Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 04/06/20 |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 04/06/20 |
Όχι επειδή ο Ζαμπέτας απέδειξε ότι δεν είχε καμιά σημασία τι έγραφε ο έλεγχος αλλά με το γελοιωδέστατο επιχείρημα «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος καθώς και νυν βουλευτές έχουν τιμωρηθεί με τον χαρακτηρισμό της διαγωγής τους ως κοσμίας», 28 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ ζήτησαν και πέτυχαν το 2018 να καταργηθεί η αναγραφή της «διαγωγής» στους τίτλους σπουδών.
Μόνο η δημόσια αναγραφή καταργήθηκε: ριζοσπάστες βουλευτές και υπουργός -ο Κώστας Γαβρόγλου- θεωρούσαν προοδευτικό και παιδαγωγικό να αξιολογείται η «συμπεριφορά των μαθητών/τριών, που εκδηλώνεται εντός ή εκτός του σχολείου με πράξεις ή παραλείψεις» και να καταγράφεται στα γραφειοκρατικά κιτάπια. Ίσως για να μπορούν μετά δεκαετίες να προσφεύγουν εκεί για να αποδείξουν οι αγωνιστές «ήμουν στον ΑΝΤΑΡΣΥΑ / και μου 'βαλαν κοσμία» και να διεκδικεί αξίωμα βουλευτή και αξία Βενιζέλου. Διότι όλα στη ζωή για την πολιτική και την εξουσία γίνονται, πιστεύουν οι συριζαίοι.
Η κ. Κεραμέως όμως, γιατί θέλει να συνεχιστεί -η προσχηματικά παιδαγωγική αλλά ουσιαστικά ηθική- αξιολόγηση των μαθητών και επιπλέον να είναι δημόσια, να αναγράφεται σε ενδεικτικά και απολυτήρια, όπως επί Ζαμπέτα; Γιατί στην εποχή της «δια βίου εκπαίδευσης», όπου η μαθησιακή πρόοδος και η αξιολόγηση είναι συνεχής, να μένει απαράγραπτη και αμετάβλητη εφ' όρου ζωής η ηθική αξιολόγηση κάθε έφηβου - ή και ενήλικου, όπως οι τελειόφοιτοι του λυκείου; Ιδεολογικά, θυμίζει την ανηλεή αμερικανική τιμωρητικότητα, που δεν γνωρίζει παραγραφή και καταδιώκει τον 87ετή Ρόμαν Πολάνσκι μισό αιώνα μετά για «αποπλάνηση ανηλίκου»· που είναι πλέον γιαγιά και, με το αζημίωτο, «τον έχει συγχωρήσει».
Σκοτεινοί «θεούσες» γραφειοκράτες του υπουργείου Παιδείας, υποθέτω, επέβαλαν στη Νίκη Κεραμέως αυτή την εκτός εποχής και πραγματικότητας δημόσια «Τελική Κρίση», όπως την είχαν επιβάλλει και στον Κώστα Γαβρόγλου.
Πάντως, ας υπενθυμίσουν κάποιοι γεροντότεροι στην νέα υπουργό ότι η, αντιστοίχου εμπνεύσεως, επαναφορά της σχολικής ποδιάς επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (από τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο, προσληφθέντα αργότερα στο ΠαΣοΚ ως προοδευτικό) έφερε, καταλήψεις, συγκρούσεις καταληψιών-αντικαταταληψιών, βίαιο θάνατο ενός συνδικαλιστή, διαδηλώσεις, μολότωφ, και τρεις νεκρούς «αλά Μαρφίν» στην Αθήνα.
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 04/06/20
ΤΗΣ ΠΕΠΗΣ ΡΑΓΚΟΥΣΗ
Θυμήθηκα αυτό το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, που του άρεσε μάλιστα να το τραγουδά ο ίδιος. «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο» λοιπόν, αφού έκαναν σημεία και τέρατα, κυνηγήσαν τους αστούς και πετσοκόψαν τα κεφάλια από εχθρούς κι από πιστούς, τελικά «...δεν έχουν μνήμη / τους προγόνους τους πουλούν / και ό,τι αρπάξουν δεν θα μείνει / γιατί ευθύς μελαγχολούν».
Το θυμήθηκα με αφορμή το κίνημα #foitites_enantia_stin_exetastiki που ξεχύθηκε χθες, 3 Ιούνη όπως έγραφε η αφίσα του, στις κεντρικές πλατείες των μεγάλων πόλεων για να κατοχυρωθούν τα μαθήματα του εξαμήνου χωρίς εξετάσεις. «Δεν φταίμε εμείς για την πανδημία» λένε τα παιδιά, ότι έχουν άγχος, φόβο και αγωνία λένε, «να μην πληρώσουν οι φοιτητές όλη αυτή την κατάσταση» λένε, ότι δεν έχουν σύνδεση στο Διαδίκτυο λένε. Δεν μπορώ να φανταστώ εκπρόσωπο του «ρωμαλέου φοιτητικού κινήματος» - όπως το έλεγε ο πρώην υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου - που δεν έχει σύνδεση με το Διαδίκτυο, πολύ περισσότερο όταν στα συνθήματά του χρησιμοποιεί hashtag, τη «σημαία» του Instagram. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα.
Σκέφτομαι αυτά τα παιδιά που ταμπουρώνονται πίσω από το «δεν φταίμε εμείς», λες και τα παιδιά της Κατοχής που, μεταπολεμικά, έφτιαξαν μια καινούργια Ελλάδα έφταιγαν για τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο - πόσο θλιβερό να αποστασιοποιείσαι από τις προκλήσεις της γενιάς σου. Που θέλουν να προχωρήσουν στις σπουδές τους χωρίς να περάσουν από στοιχειώδη αξιολόγηση. Που θέλουν να πάρουν ένα πτυχίο το οποίο δεν θα ανταποκρίνεται στις γνώσεις τους. Να το κάνουν τι, εκτός από μια αναφορά στο βιογραφικό τους που θα τους εξασφαλίσει μια θέση στο Δημόσιο; Ε, πώς να μη μελαγχολούν, όπως λέει ο Χατζιδάκις, όχι μόνο διότι «ό,τι αρπάζεις δεν μένει», αλλά και επειδή, αν και τόσο νέοι, είναι τόσο γέροι.
Θα «περαστεί» κι αυτό
Το χειρότερο όμως, το πιο, ουσιαστικά, μελαγχολικό, ήταν το πανό των φοιτητών του ΑΠΘ στο οποίο έγραφε «Να περαστούν τα μαθήματα χωρίς εξετάσεις». Τι ελληνικά είναι αυτό το «περαστούν»; Πού το έχουν ακούσει; Δεν τους προβλημάτισε καθώς το έγραφαν; Δεν σκέφτηκαν κάποια άλλη πιθανή εκφορά του νοήματός τους;
Κυκλοφορεί εδώ και μέρες και υιοθετείται θριαμβευτικά από τους συνήθεις υπόπτους το κείμενο μιας αρθογράφου της «Guardian», στο οποίο ισχυρίζεται - με το «ακλόνητο τεκμήριο» της προσωπικής γνώμης - πως όταν διορθώνεις τα λεκτικά λάθη κάποιου είσαι και κάπως φασιστούλης και λίγο υπονομευτής και θέλεις να του επιβληθείς κοινωνικά. Το λέγαμε για αστείο, κάποιοι προσπαθούν, ματαίως ευτυχώς, να το επιβάλουν ως δεδομένο. Το να μιλάς σωστά είναι, περίπου, αστική εμμονή. Οι λέξεις όμως, οι σωστές λέξεις, είναι οι πρόγονοί μας. Και πώς το είπε ο Χατζιδάκις; «Τους προγόνους τους πουλούν».
Μίσος
«Και με το μίσος περνούσε ο καιρός». Είναι η πρώτη φράση στο μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου «Η γυναίκα που πέθανε δυο φορές» που αναφέρεται στη δολοφονία της Ελένης Παπαδάκη στα Δεκεμβριανά. Υπάρχει και στον σχετικό θεατρικό μονόλογο του σκηνοθέτη Μάνου Καρατζογιάννη «Για την Ελένη».
Και με το μίσος περνάει και σήμερα ο καιρός. Ειδικά στο Διαδίκτυο. Μίσος στο οποίο βουτάνε γλώσσες και πληκτρολόγια κάποιες φόρες για να κηρύξουν, υποτίθεται, αγάπη και αλληλεγγύη. Χολή για όποιον έχει αντίθετη γνώμη. Βλέποντας πώς ευτελίζονται οι άνθρωποι που πουλάνε μίσος, επανέρχεται το κλασικό ερώτημα. «Η κακία σε κάνει βλάκα ή η βλακεία κακό;».
|
...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
 |
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/06/20 την αποφασιστικότητα του αγώνα. Oμως δεν είναι εξωγήινοι. Είναι παιδιά που έχουν αποφοιτήσει από το ελληνικό λύκειο, έχουν περάσει εξετάσεις για να φοιτήσουν στο πανεπιστήμιο και εντός ολίγου θα περιφέρουν στην αγορά εργασίας το πτυχίο τους. «Αδιόριστοι επιστήμονες» ονομάζονται στη γλώσσα μας. Στο κάτω κάτω, κανείς δεν θα βάλει το χέρι στην τσέπη για να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Αξίζει να ασχοληθείς μαζί τους, όχι για να αντικρούσεις τα επιχειρήματά τους ή να απορρίψεις το αίτημά τους να περάσουν τα μαθήματα χωρίς εξετάσεις. Ως φαινόμενο αξίζουν – ψυχολογικό, κοινωνιολογικό, πολιτικό, πολιτισμικό. Τα γενναία αυτά παιδιά εκπροσωπούν μια ολόκληρη νοοτροπία- «φιλοσοφία ζωής» είναι το στερεότυπο. Μπείτε στη θέση τους. Σκεφθείτε μόνο πόσες εκατοντάδες σελίδες έχουν αποστηθίσει για να περάσουν εξετάσεις. Σκεφθείτε το οικογενειακό τους περιβάλλον, που αγωνιά για την ημέρα που θα κρατήσουν στα χέρια τους το περίφημο «χαρτί». Μετρήστε πόσοι υπουργοί έχουν κάνει πόσες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις για τον τρόπο που θα δίνεται αυτό το χαρτί. Και αφού τα υπολογίσετε όλα αυτά, σταματήστε να απορείτε και να εκστασιάζεστε επειδή απαιτούν να περάσουν το μάθημα χωρίς εξετάσεις. Εδώ τόσα θέατρα που θα έκλειναν ούτως ή άλλως λόγω ελλείψεως κοινού, θα επιδοτηθούν επειδή έκλεισαν λόγω κορωνοϊού. Δεχθείτε, τουλάχιστον, πως τα παιδιά έχουν το πλεονέκτημα της ειλικρίνειας – ηθικό και αυτό. Μπορεί να είναι λίγοι, όμως η νοοτροπία τους είναι εξίσου διαδεδομένη με την πίστη στη δημοκρατία. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια υπάρχουν για να εκδίδουν πιστοποιητικά. Η εκπαίδευση υπάρχει για να προσφέρει διπλωματούχους στην κοινωνία. Αφού, λοιπόν, αυτός είναι ο στόχος, γιατί να μην τον επιτύχεις καταβάλλοντας τον λιγότερο δυνατό κόπο και ξοδεύοντας την ελάχιστη δυνατή ενέργεια; Την αξία της γνώσης το παιδί την έχει αφήσει στα πρώτα χρόνια του δημοτικού, όταν, μαγεμένο, έγραφε τις πρώτες λέξεις στο τετράδιο. Κάτι θα αλλάξει μόνον όταν οι εικόνες με τους φοιτητές του Αριστοτελείου και η αφίσα τους βρουν τη θέση τους σε κάποιο ανθρωπολογικό μουσείο, ως απολιθώματα της Ιουρασικής περιόδου του ελληνικού πανεπιστημίου. "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 04/06/20 |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου