Τετάρτη 3 Μαρτίου 2021

Οσοι καταγγέλλουν υποκριτικά σήμερα τον «καταδότη πρύτανη», επενδύουν πολιτικά στην αυριανή σύγκρουση, απ' όπου θα στρατολογούν «αγανακτισμένους», μαζί με τους ακραίους της δυναμικής ρήξης. Πρόκειται για τυφλό τυχοδιωκτισμό, αν δεν είναι σχέδιο. Είναι επίσης η ίδια κοινωνία που δεν εκφοβίζεται από τις απειλές για «τρίτο γύρο με το όπλο παρά πόδα», που εκστομίζουν οι οργισμένοι αλληλέγγυοι του κρατούμενου τρομοκράτη Κουφοντίνα, αν δεν υποχωρήσει το κράτος στα αιτήματά του για να διακόψει την απεργία πείνας. Επειδή οι πολίτες πιστεύουν ότι ο σεβασμός του Κράτους Δικαίου είναι όρος λειτουργίας της Δημοκρατίας και εμπέδωσης της κοινωνικής συνοχής, γι' αυτό μάλλον θεωρούν στην πλειονότητά τους ότι ο πολιτικός εκβιασμός δεν εντάσσεται στη δημοκρατική και πολιτικά φιλελεύθερη αντίληψη για την εφαρμογή των νόμων....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/03/21

Contra Legem στη Νομική

Προχθές το βράδυ, ανακοινώθηκε η κυκλοφορία ενός κειμένου που το υπογράφουν 224 καθηγητές Πανεπιστημίου, στο οποίο εκφράζεται η καταδίκη τους στη βία και η υποστήριξή τους στον πρύτανη του ΑΠΘ Νίκο Παπαϊωάννου, ο οποίος διεκδίκησε την απομάκρυνση καταληψιών από το κτίριο διοίκησης του Πανεπιστημίου και την εφαρμογή του νόμου. Πολλοί αναθάρρησαν με αυτό το κείμενο, διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές του την κούραση των καθηγητών με όσα συμβαίνουν και την πρόθεσή τους, επιτέλους, να στηρίξουν τον νέο Νόμο 4777 που, μεταξύ άλλων, προβλέπει τη δημιουργία πανεπιστημιακής αστυνομίας.

Αλλά η ευφορία δεν κράτησε πολύ. Διότι χθες, από πολύ πρωί, άρχισε η προσπάθεια τρομοκράτησης και στοχοποίησης όσων καθηγητών από το ΑΠΘ (δεν ήταν δα και πολλοί, μόνο δώδεκα) υπέγραψαν το κείμενο των 224. Μάλιστα, σε ένα τόσο μεγάλο πανεπιστήμιο, όπως το ΑΠΘ, όπου λειτουργεί και σημαντική Νομική Σχολή, υπάρχει μια φοιτητική ομάδα με τον ευφημιστικό τίτλο Contra Legem (Εναντίον του Νόμου) που ξεχώρισε τα ονόματα των καθηγητών της σχολής, μήπως και μπερδευτούν όσοι θέλουν να τους εκδηλώσουν την αγάπη τους. Κατόπιν αυτού, οι καθηγητές ειδοποιήθηκαν να μην κάνουν το λάθος να πάνε στο γραφείο τους στο Πανεπιστήμιο, το οποίο παραμένει κατειλημμένο, ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό Νικολάου Φίλη του προφήτου όστις υπεσχέθη ότι ο νέος νόμος δεν θα εφαρμοστεί.

Επειτα από τις εξελίξεις αυτές, ήρθε η ώρα της Συγκλήτου. Η οποία, αφού συνεδρίασε εκτάκτως, εξέδωσε ψήφισμα σύμφωνα με το οποίο μεταξύ άλλων ζητείται κάτι εξαιρετικό: η «απαλλαγή των συλληφθεισών/έντων στις 22/2/21». Καλά διαβάσατε. Ενα σώμα επίλεκτων μελών της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθηγητές και ιδίως οι κοσμήτορες των τμημάτων και φοιτητές, ζητούν από την κυβέρνηση να παρέμβει στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη για να απαλλαγούν από τις κατηγορίες που τους έχουν απαγγελθεί οι συλληφθέντες σε επεισόδια με την Αστυνομία! Αραγε, στην απόφαση αυτή, που ξαναγράφει τα νομικά με όρους μαζικού κινήματος α λα ελληνικά, συναίνεσε η κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Ελισάβετ Συμεωνίδου - Καστανίδου; Κι αν δεν συναίνεσε, αποδέχεται σιωπηλά;

Λέει κι άλλα ωραία η ανακοίνωση της Συγκλήτου. Εκφράζεται, π.χ., η αγωνία της «για το ότι η συνέχιση της διαδικτυακής διδασκαλίας υποβαθμίζει τις πανεπιστημιακές σπουδές και την αξία των πτυχίων». Τέτοια ζέση για διά ζώσης μαθήματα; Οχι φυσικά. Δεν τους νοιάζουν τα μαθήματα. Τους νοιάζει να είναι οι σχολές ανοιχτές. Διότι, τότε, οι φοιτητοπατέρες των διαφόρων παρατάξεων, που όταν μεγαλώσουν θέλουν να γίνουν Φίληδες, κάνουν καταλήψεις παρεμποδίζοντας το μάθημα, άρα υπάρχουν. Ενώ τώρα που τα μαθήματα γίνονται από απόσταση, κάνουν - δεν κάνουν καταλήψεις, ουδείς τους υπολογίζει. Κι όταν περιθωριοποιούνται, μαραζώνουν.

Για το τέλος, ένα απόσπασμα από χθεσινή επιστολή του καθηγητή της Νομικής Νικ. Μπιτζιλέκη προς τον πρύτανη και την κοσμήτορα της σχολής του, ο οποίος δηλώνει απαισιόδοξος: «Λυπάμαι, διότι ήλπισα ότι η πρωτοβουλία που είχατε αναλάβει, κ. Πρύτανη, θα άνοιγε τον δρόμο για ένα άλλου είδους πανεπιστήμιο, το οποίο δεν θα καθίσταται έρμαιο των κάθε είδους ομάδων ή ανώνυμων παρεών και των πολιτικών ή κομματικών τους πατρόνων, και για αυτό τη στήριξα με την υπογραφή μου στο κείμενο των 224 καθηγητών. Αποδείχθηκε όμως και αυτή αδύναμη, μόλις ακούστηκαν οι γνωστές φωνές που έμαθαν να κάνουν θόρυβο και να επιβάλλονται με αυτόν τον τρόπο. Δυστυχώς».

Ρήξη, όχι σύνθεση

Η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως μετά το φθινόπωρο του 2015, ήταν μοναδική ευκαιρία για την αξιωματική αντιπολίτευση να κανονικοποιηθεί στο δημοκρατικό τόξο. Η αρχική σύλληψη Τσίπρα ήταν σωστή: να μετατοπιστεί προς το Κέντρο, κρατώντας τον αριστερό καμβά του κομματικού προφίλ, προσβλέποντας στη δημιουργία ενός νέου δικομματισμού και στην εναλλαγή στην εξουσία. Επειδή όμως οι περισσότεροι στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν πέσει από μικροί στη μαρμίτα του αριστερισμού, φαίνεται ότι δεν ξέρουν τίποτ' άλλο από την αριστερίστικη φρασεολογία και τα σταλινικά κόλπα.

Επιλέγοντας στρατόπεδο που αναμασά τις εμφυλιοπολεμικές τιράντες, ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ αγκαλιάζει Κουφοντίνες και απλώς περιφρονεί βαθύτατα προσωπικότητες όπως ο Νίκος Μουζέλης ή ο Νίκος Μπίστης, που έσπευσαν εθελοντικά να τον συνδράμουν. Επενδύει στη ρήξη και όχι στη σύνθεση. Δεν επιδιώκει τη θεμιτή στις δημοκρατίες αλλαγή κυβέρνησης, πρακτικά επιζητεί (ακόμα κι αν δεν δηλώνεται) αλλαγή καθεστώτος.

Με αυτά τα μυαλά, όταν οι αντάρτες (από κανένα κάμπινγκ εναλλακτικού τουρισμού) θα μπουν στην Αθήνα, το πιθανότερο είναι να βρουν μια Αριστερά σε υποχώρηση. Αν μάλιστα το ΚΙΝΑΛ δεν είχε τα γνωστά χάλια που όλοι εντοπίζουν, ίσως είχε αρχίσει να καλύπτεται το κενό.