσεις, προηγούμενες και σημερινή. Να μια ιδέα προς την κεντρική εξουσία. Να «ξεψηφίσει» τη διάταξη που βάζει στην ουρά για ψίχουλα το εργαζόμενο και αντιθέτως ο εργαζόμενος να πληρώνεται ή να αποζημιώνεται άμεσα... Έτσι δεν θα χρειασθεί η κυβέρνηση να... λερώσει τα χέρια της με τροπολογίες εστιασμένες στα ΜΜΕ και η αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα χρειασθεί να ψάξει τους μπλε και πράσινους κόκκους για να ξεπλύνει τη συμπαράστασή της.
Γράφουμε ή δεν γράφουμε όχι για να σωθεί ή να κλείσει το μαγαζί, αλλά για να μην πτωχεύσουμε οι εργαζόμενοι.
Είμαστε τώρα περισσότεροι από πριν, έτοιμοι να διεκδικήσουμε με όλες τις μορφές δράσης –με χαρτί, μελάνι, κομπιούτερ, μικρόφωνο, πανό, δρόμο– δυο απλά «πράγματα δικά μας»: τα δεδουλευμένα μας και την προστασία των θέσεων εργασίας.
Ηλίας Αργυρόπουλος
Αλεξάνδρα Γρυπάρη
Σάκης Δημητρακόπουλος
Μάκης Ζώτος
Παναγιώτης Καισσαράτος
Θανάσης Καραμπάτσος
Όλγα Κλώντζα
Αναστασία Κοντογιάννη
Ελένη Κωνσταντάτου
Τάσος Μαγουλάς
Κυριακή Μαργαρίτη
Παναγιώτα Μπίτσικα
Παναγιώτης Πέππας
Μάρκος Ποταμιάνος
Γιώργος Σκίντσας
Αγγελική Στελλάκη
Μάχη Τράτσα
Αργυρώ Τσατσούλη
Θεοδώρα Τσώλη
Μαρία Τσώλη
Δημήτρης Χαροντάκης
Θάνος Χατζόπουλος
Γράφουμε ή δεν γράφουμε όχι για να σωθεί ή να κλείσει το μαγαζί, αλλά για να μην πτωχεύσουμε οι εργαζόμενοι.
Είμαστε τώρα περισσότεροι από πριν, έτοιμοι να διεκδικήσουμε με όλες τις μορφές δράσης –με χαρτί, μελάνι, κομπιούτερ, μικρόφωνο, πανό, δρόμο– δυο απλά «πράγματα δικά μας»: τα δεδουλευμένα μας και την προστασία των θέσεων εργασίας.
Ηλίας Αργυρόπουλος
Αλεξάνδρα Γρυπάρη
Σάκης Δημητρακόπουλος
Μάκης Ζώτος
Παναγιώτης Καισσαράτος
Θανάσης Καραμπάτσος
Όλγα Κλώντζα
Αναστασία Κοντογιάννη
Ελένη Κωνσταντάτου
Τάσος Μαγουλάς
Κυριακή Μαργαρίτη
Παναγιώτα Μπίτσικα
Παναγιώτης Πέππας
Μάρκος Ποταμιάνος
Γιώργος Σκίντσας
Αγγελική Στελλάκη
Μάχη Τράτσα
Αργυρώ Τσατσούλη
Θεοδώρα Τσώλη
Μαρία Τσώλη
Δημήτρης Χαροντάκης
Θάνος Χατζόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου