Επτά κείμενα παρέμβασης,
Του Αντώνη Καρακούση
Η Ελλάδα ισορροπεί για ακόμη μία φορά «στο φτερό του καρχαρία», όπως λέει χαρακτηριστικά και ένας φίλος από τα παλιά, που έχει μακρά εμπειρία από της πολιτικής τις αβελτηρίες.
Η αξιολόγηση, ανεξαρτήτως των λόγων, καρκινοβατεί, οι προθεσμίες τρέχουν, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στην ώρα τους και η χώρα κινδυνεύει να περιπέσει στη δίνη ενός προβληματικού ευρωπαϊκού πια πολιτικού κύκλου, όπου τον πρώτο λόγο δεν θα έχουν οι υπερασπιστές της ενωμένης Ευρώπης και της όποιας αλληλεγγύης αλλά εκείνοι της εθνικιστικής διαίρεσης, του αποκλεισμού και της τιμωρίας.
Αν δεν υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους και τους δανειστές εγκαίρως, εντός του Φεβρουαρίου, το ελληνικό πρόβλημα θα επανέλθει δριμύτερο, θα εξελιχθεί σε μείζον θέμα πρώτα των ολλανδικών εκλογών, ακολούθως των γαλλικών και εν τέλει των γερμανικών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης που θα μας έχουν απομείνει.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς βαθύς γνώστης ή έγκυρος πολιτικός και οικονομικός αναλυτής για να κατανοήσει ότι εδώ που έχουμε φθάσει δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ' αυτόν του γρήγορου και κατά το δυνατόν έντιμου συμβιβασμού.
Και αυτό γιατί τα όρια και οι αντοχές ένθεν κακείθεν εξαντλούνται και κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει τις όποιες αντιδράσεις.
Οι διεθνείς συνθήκες είναι ασταθείς και αβέβαιες, εξελίσσονται με δυναμικό τρόπο και τίποτε δεν μπορεί να βεβαιώσει είτε ότι εμείς θα αντέξουμε εσωτερικά σε μια μακρά διαδικασία αναμονής και αβεβαιότητας, είτε ότι εκείνοι, οι εταίροι εν προκειμένω, θα συνεχίσουν για αντίστοιχους δικούς τους λόγους να στηρίζουν χωρίς σκληρά προαπαιτούμενα μια ασταθή χώρα και μια ατελή Δημοκρατία.
Ας μη διατηρούμε λοιπόν άλλες αυταπάτες, η χώρα κινδυνεύει να μπει ξανά σε μεγάλη περιπέτεια. Ηδη, όπως βεβαιώνουν πηγές της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το περίφημο QE του κ. Ντράγκι είναι χαμένο για την Ελλάδα. Και, το χειρότερο, επανήλθε στο προσκήνιο το ζήτημα της αποχώρησης από την ευρωζώνη.
Το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή γράφτηκε, με σχεδόν επίσημο τρόπο, στην πολιτική ατζέντα. Στο άμεσο μέλλον, στις επόμενες εκλογές, θα υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις με πλατφόρμα δραχμής. Και δεν μιλάμε μόνο για τη ΛΑΕ του κ. Λαφαζάνη και τη Χρυσή Αυγή του κ. Μιχαλολιάκου. Και άλλα σχήματα θα προπαγανδίζουν ανοιχτά την επιστροφή της χώρας στο εθνικό νόμισμα.
Εντυπωσιάζει δε το γεγονός ότι και ο «ευρωπαϊκός», κατά δήλωσή του, κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να διατηρεί επαφή με αυτή την εκδοχή, όπως βεβαιώνει η δήλωση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του «να μη δαιμονοποιούμε τη συζήτηση για τη δραχμή».
Και είναι ακόμη εντυπωσιακότερο το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει τη στιγμή που έχουμε φάει τον γάιδαρο και έχει μείνει η ουρά του.
Το δυστύχημα είναι ότι όλα τούτα συμβαίνουν επειδή οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες δεν είχαν το κουράγιο να σηκώσουν το βάρος, το κόστος της εξόδου από την κρίση.
Κλείστε τη ρημάδα την αξιολόγηση, κύριε Πρωθυπουργέ, αναλάβετε το κόστος που σας αναλογεί, η χώρα δεν αντέχει νέο γύρο αμφισβήτησης και απομόνωσης.
Του Σήφη Πολυμίλη
Μπορεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υπήρξε πρωτοπόρος στη στοχοποίηση δημοσιογράφων και μέσων ενημέρωσης αλλά η παλιά αυτή συνταγή αποτελεί σήμερα το ευαγγέλιο των απανταχού λαϊκιστών ηγετών σε όλο τον κόσμο. Με κορυφαίο εκφραστή αυτής της αντίληψης τον νέο πλανητάρχη και την αδίστακτη παρέα του που οι καθημερινές παρεμβάσεις τους ξεχειλίζουν από μίσος κατά του Τύπου και των δημοσιογράφων.
Είναι χαρακτηριστικό ότι για πρώτη φορά στην ιστορία των 160 χρόνων του ο διευθυντής του Reuters απάντησε δημόσια στα προκλητικά μαθήματα Τραμπ προς τους δημοσιογράφους, τους οποίους αποκάλεσε ως «τα πιο ανέντιμα πλάσματα στον πλανήτη». Τον Τραμπ, τον Ερντογάν, τον Πούτιν, τη Λεπέν και τον κάθε δημαγωγό που πήρε ή διεκδικεί την εξουσία δεν τον ενοχλούν φυσικά ούτε τα παπαγαλάκια ούτε οι υπηρέτες κάθε λογής συμφερόντων που αναπόφευκτα υπάρχουν σε έντυπα και κυρίως ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Ο στόχος, ο αντίπαλος είναι αυτοί που κάνουν το μόνο αποδεκτό καθήκον κάθε δημοσιογράφου: κριτική στην εξουσία, αποκάλυψη της ανεπάρκειας και των υπόγειων διαδρομών της.
Για να επανέλθουμε στις δικές μας εμπειρίες, όπως φάνηκε ξεκάθαρα στη συζήτηση για το πόρισμα της Εξεταστικής στη Βουλή, οι πολιτικοί υποκαθιστούν πλέον τα περιβόητα τρολ. Προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους στοχοποιούν όποιον θεωρούν αντίπαλό τους, εκτοξεύοντας έναν αχταρμά από ψέματα και μισές αλήθειες για να τέρψουν το φιλοθεάμον κοινό τους. Με μια τακτική που παραπέμπει ευθέως στους «εκτελεστές» του Διαδικτύου. Με απίστευτη ευκολία καταπατούν κάθε κανόνα δικαίου, απειλούν, διοχετεύουν ψεύτικα ή παραποιημένα προσωπικά στοιχεία για να στοχοποιήσουν και να προειδοποιήσουν δημοσιογράφους και πολιτικούς που δεν είναι αρεστοί ή βρίσκονται σε σύγκρουση μαζί τους.
Η παλιά και δοκιμασμένη μέθοδος της λάσπης με πρωταγωνιστές όχι πια κάποιους περιθωριακούς πολιτικούς αλλά κορυφαία ηγετικά στελέχη. Αντίδραση στον αντιδημοκρατικό αυτόν κατήφορο, ουσιαστικά καμία.
Πλην μεμονωμένων εξαιρέσεων, σιωπή. Ξεκινήσαμε με τη στοχοποίηση του Μega - θυμηθείτε τις προβολές στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ -, την απαγόρευση προσέγγισης στην Ειδομένη και τώρα στη Μόρια, και φθάνουμε τώρα σε μεθόδους που παραπέμπουν σε παλιές σκοτεινές εποχές.
Δημοσιογράφοι και Τύπος προφανώς δεν είναι στο απυρόβλητο για τις όποιες αμαρτίες τους. Αλλά σε μια δημοκρατική χώρα τον ρόλο του εισαγγελέα και του δικαστή δεν μπορούν να τον ασκούν, με αυτές μάλιστα τις μεθόδους, κορυφαία κυβερνητικά στελέχη...
3. Η παγίδα της έντασης
Του Γιάννη Καρτάλη
Την πόρτα του φρενοκομείου φαίνεται να έχει ανοίξει η Αγκυρα ακόμη μία φορά στο Αιγαίο και το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα εισέλθει σε αυτό. Διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο νέος «Σουλτάνος», γνωρίζοντας ότι η χώρα του δεν μπορεί να στηριχθεί στο Διεθνές Δίκαιο (που αποτελεί και το κύριο όπλο της Αθήνας στην υπόθεση αυτή), στήνει και πάλι την παγίδα της έντασης με την οποία ελπίζει ότι θα εκβιάσει, όπως και στο παρελθόν, την ελληνική πλευρά. Παράλληλα επιδιώκει, με τον τρόπο αυτό, να ενισχύσει την εθνικιστική υστερία που επικρατεί την περίοδο αυτή στην Τουρκία ώστε να κερδίσει τους ψηφοφόρους του ακροδεξιού κόμματος ΜΗΡ, οι οποίοι του είναι απολύτως αναγκαίοι εν όψει του δημοψηφίσματος της 9ης Απριλίου που θα του εξασφαλίσει τις προεδρικές υπερεξουσίες, καθιστώντας τον έναν ανεξέλεγκτο απόλυτο άρχοντα. Το εκτός ορίων κλίμα εθνικισμού τον βοηθάει άλλωστε να καλύψει την έντονη δυσαρέσκεια που έχει εκδηλωθεί λόγω της συνεχώς επιδεινούμενης οικονομικής κρίσης.
Με τα δεδομένα αυτά η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να ρίξει νερό στον μύλο των σχεδίων του Ερντογάν και να παρασυρθεί σε μια εθνικολαϊκιστική αντιμετώπιση της κρίσης. Πράγμα που είχε συμβεί στο παρελθόν και πάλι με τα Ιμια. Διότι ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση του 1996 ξεκίνησε από τον δήμαρχο Καλύμνου, ο οποίος ύψωσε την ελληνική σημαία στα Ιμια, την οποία στη συνέχεια δημοσιογράφοι της τουρκικής εφημερίδας «Χουριέτ», με τη συνοδεία τηλεοπτικού συνεργείου, υπέστειλαν για να υψώσουν την τουρκική και να ακολουθήσουν όλα όσα ακολούθησαν. Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους είναι ότι η τουρκική θεωρία περί γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο δεν έχει καμία νομική βάση. Το καθεστώς των νησιών και των βραχονησίδων είναι απολύτως ξεκάθαρο και ορίζεται σαφώς από τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947.
Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι οι νέες τουρκικές απειλές δεν αποτελούν παρά έναν επικίνδυνο εκβιασμό λόγω της μη παράδοσης των οκτώ τούρκων αξιωματικών. Ανάλογα μέτωπα μάλιστα έχει ανοίξει η Τουρκία και με άλλες ευρωπαϊκές χώρες (και κυρίως με τη Γερμανία) ζητώντας την παράδοση γκιουλενικών αντιφρονούντων που έχουν καταφύγει εκεί, ενώ και οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνούνται να εκδώσουν τον ίδιο τον Γκιουλέν. Θα ήταν άλλωστε ένα όνειδος για τη χώρα μας να παραδώσει τους αξιωματικούς αυτούς όταν είναι γνωστή η τύχη που τους αναμένει. Και παραμένει το ερώτημα τι ακριβώς είχε υποσχεθεί για το θέμα αυτό ο έλληνας πρωθυπουργός όταν τηλεφώνησε στον Ταγίπ Ερντογάν, μετά το πραξικόπημα που του έδωσε την ευκαιρία να προβεί σε μαζικές διώξεις για να εγκαθιδρύσει τη μονοκρατορία του.
4. Ο Τραμπ, η Κίνα
Του Ζώη Τσώλη
Η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Οχι μόνο για το χαμηλό επίπεδο του πολιτικού λόγου - κάτι που τόσα χρόνια έχουμε συνηθίσει - και των επιχειρημάτων για τη διαπλοκή στον τόπο, για την οποία ας μας επιτραπεί να γνωρίζουμε κάτι περισσότερο από τους ίδιους τους πολιτικούς, αλλά γιατί αποδείχθηκε ότι σε τελική ανάλυση δεν ιδρώνει το αφτί κανενός για τους εργαζομένους αυτής της εφημερίδας που διαβάζετε και αυτού του δημοσιογραφικού οργανισμού που επί δεκαετίες σφράγισε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ζωή του τόπου.
Για το ειδικό ακροατήριο λοιπόν, όλους όσοι αντιλαμβάνονται τι θέλουν να κρύψουν οι πολιτικοί όταν σηκώνουν σκόνη με τους λόγους τους, η συζήτηση στη Βουλή ήταν αποκαλυπτική.
Αυτοί που επιζητούσαν για χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, την εύνοια, και χρησιμοποίησαν τα μέσα του ΔΟΛ και που έβαζαν ακόμη και μέσον για να προβληθούν από τις σελίδες των εφημερίδων και να δουν τη φωτογραφία τους ή να ακούσουν τη φωνή τους στα ραδιοκύματα (λέγε με Αδωνι), αυτοί που αναδείχθηκαν και κέρδισαν δημόσιες θέσεις, όταν έφτασε η κρίσιμη ώρα εποίησαν την νήσσαν.
Εν αντιθέσει με τη Φώφη Γεννηματά και τον Σταύρο Θεοδωράκη, τον Βασίλη Λεβέντη αλλά και τον Βαγγέλη Βενιζέλο, η μεγαλύτερη απογοήτευση, αναπάντεχη και απρόσμενη για εμένα, ήρθε από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος στις 6.000 λέξεις της ομιλίας του δεν βρήκε ούτε μία λέξη στήριξης της προσπάθειας των εργαζομένων προκειμένου να μείνουν ζωντανές οι εφημερίδες σε έναν δημοσιογραφικό κολοσσό που κατέρρευσε.
Το ίδιο αποτέλεσμα, της παγερής αδιαφορίας, επιφέρουν και οι τακτικισμοί του ΣΥΡΙΖΑ και η στάση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να καλεί την αξιωματική αντιπολίτευση να προτείνει λύση-σχέδιο διάσωσης και να το φέρει στη Βουλή που θα την υποστήριζε (!) και το κυβερνών κόμμα. Πού ακούστηκε;
Πόσο πιο φανερό να γίνει το συμπέρασμα. Θα προτιμούσαν να κλείσουν οι εφημερίδες, εφόσον δεν είναι δικές τους...
Ας γνωρίζουν όμως: Ολοι κάποια στιγμή μπορεί να μείνουμε άνεργοι, αναξιοπρεπείς ποτέ.
6. Καλή μας τύχη
Του Γιώργου Παπαϊωάννου
Τα δύο χρόνια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χαρακτηρίζονται από μια ατελείωτη διαπραγμάτευση, για τη διαπραγμάτευση. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία η κυβέρνηση προσπαθεί να καλύψει τις αδυναμίες της στο να διοικήσει τη χώρα, να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της καθημερινότητας, να δώσει προοπτική στην κοινωνία, να τονώσει την οικονομία και να μειώσει την ανεργία. Πρόκειται για μια ανούσια διαπραγμάτευση αφού στο τέλος της ημέρας η κυβέρνηση, μέσα σε ένα σκηνικό κρίσης, αποδέχεται όλα όσα ζητούν οι πιστωτές προκειμένου να αποφευχθεί το χειρότερο, το οποίο όμως η ίδια με την τακτική της προκαλεί.
Διότι όλα αυτά τα μέτρα (κυρίως τα διαρθρωτικά) που ζητούν οι πιστωτές έχει αποδειχθεί σε Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και Κύπρο ότι μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα αν εφαρμοστούν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι στο πλαίσιο μιας ανοικτής και φιλελεύθερης οικονομίας, πρότυπο από το οποίο η χώρα μας απέχει πολύ και ως εκ τούτου έχει την περισσότερη δουλειά να κάνει από άλλα κράτη της ευρωζώνης με αντίστοιχα προβλήματα.
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με το μοντέλο αυτό. Ομως έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι, πρώτον, αν εφαρμοστεί είναι αποτελεσματικό και, δεύτερον, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Αυτά που πίστεψε η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ περί βοήθειας από Ρωσία, Κίνα κ.λπ. αποδείχθηκαν όνειρα θερινής νυκτός.
Ωστόσο ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους. Αν και τελικά, όπως έχει αποδειχθεί απ' όλες τις μέχρι σήμερα διαπραγματεύσεις, θα αποδεχθούν τα μέτρα και όπως και αν τα βαφτίσουν ο κόσμος θα τα καταλάβει στην τσέπη του, εξακολουθούν και παίζουν το ίδιο, κακοπαιγμένο έργο της σκληρής διαπραγμάτευσης σε μια προσπάθεια να ισορροπήσουν ανάμεσα στις ιδεοληψίες τους και στη διάθεσή τους να παραμείνουν στην εξουσία.
Μπορεί κάποιοι από τους πρωταγωνιστές να αλλάζουν, όμως το σενάριο παραμένει το ίδιο: όταν τα πράγματα ζορίζουν, η κυβέρνηση δημιουργεί σκηνικό έκτακτης κατάστασης και πόλωσης. Επαναφέρει την επικίνδυνη συζήτηση για τη δραχμή και ταυτόχρονα φοράει τον μανδύα του Δον Κιχώτη και δίνει τη μάχη κατά της διαπλοκής. Το ζήσαμε την περασμένη εβδομάδα με τις δηλώσεις του Νίκου Ξυδάκη και τη συζήτηση στη Βουλή. Μια συζήτηση που αφορούσε δάνεια ύψους 1,3 δισ. ευρώ προς τα ΜΜΕ και 400 εκατ. ευρώ προς τα κόμματα, εκ των οποίων, σύμφωνα με την ΤτΕ, λιγότερα από τα μισά είναι «κόκκινα». Πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό αν αναλογιστεί κανείς ότι οι τράπεζες έχουν χορηγήσει συνολικά 110 δισ. ευρώ επιχειρηματικά δάνεια, εκ των οποίων τα 50 δισ. ευρώ είναι «κόκκινα». Δηλαδή, αν η διαπλοκή στην Ελλάδα αφορά λιγότερα από 1 δισ. ευρώ δάνεια, σε σύνολο 50 δισ. ευρώ προβληματικών δανείων, τότε είμαστε παράδεισος σε σχέση με ό,τι συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές και δυτικές χώρες.
Βεβαίως, η κυβέρνηση παίζει αυτό το έργο αφενός για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από το φλέγον ζήτημα της ψήφισης των μέτρων και από την άλλη για να διευκολύνει τους βουλευτές της να ψηφίσουν τα μέτρα. Και αυτή τη σκηνοθεσία τη γνωρίζει καλά πλέον και η άλλη πλευρά. Τώρα μάλιστα που ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει μπροστά του τις γερμανικές εκλογές, η σκηνή του Grexit παίζεται με μεγαλύτερη ένταση. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος το πρόχειρα στημένο σκηνικό να πέσει και να μας πλακώσει όλους. Καλή μας τύχη...
7. Αφού δεν μπορούμε
«Αφού δεν μπορούμε να έχουμε άρτον, θα έχουμε θεάματα» είναι το νέο σύνθημα Τσίπρα. Η κυβέρνηση ετοιμάζει τους επόμενους μήνες νέες εξεταστικές, νέες αποκαλύψεις «σκανδάλων», προφυλακίσεις και χειροπέδες με ψύλλου πήδημα, αλλά και για άγριο διχασμό της ελληνικής κοινωνίας στον γνωστό άξονα «Εμείς ή αυτοί». Βοήθειά μας.
από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/02/17
1. Φάγαμε τον γάιδαρο, μας έμεινε η ουρά του...
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/02/17
1. Φάγαμε τον γάιδαρο, μας έμεινε η ουρά του...
Του Αντώνη Καρακούση
Η Ελλάδα ισορροπεί για ακόμη μία φορά «στο φτερό του καρχαρία», όπως λέει χαρακτηριστικά και ένας φίλος από τα παλιά, που έχει μακρά εμπειρία από της πολιτικής τις αβελτηρίες.
Η αξιολόγηση, ανεξαρτήτως των λόγων, καρκινοβατεί, οι προθεσμίες τρέχουν, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στην ώρα τους και η χώρα κινδυνεύει να περιπέσει στη δίνη ενός προβληματικού ευρωπαϊκού πια πολιτικού κύκλου, όπου τον πρώτο λόγο δεν θα έχουν οι υπερασπιστές της ενωμένης Ευρώπης και της όποιας αλληλεγγύης αλλά εκείνοι της εθνικιστικής διαίρεσης, του αποκλεισμού και της τιμωρίας.
Αν δεν υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους και τους δανειστές εγκαίρως, εντός του Φεβρουαρίου, το ελληνικό πρόβλημα θα επανέλθει δριμύτερο, θα εξελιχθεί σε μείζον θέμα πρώτα των ολλανδικών εκλογών, ακολούθως των γαλλικών και εν τέλει των γερμανικών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης που θα μας έχουν απομείνει.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς βαθύς γνώστης ή έγκυρος πολιτικός και οικονομικός αναλυτής για να κατανοήσει ότι εδώ που έχουμε φθάσει δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ' αυτόν του γρήγορου και κατά το δυνατόν έντιμου συμβιβασμού.
Και αυτό γιατί τα όρια και οι αντοχές ένθεν κακείθεν εξαντλούνται και κανείς δεν μπορεί να προδιαγράψει τις όποιες αντιδράσεις.
Οι διεθνείς συνθήκες είναι ασταθείς και αβέβαιες, εξελίσσονται με δυναμικό τρόπο και τίποτε δεν μπορεί να βεβαιώσει είτε ότι εμείς θα αντέξουμε εσωτερικά σε μια μακρά διαδικασία αναμονής και αβεβαιότητας, είτε ότι εκείνοι, οι εταίροι εν προκειμένω, θα συνεχίσουν για αντίστοιχους δικούς τους λόγους να στηρίζουν χωρίς σκληρά προαπαιτούμενα μια ασταθή χώρα και μια ατελή Δημοκρατία.
Ας μη διατηρούμε λοιπόν άλλες αυταπάτες, η χώρα κινδυνεύει να μπει ξανά σε μεγάλη περιπέτεια. Ηδη, όπως βεβαιώνουν πηγές της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, το περίφημο QE του κ. Ντράγκι είναι χαμένο για την Ελλάδα. Και, το χειρότερο, επανήλθε στο προσκήνιο το ζήτημα της αποχώρησης από την ευρωζώνη.
Το ενδεχόμενο επιστροφής στη δραχμή γράφτηκε, με σχεδόν επίσημο τρόπο, στην πολιτική ατζέντα. Στο άμεσο μέλλον, στις επόμενες εκλογές, θα υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις με πλατφόρμα δραχμής. Και δεν μιλάμε μόνο για τη ΛΑΕ του κ. Λαφαζάνη και τη Χρυσή Αυγή του κ. Μιχαλολιάκου. Και άλλα σχήματα θα προπαγανδίζουν ανοιχτά την επιστροφή της χώρας στο εθνικό νόμισμα.
Εντυπωσιάζει δε το γεγονός ότι και ο «ευρωπαϊκός», κατά δήλωσή του, κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει να διατηρεί επαφή με αυτή την εκδοχή, όπως βεβαιώνει η δήλωση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του «να μη δαιμονοποιούμε τη συζήτηση για τη δραχμή».
Και είναι ακόμη εντυπωσιακότερο το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει τη στιγμή που έχουμε φάει τον γάιδαρο και έχει μείνει η ουρά του.
Το δυστύχημα είναι ότι όλα τούτα συμβαίνουν επειδή οι εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες δεν είχαν το κουράγιο να σηκώσουν το βάρος, το κόστος της εξόδου από την κρίση.
Κλείστε τη ρημάδα την αξιολόγηση, κύριε Πρωθυπουργέ, αναλάβετε το κόστος που σας αναλογεί, η χώρα δεν αντέχει νέο γύρο αμφισβήτησης και απομόνωσης.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/02/17 |
2. Οι πολιτικοί
σε ρόλο τρολ...
Του Σήφη Πολυμίλη
Μπορεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να υπήρξε πρωτοπόρος στη στοχοποίηση δημοσιογράφων και μέσων ενημέρωσης αλλά η παλιά αυτή συνταγή αποτελεί σήμερα το ευαγγέλιο των απανταχού λαϊκιστών ηγετών σε όλο τον κόσμο. Με κορυφαίο εκφραστή αυτής της αντίληψης τον νέο πλανητάρχη και την αδίστακτη παρέα του που οι καθημερινές παρεμβάσεις τους ξεχειλίζουν από μίσος κατά του Τύπου και των δημοσιογράφων.
Είναι χαρακτηριστικό ότι για πρώτη φορά στην ιστορία των 160 χρόνων του ο διευθυντής του Reuters απάντησε δημόσια στα προκλητικά μαθήματα Τραμπ προς τους δημοσιογράφους, τους οποίους αποκάλεσε ως «τα πιο ανέντιμα πλάσματα στον πλανήτη». Τον Τραμπ, τον Ερντογάν, τον Πούτιν, τη Λεπέν και τον κάθε δημαγωγό που πήρε ή διεκδικεί την εξουσία δεν τον ενοχλούν φυσικά ούτε τα παπαγαλάκια ούτε οι υπηρέτες κάθε λογής συμφερόντων που αναπόφευκτα υπάρχουν σε έντυπα και κυρίως ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Ο στόχος, ο αντίπαλος είναι αυτοί που κάνουν το μόνο αποδεκτό καθήκον κάθε δημοσιογράφου: κριτική στην εξουσία, αποκάλυψη της ανεπάρκειας και των υπόγειων διαδρομών της.
Για να επανέλθουμε στις δικές μας εμπειρίες, όπως φάνηκε ξεκάθαρα στη συζήτηση για το πόρισμα της Εξεταστικής στη Βουλή, οι πολιτικοί υποκαθιστούν πλέον τα περιβόητα τρολ. Προκειμένου να πετύχουν τον στόχο τους στοχοποιούν όποιον θεωρούν αντίπαλό τους, εκτοξεύοντας έναν αχταρμά από ψέματα και μισές αλήθειες για να τέρψουν το φιλοθεάμον κοινό τους. Με μια τακτική που παραπέμπει ευθέως στους «εκτελεστές» του Διαδικτύου. Με απίστευτη ευκολία καταπατούν κάθε κανόνα δικαίου, απειλούν, διοχετεύουν ψεύτικα ή παραποιημένα προσωπικά στοιχεία για να στοχοποιήσουν και να προειδοποιήσουν δημοσιογράφους και πολιτικούς που δεν είναι αρεστοί ή βρίσκονται σε σύγκρουση μαζί τους.
Η παλιά και δοκιμασμένη μέθοδος της λάσπης με πρωταγωνιστές όχι πια κάποιους περιθωριακούς πολιτικούς αλλά κορυφαία ηγετικά στελέχη. Αντίδραση στον αντιδημοκρατικό αυτόν κατήφορο, ουσιαστικά καμία.
Πλην μεμονωμένων εξαιρέσεων, σιωπή. Ξεκινήσαμε με τη στοχοποίηση του Μega - θυμηθείτε τις προβολές στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ -, την απαγόρευση προσέγγισης στην Ειδομένη και τώρα στη Μόρια, και φθάνουμε τώρα σε μεθόδους που παραπέμπουν σε παλιές σκοτεινές εποχές.
Δημοσιογράφοι και Τύπος προφανώς δεν είναι στο απυρόβλητο για τις όποιες αμαρτίες τους. Αλλά σε μια δημοκρατική χώρα τον ρόλο του εισαγγελέα και του δικαστή δεν μπορούν να τον ασκούν, με αυτές μάλιστα τις μεθόδους, κορυφαία κυβερνητικά στελέχη...
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/02/17 |
3. Η παγίδα της έντασης
Του Γιάννη Καρτάλη
Την πόρτα του φρενοκομείου φαίνεται να έχει ανοίξει η Αγκυρα ακόμη μία φορά στο Αιγαίο και το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα θα εισέλθει σε αυτό. Διότι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο νέος «Σουλτάνος», γνωρίζοντας ότι η χώρα του δεν μπορεί να στηριχθεί στο Διεθνές Δίκαιο (που αποτελεί και το κύριο όπλο της Αθήνας στην υπόθεση αυτή), στήνει και πάλι την παγίδα της έντασης με την οποία ελπίζει ότι θα εκβιάσει, όπως και στο παρελθόν, την ελληνική πλευρά. Παράλληλα επιδιώκει, με τον τρόπο αυτό, να ενισχύσει την εθνικιστική υστερία που επικρατεί την περίοδο αυτή στην Τουρκία ώστε να κερδίσει τους ψηφοφόρους του ακροδεξιού κόμματος ΜΗΡ, οι οποίοι του είναι απολύτως αναγκαίοι εν όψει του δημοψηφίσματος της 9ης Απριλίου που θα του εξασφαλίσει τις προεδρικές υπερεξουσίες, καθιστώντας τον έναν ανεξέλεγκτο απόλυτο άρχοντα. Το εκτός ορίων κλίμα εθνικισμού τον βοηθάει άλλωστε να καλύψει την έντονη δυσαρέσκεια που έχει εκδηλωθεί λόγω της συνεχώς επιδεινούμενης οικονομικής κρίσης.
Με τα δεδομένα αυτά η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να ρίξει νερό στον μύλο των σχεδίων του Ερντογάν και να παρασυρθεί σε μια εθνικολαϊκιστική αντιμετώπιση της κρίσης. Πράγμα που είχε συμβεί στο παρελθόν και πάλι με τα Ιμια. Διότι ας μην ξεχνάμε ότι η κρίση του 1996 ξεκίνησε από τον δήμαρχο Καλύμνου, ο οποίος ύψωσε την ελληνική σημαία στα Ιμια, την οποία στη συνέχεια δημοσιογράφοι της τουρκικής εφημερίδας «Χουριέτ», με τη συνοδεία τηλεοπτικού συνεργείου, υπέστειλαν για να υψώσουν την τουρκική και να ακολουθήσουν όλα όσα ακολούθησαν. Αυτό που πρέπει να γίνει αντιληπτό από όλους είναι ότι η τουρκική θεωρία περί γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο δεν έχει καμία νομική βάση. Το καθεστώς των νησιών και των βραχονησίδων είναι απολύτως ξεκάθαρο και ορίζεται σαφώς από τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923, τις ιταλοτουρκικές συμφωνίες του 1932 και τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947.
Δεν υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι οι νέες τουρκικές απειλές δεν αποτελούν παρά έναν επικίνδυνο εκβιασμό λόγω της μη παράδοσης των οκτώ τούρκων αξιωματικών. Ανάλογα μέτωπα μάλιστα έχει ανοίξει η Τουρκία και με άλλες ευρωπαϊκές χώρες (και κυρίως με τη Γερμανία) ζητώντας την παράδοση γκιουλενικών αντιφρονούντων που έχουν καταφύγει εκεί, ενώ και οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνούνται να εκδώσουν τον ίδιο τον Γκιουλέν. Θα ήταν άλλωστε ένα όνειδος για τη χώρα μας να παραδώσει τους αξιωματικούς αυτούς όταν είναι γνωστή η τύχη που τους αναμένει. Και παραμένει το ερώτημα τι ακριβώς είχε υποσχεθεί για το θέμα αυτό ο έλληνας πρωθυπουργός όταν τηλεφώνησε στον Ταγίπ Ερντογάν, μετά το πραξικόπημα που του έδωσε την ευκαιρία να προβεί σε μαζικές διώξεις για να εγκαθιδρύσει τη μονοκρατορία του.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/02/17 |
και η αμηχανία
Δύσεως και ΚΚ
Του Γιάννη Μαρίνου
Συγχωρήστε μου να μην ασχοληθώ άλλο με την επαπειλούμενη διακοπή έκδοσης «Βήματος» και «Νέων» υποθέτοντας, αφελώς ίσως, ότι δεν υφίσταται πια θέμα.
Κυριαρχούν στην επικαιρότητα παγκοσμίως τα έργα και οι ημέρες του νέου αμερικανού προέδρου. Μεγάλη έκπληξη προέρχεται από τη διαπίστωση ότι ο κ. Τραμπ εφαρμόζει κατά γράμμα όσα επαγγέλθηκε προεκλογικά. Δηλαδή από το γεγονός ότι ήταν ειλικρινής και ότι δεν πουλούσε ψέματα για να τον ψηφίσουν όπως φαίνεται ότι θεωρεί αυτονόητο η πολιτική ορθότητα στις ημέρες μας. Αυτά όμως υποσχέθηκε, γι' αυτά τον εκλέξανε πρόεδρο και αυτά εφαρμόζει ως ταύρος σε υαλοπωλείο. Δεν επικροτώ φυσικά ότι τα όσα νομοθετεί είναι λογικά και ηθικά ορθά. Αλλά οι διαμαρτυρόμενοι σήμερα Αμερικανοί όφειλαν εγκαίρως να προσέξουν.
Η δεύτερη παρατήρησή μου είναι ότι τα όσα προκαλούν θύελλα αντιδράσεων δεν είναι και τα ουσιωδέστερα. Η άγαρμπη πρακτική κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας και το τείχος για την αποτροπή της παράνομης εισροής προσφύγων από το Μεξικό και την παρεμπόδιση του θανατηφόρου λαθρεμπορίου ναρκωτικών δεν έχουν κατ' αρχήν ηθική απαξία. Η υπερβολή τους τα απαξιώνει. Το προέχον όμως είναι η στροφή Τραμπ προς τον απομονωτισμό και την έμπρακτη αμφισβήτηση της παγκοσμιοποίησης. Το πόσο προβληματική και επικίνδυνη ακόμα και για τις ίδιες τις ΗΠΑ μπορεί να αποδειχθεί αυτή η πολιτική αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εκείνος που έσπευσε να επωφεληθεί είναι η Κίνα. Ζούμε ήδη το αδιανόητο. Η τελευταία μεγάλη κομμουνιστική χώρα να προσφέρεται να καλύψει το δημιουργούμενο κενό προσφέροντας σε παγκόσμια κλίμακα την ηγεμονία της στις αξίες και πρακτικές της ελεύθερης οικονομίας. Και μάλιστα σε συνεργασία με τις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου και ιδιαίτερα την πρώτη οικονομική δύναμη στην Ευρώπη, τη Γερμανία. Ο ρεαλισμός και η ευφυΐα της κινεζικής ηγεσίας παραμέρισαν τις επιταγές του μαρξιστικού δογματισμού και ανταποκρίθηκαν με θεαματική επιτυχία στη σοφότερη ίσως ρήση του 20ού αιώνα του επίσης κινέζου κομμουνιστή Ντενγκ Σιαοπίνγκ: «Ασπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια».
Μπορεί τα κόκαλα του Μαρξ και των εφαρμοστών του επιστημονικού σοσιαλισμού Λένιν, Στάλιν, Μάο κ.λπ. να αναδεύονται στους τάφους τους από την ιεροσυλία. Ομως η αξία κάθε θεωρίας, ή ακόμα χειρότερα δόγματος, προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Και η σύγχρονη κομμουνιστική Κίνα απέδειξε ότι ο άκρατος κομμουνισμός οδηγεί σε πενία και ανελέητη καταπίεση, ενώ το άνοιγμα στην ελεύθερη οικονομία επέτρεψε τη ριζικότερη οικονομική ανάπτυξη και ευημερία, και κάποιες ελευθερίες στην πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, που την ανέδειξε στη δεύτερη παγκόσμια οικονομική δύναμη. Και θα εξελιχθεί ίσως αυτή και σε πρώτη αν ο κ. Τραμπ εφαρμόσει και την επαγγελία του για κήρυξη εμπορικού πολέμου με τον κίτρινο γίγαντα, που ευφυώς εγκατέλειψε τον ερυθρό του χαρακτήρα. Προς μεγάλο προβληματισμό όλης της προοδευτικής διανόησης που αμήχανα σιωπά. Και μπορεί ο κ. Τραμπ να θεωρεί ότι η κατά Μάο μεγάλη αναταραχή είναι υπέροχη κατάσταση, όμως ο σημερινός διάδοχός του Σι Τζινπίνγκ αποδεικνύει εμπράκτως ότι τις ουτοπικές θεωρίες καλόν είναι να τις εγκαταλείπεις όταν βλάπτουν επιλέγοντας τον ωφελιμιστικό ρεβιζιονισμό.
5. Διαπλεκόμενοι ποιούντες την νήσσαν
Του Γιάννη Μαρίνου
Συγχωρήστε μου να μην ασχοληθώ άλλο με την επαπειλούμενη διακοπή έκδοσης «Βήματος» και «Νέων» υποθέτοντας, αφελώς ίσως, ότι δεν υφίσταται πια θέμα.
Κυριαρχούν στην επικαιρότητα παγκοσμίως τα έργα και οι ημέρες του νέου αμερικανού προέδρου. Μεγάλη έκπληξη προέρχεται από τη διαπίστωση ότι ο κ. Τραμπ εφαρμόζει κατά γράμμα όσα επαγγέλθηκε προεκλογικά. Δηλαδή από το γεγονός ότι ήταν ειλικρινής και ότι δεν πουλούσε ψέματα για να τον ψηφίσουν όπως φαίνεται ότι θεωρεί αυτονόητο η πολιτική ορθότητα στις ημέρες μας. Αυτά όμως υποσχέθηκε, γι' αυτά τον εκλέξανε πρόεδρο και αυτά εφαρμόζει ως ταύρος σε υαλοπωλείο. Δεν επικροτώ φυσικά ότι τα όσα νομοθετεί είναι λογικά και ηθικά ορθά. Αλλά οι διαμαρτυρόμενοι σήμερα Αμερικανοί όφειλαν εγκαίρως να προσέξουν.
Η δεύτερη παρατήρησή μου είναι ότι τα όσα προκαλούν θύελλα αντιδράσεων δεν είναι και τα ουσιωδέστερα. Η άγαρμπη πρακτική κατά της ισλαμικής τρομοκρατίας και το τείχος για την αποτροπή της παράνομης εισροής προσφύγων από το Μεξικό και την παρεμπόδιση του θανατηφόρου λαθρεμπορίου ναρκωτικών δεν έχουν κατ' αρχήν ηθική απαξία. Η υπερβολή τους τα απαξιώνει. Το προέχον όμως είναι η στροφή Τραμπ προς τον απομονωτισμό και την έμπρακτη αμφισβήτηση της παγκοσμιοποίησης. Το πόσο προβληματική και επικίνδυνη ακόμα και για τις ίδιες τις ΗΠΑ μπορεί να αποδειχθεί αυτή η πολιτική αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εκείνος που έσπευσε να επωφεληθεί είναι η Κίνα. Ζούμε ήδη το αδιανόητο. Η τελευταία μεγάλη κομμουνιστική χώρα να προσφέρεται να καλύψει το δημιουργούμενο κενό προσφέροντας σε παγκόσμια κλίμακα την ηγεμονία της στις αξίες και πρακτικές της ελεύθερης οικονομίας. Και μάλιστα σε συνεργασία με τις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου και ιδιαίτερα την πρώτη οικονομική δύναμη στην Ευρώπη, τη Γερμανία. Ο ρεαλισμός και η ευφυΐα της κινεζικής ηγεσίας παραμέρισαν τις επιταγές του μαρξιστικού δογματισμού και ανταποκρίθηκαν με θεαματική επιτυχία στη σοφότερη ίσως ρήση του 20ού αιώνα του επίσης κινέζου κομμουνιστή Ντενγκ Σιαοπίνγκ: «Ασπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια».
Μπορεί τα κόκαλα του Μαρξ και των εφαρμοστών του επιστημονικού σοσιαλισμού Λένιν, Στάλιν, Μάο κ.λπ. να αναδεύονται στους τάφους τους από την ιεροσυλία. Ομως η αξία κάθε θεωρίας, ή ακόμα χειρότερα δόγματος, προκύπτει εκ του αποτελέσματος. Και η σύγχρονη κομμουνιστική Κίνα απέδειξε ότι ο άκρατος κομμουνισμός οδηγεί σε πενία και ανελέητη καταπίεση, ενώ το άνοιγμα στην ελεύθερη οικονομία επέτρεψε τη ριζικότερη οικονομική ανάπτυξη και ευημερία, και κάποιες ελευθερίες στην πολυπληθέστερη χώρα του κόσμου, που την ανέδειξε στη δεύτερη παγκόσμια οικονομική δύναμη. Και θα εξελιχθεί ίσως αυτή και σε πρώτη αν ο κ. Τραμπ εφαρμόσει και την επαγγελία του για κήρυξη εμπορικού πολέμου με τον κίτρινο γίγαντα, που ευφυώς εγκατέλειψε τον ερυθρό του χαρακτήρα. Προς μεγάλο προβληματισμό όλης της προοδευτικής διανόησης που αμήχανα σιωπά. Και μπορεί ο κ. Τραμπ να θεωρεί ότι η κατά Μάο μεγάλη αναταραχή είναι υπέροχη κατάσταση, όμως ο σημερινός διάδοχός του Σι Τζινπίνγκ αποδεικνύει εμπράκτως ότι τις ουτοπικές θεωρίες καλόν είναι να τις εγκαταλείπεις όταν βλάπτουν επιλέγοντας τον ωφελιμιστικό ρεβιζιονισμό.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/02/17 |
Του Ζώη Τσώλη
Η προχθεσινή συζήτηση στη Βουλή δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Οχι μόνο για το χαμηλό επίπεδο του πολιτικού λόγου - κάτι που τόσα χρόνια έχουμε συνηθίσει - και των επιχειρημάτων για τη διαπλοκή στον τόπο, για την οποία ας μας επιτραπεί να γνωρίζουμε κάτι περισσότερο από τους ίδιους τους πολιτικούς, αλλά γιατί αποδείχθηκε ότι σε τελική ανάλυση δεν ιδρώνει το αφτί κανενός για τους εργαζομένους αυτής της εφημερίδας που διαβάζετε και αυτού του δημοσιογραφικού οργανισμού που επί δεκαετίες σφράγισε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ζωή του τόπου.
Για το ειδικό ακροατήριο λοιπόν, όλους όσοι αντιλαμβάνονται τι θέλουν να κρύψουν οι πολιτικοί όταν σηκώνουν σκόνη με τους λόγους τους, η συζήτηση στη Βουλή ήταν αποκαλυπτική.
Αυτοί που επιζητούσαν για χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες, την εύνοια, και χρησιμοποίησαν τα μέσα του ΔΟΛ και που έβαζαν ακόμη και μέσον για να προβληθούν από τις σελίδες των εφημερίδων και να δουν τη φωτογραφία τους ή να ακούσουν τη φωνή τους στα ραδιοκύματα (λέγε με Αδωνι), αυτοί που αναδείχθηκαν και κέρδισαν δημόσιες θέσεις, όταν έφτασε η κρίσιμη ώρα εποίησαν την νήσσαν.
Εν αντιθέσει με τη Φώφη Γεννηματά και τον Σταύρο Θεοδωράκη, τον Βασίλη Λεβέντη αλλά και τον Βαγγέλη Βενιζέλο, η μεγαλύτερη απογοήτευση, αναπάντεχη και απρόσμενη για εμένα, ήρθε από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος στις 6.000 λέξεις της ομιλίας του δεν βρήκε ούτε μία λέξη στήριξης της προσπάθειας των εργαζομένων προκειμένου να μείνουν ζωντανές οι εφημερίδες σε έναν δημοσιογραφικό κολοσσό που κατέρρευσε.
Το ίδιο αποτέλεσμα, της παγερής αδιαφορίας, επιφέρουν και οι τακτικισμοί του ΣΥΡΙΖΑ και η στάση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα να καλεί την αξιωματική αντιπολίτευση να προτείνει λύση-σχέδιο διάσωσης και να το φέρει στη Βουλή που θα την υποστήριζε (!) και το κυβερνών κόμμα. Πού ακούστηκε;
Πόσο πιο φανερό να γίνει το συμπέρασμα. Θα προτιμούσαν να κλείσουν οι εφημερίδες, εφόσον δεν είναι δικές τους...
Ας γνωρίζουν όμως: Ολοι κάποια στιγμή μπορεί να μείνουμε άνεργοι, αναξιοπρεπείς ποτέ.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/02/17 |
6. Καλή μας τύχη
Του Γιώργου Παπαϊωάννου
Τα δύο χρόνια της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ χαρακτηρίζονται από μια ατελείωτη διαπραγμάτευση, για τη διαπραγμάτευση. Μέσα από αυτήν τη διαδικασία η κυβέρνηση προσπαθεί να καλύψει τις αδυναμίες της στο να διοικήσει τη χώρα, να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της καθημερινότητας, να δώσει προοπτική στην κοινωνία, να τονώσει την οικονομία και να μειώσει την ανεργία. Πρόκειται για μια ανούσια διαπραγμάτευση αφού στο τέλος της ημέρας η κυβέρνηση, μέσα σε ένα σκηνικό κρίσης, αποδέχεται όλα όσα ζητούν οι πιστωτές προκειμένου να αποφευχθεί το χειρότερο, το οποίο όμως η ίδια με την τακτική της προκαλεί.
Διότι όλα αυτά τα μέτρα (κυρίως τα διαρθρωτικά) που ζητούν οι πιστωτές έχει αποδειχθεί σε Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία και Κύπρο ότι μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα αν εφαρμοστούν. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι στο πλαίσιο μιας ανοικτής και φιλελεύθερης οικονομίας, πρότυπο από το οποίο η χώρα μας απέχει πολύ και ως εκ τούτου έχει την περισσότερη δουλειά να κάνει από άλλα κράτη της ευρωζώνης με αντίστοιχα προβλήματα.
Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί με το μοντέλο αυτό. Ομως έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι, πρώτον, αν εφαρμοστεί είναι αποτελεσματικό και, δεύτερον, δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Αυτά που πίστεψε η πρώτη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ περί βοήθειας από Ρωσία, Κίνα κ.λπ. αποδείχθηκαν όνειρα θερινής νυκτός.
Ωστόσο ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του δεν μαθαίνουν από τα λάθη τους. Αν και τελικά, όπως έχει αποδειχθεί απ' όλες τις μέχρι σήμερα διαπραγματεύσεις, θα αποδεχθούν τα μέτρα και όπως και αν τα βαφτίσουν ο κόσμος θα τα καταλάβει στην τσέπη του, εξακολουθούν και παίζουν το ίδιο, κακοπαιγμένο έργο της σκληρής διαπραγμάτευσης σε μια προσπάθεια να ισορροπήσουν ανάμεσα στις ιδεοληψίες τους και στη διάθεσή τους να παραμείνουν στην εξουσία.
Μπορεί κάποιοι από τους πρωταγωνιστές να αλλάζουν, όμως το σενάριο παραμένει το ίδιο: όταν τα πράγματα ζορίζουν, η κυβέρνηση δημιουργεί σκηνικό έκτακτης κατάστασης και πόλωσης. Επαναφέρει την επικίνδυνη συζήτηση για τη δραχμή και ταυτόχρονα φοράει τον μανδύα του Δον Κιχώτη και δίνει τη μάχη κατά της διαπλοκής. Το ζήσαμε την περασμένη εβδομάδα με τις δηλώσεις του Νίκου Ξυδάκη και τη συζήτηση στη Βουλή. Μια συζήτηση που αφορούσε δάνεια ύψους 1,3 δισ. ευρώ προς τα ΜΜΕ και 400 εκατ. ευρώ προς τα κόμματα, εκ των οποίων, σύμφωνα με την ΤτΕ, λιγότερα από τα μισά είναι «κόκκινα». Πρόκειται για σταγόνα στον ωκεανό αν αναλογιστεί κανείς ότι οι τράπεζες έχουν χορηγήσει συνολικά 110 δισ. ευρώ επιχειρηματικά δάνεια, εκ των οποίων τα 50 δισ. ευρώ είναι «κόκκινα». Δηλαδή, αν η διαπλοκή στην Ελλάδα αφορά λιγότερα από 1 δισ. ευρώ δάνεια, σε σύνολο 50 δισ. ευρώ προβληματικών δανείων, τότε είμαστε παράδεισος σε σχέση με ό,τι συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές και δυτικές χώρες.
Βεβαίως, η κυβέρνηση παίζει αυτό το έργο αφενός για να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από το φλέγον ζήτημα της ψήφισης των μέτρων και από την άλλη για να διευκολύνει τους βουλευτές της να ψηφίσουν τα μέτρα. Και αυτή τη σκηνοθεσία τη γνωρίζει καλά πλέον και η άλλη πλευρά. Τώρα μάλιστα που ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχει μπροστά του τις γερμανικές εκλογές, η σκηνή του Grexit παίζεται με μεγαλύτερη ένταση. Υπάρχει όμως ο κίνδυνος το πρόχειρα στημένο σκηνικό να πέσει και να μας πλακώσει όλους. Καλή μας τύχη...
7. Αφού δεν μπορούμε
να έχουμε άρτον,
θα έχουμε θεάματα
Του Νότη Παπαδόπουλου
Οι δανειστές της Ελλάδας ζητούν μήνες τώρα - για να κλείσει η αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας - προληπτική νομοθέτηση σκληρών μέτρων επειδή δεν έχουν εμπιστοσύνη ότι κυβέρνηση Τσίπρα θα πετύχει τους στόχους της.
Η κυβέρνηση αρνήθηκε να δεχθεί τις απαιτήσεις των δανειστών και αποφάσισε να διαπραγματευθεί σθεναρά, επιδιώκοντας να μειώσει ή να εξαλείψει τα σκληρά μέτρα που της ζητούνται. Μάλιστα ο Πρωθυπουργός έφτασε να δηλώνει περήφανα πριν από δύο εβδομάδες: «Δεν θα πάρουμε ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα».
Ο κίνδυνος όμως που αντιλαμβάνεται πλέον το Μαξίμου είναι ότι οι διαπραγματεύσεις μπορεί να συνεχίζονται και παραμονές των εκλογικών αναμετρήσεων της Ολλανδίας (Μάρτιο) και της Γαλλίας (Απρίλιο) οι δανειστές να μην υποχωρούν - εν μέσω εκλογών - και να βρεθεί πάλι η χώρα παραμονές Ιουλίου, που θα πρέπει να πληρώσει 7 δισ. ευρώ για ομόλογα που λήγουν, να αναγκαστεί με το πιστόλι στον κρόταφο είτε να πάει σε - καταστροφικές για τον ΣΥΡΙΖΑ - εκλογές είτε να νομοθετήσει προληπτικά τα νέα σκληρά μέτρα.
Σε αυτή την περίπτωση όμως, με την αξιολόγηση να κλείνει το καλοκαίρι, η οικονομία εκ των πραγμάτων δεν θα μπορεί να μπει σε γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης μέσα στο 2017 και έτσι το 2018 θα είναι μάλλον αδύνατον να πετύχει τον μνημονιακό στόχο του 3,5 % πρωτογενούς πλεονάσματος. Αρα η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να εφαρμόσει τα μέτρα που θα έχει νομοθετήσει προληπτικά, ύψους 4 δισ. ευρώ (μείωση του αφορολογήτου, μείωση συντάξεων, υψηλότερο όριο στις μαζικές απολύσεις).
Μ' αυτά και μ' αυτά οι κυβερνώντες αρχίζουν πλέον να αντιλαμβάνονται - έγινε πολύ σαφές στον κ. Τσίπρα στη συνάντησή του με την Ανγκελα Μέρκελ - ότι αυτό που τους συμφέρει πλέον είναι μια απότομη στροφή 180 μοιρών. Να επιδιώξει δηλαδή η κυβέρνηση να κλείσει την αξιολόγηση μέσα στον Φεβρουάριο και η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίσει τώρα - με κρύα καρδιά - τα μέτρα που ζητούν οι δανειστές.
Πώς όμως θα καταπιούν οι βουλευτές το πικρό αυτό ποτήρι; Μόνο εάν ο κ. Τσίπρας εμφανιστεί ως απηνής διώκτης της διαφθοράς και της διαπλοκής, τιμωρός της πλουτοκρατίας και των μεγαλοδημοσιογράφων που δήθεν τη στήριξαν, και ανιδιοτελής προστάτης των «φτωχοδιάβολων», όπως χαρακτήρισε ο ίδιος τους οικονομικά ανίσχυρους πολίτες.
Οι δανειστές της Ελλάδας ζητούν μήνες τώρα - για να κλείσει η αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας - προληπτική νομοθέτηση σκληρών μέτρων επειδή δεν έχουν εμπιστοσύνη ότι κυβέρνηση Τσίπρα θα πετύχει τους στόχους της.
Η κυβέρνηση αρνήθηκε να δεχθεί τις απαιτήσεις των δανειστών και αποφάσισε να διαπραγματευθεί σθεναρά, επιδιώκοντας να μειώσει ή να εξαλείψει τα σκληρά μέτρα που της ζητούνται. Μάλιστα ο Πρωθυπουργός έφτασε να δηλώνει περήφανα πριν από δύο εβδομάδες: «Δεν θα πάρουμε ούτε ένα ευρώ νέα μέτρα».
Ο κίνδυνος όμως που αντιλαμβάνεται πλέον το Μαξίμου είναι ότι οι διαπραγματεύσεις μπορεί να συνεχίζονται και παραμονές των εκλογικών αναμετρήσεων της Ολλανδίας (Μάρτιο) και της Γαλλίας (Απρίλιο) οι δανειστές να μην υποχωρούν - εν μέσω εκλογών - και να βρεθεί πάλι η χώρα παραμονές Ιουλίου, που θα πρέπει να πληρώσει 7 δισ. ευρώ για ομόλογα που λήγουν, να αναγκαστεί με το πιστόλι στον κρόταφο είτε να πάει σε - καταστροφικές για τον ΣΥΡΙΖΑ - εκλογές είτε να νομοθετήσει προληπτικά τα νέα σκληρά μέτρα.
Σε αυτή την περίπτωση όμως, με την αξιολόγηση να κλείνει το καλοκαίρι, η οικονομία εκ των πραγμάτων δεν θα μπορεί να μπει σε γοργούς ρυθμούς ανάπτυξης μέσα στο 2017 και έτσι το 2018 θα είναι μάλλον αδύνατον να πετύχει τον μνημονιακό στόχο του 3,5 % πρωτογενούς πλεονάσματος. Αρα η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να εφαρμόσει τα μέτρα που θα έχει νομοθετήσει προληπτικά, ύψους 4 δισ. ευρώ (μείωση του αφορολογήτου, μείωση συντάξεων, υψηλότερο όριο στις μαζικές απολύσεις).
Μ' αυτά και μ' αυτά οι κυβερνώντες αρχίζουν πλέον να αντιλαμβάνονται - έγινε πολύ σαφές στον κ. Τσίπρα στη συνάντησή του με την Ανγκελα Μέρκελ - ότι αυτό που τους συμφέρει πλέον είναι μια απότομη στροφή 180 μοιρών. Να επιδιώξει δηλαδή η κυβέρνηση να κλείσει την αξιολόγηση μέσα στον Φεβρουάριο και η ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίσει τώρα - με κρύα καρδιά - τα μέτρα που ζητούν οι δανειστές.
Πώς όμως θα καταπιούν οι βουλευτές το πικρό αυτό ποτήρι; Μόνο εάν ο κ. Τσίπρας εμφανιστεί ως απηνής διώκτης της διαφθοράς και της διαπλοκής, τιμωρός της πλουτοκρατίας και των μεγαλοδημοσιογράφων που δήθεν τη στήριξαν, και ανιδιοτελής προστάτης των «φτωχοδιάβολων», όπως χαρακτήρισε ο ίδιος τους οικονομικά ανίσχυρους πολίτες.
«Αφού δεν μπορούμε να έχουμε άρτον, θα έχουμε θεάματα» είναι το νέο σύνθημα Τσίπρα. Η κυβέρνηση ετοιμάζει τους επόμενους μήνες νέες εξεταστικές, νέες αποκαλύψεις «σκανδάλων», προφυλακίσεις και χειροπέδες με ψύλλου πήδημα, αλλά και για άγριο διχασμό της ελληνικής κοινωνίας στον γνωστό άξονα «Εμείς ή αυτοί». Βοήθειά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου