Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να έχει εγκλωβιστεί σε μια εξωφρενική άρνηση της πραγματικότητας. Πιστεύει ή επαναλαμβάνει ότι (περίπου) ο Μητσοτάκης είναι μια κατασκευασμένη πολιτική προσωπικότητα. Οτι κινείται δέσμιος νεοφιλελεύθερων εμμονών, επιχειρηματικών συμφερόντων και ακροδεξιών δεσμεύσεων. Βαυκαλίζεται ότι η υπεροχή του Τσίπρα έναντι του σημερινού Πρωθυπουργού είναι περίπου δεδομένη και αυταπόδεικτη. Και θεωρεί κατά συνέπεια ότι ο Τσίπρας αποτελεί το ισχυρότερο χαρτί του - κάτι που μπορεί να είναι αλήθεια αλλά δεν σημαίνει ότι ένα ισχυρότερο χαρτί είναι και ισχυρό. Το πιθανότερο είναι ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει ή τουλάχιστον τίποτα δεν ισχύει καταλυτικά. Ακόμη όμως κι όταν τον διαψεύδουν τα γεγονότα, ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να διαψευστεί....

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 05-07/06/20

ΤΟΥ Ι.Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται ιδιαίτερη πολιτική ευστροφία για να παρατηρήσει κανείς ότι οι δημοσκοπήσεις των τελευταίων μηνών είναι καταστροφικές για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλ. Τσίπρα.

Προσέξτε. Δεν καταγράφουν απλώς ότι τα πάνε καλά ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση.

Καταγράφουν επιπροσθέτως ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Τσίπρας βρίσκονται σχεδόν σε ελεύθερη πτώση. Από τον περασμένο Ιούλιο εμφανίζονται να έχουν χάσει πάνω από το 1/3 της επιρροής τους.

Υπό αυτήν την έννοια κι ο πιο ανυποψίαστος άνθρωπος θα υποψιαστεί ότι κάτι τρέχει με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τι όμως μπορεί να τρέχει;


Η πρώτη ερμηνεία του φαινομένου αφορά τη συγκυρία. Διότι είναι αλήθεια ότι η κρίση ευνοεί τη συσπείρωση γύρω από την εκάστοτε κυβέρνηση.

Είναι μια ερμηνεία σωστή αλλά όχι αρκετή.

Αφενός επειδή η κρίση μπορεί να ευνοεί την κυβέρνηση χωρίς να καταβαραθρώνει απαραιτήτως την αντιπολίτευση.

Πολλές ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανεξαρτήτως πολιτικού προσανατολισμού ενισχύθηκαν στην κρίση, όπως συνέβη στη Γερμανία, την Αυστρία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα ή τη Δανία.


Εχουμε όμως και αντιπολιτεύσεις που κερδίζουν έδαφος.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο και παρά την αποτυχημένη διαχείριση του Μπόρις Τζόνσον οι Συντηρητικοί βρίσκονται σταθερά πάνω από το 43% (είχαν πάρει 42,4% στις εκλογές του Δεκεμβρίου 2019). Αλλα και το Εργατικό Κόμμα έχει ανέβει στο 38% από 32,1% στις εκλογές (27-28/5).

Στην Ισπανία (άλλο παράδειγμα αποτυχημένης διαχείρισης) οι Σοσιαλιστές βρίσκονται στο 28,7% από 28% στις εκλογές του Νοεμβρίου 2019. Την ίδια ώρα όμως το Λαϊκό Κόμμα έχει σχεδόν κλείσει την ψαλίδα στο 27,1% από 20,8% στις εκλογές (4-8/5).


Συνεπώς δεν υπάρχει γενικός κανόνας.

Αφετέρου επειδή η ερμηνεία της συγκυρίας θα είχε βάση αν αφορούσε κάποια συγκεκριμένη συγκυρία.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως η δημοσκοπική υπεροχή της ΝΔ καταγράφεται σταθερά από το α' τρίμηνο του 2016.

Απλώς τώρα είναι πιο διευρυμένη.


Η δεύτερη ερμηνεία κατατίθεται από τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ. Αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην (υποτιθέμενη) αποσιώπηση των θέσεών του ή στην αρνητική αντιμετώπισή του από ένα μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης.

Δεν είναι σαφές αν ισχύει πρακτικά κάτι τέτοιο. Ούτε αν επηρεάζει κάτι άλλο.


Προφανώς κάθε κόμμα δικαιούται να επιθυμεί τη μεγαλύτερη δυνατή δημοσιότητα και την πιο φιλική αντιμετώπισή του από τον Τύπο.

Αλλά κανείς δεν μπορεί να επιβάλει στον Τύπο τις φιλίες ή τις επιλογές του.

Αλλωστε ακόμη κι αν το κυρίαρχο μιντιακό περιβάλλον εκφράζει ενδεχομένως κάποιες προτιμήσεις, έχει κι ο ΣΥΡΙΖΑ τους υποστηρικτές του. Δεν του φταίει κανείς αν μετράνε περισσότερο ή λιγότερο από άλλους.


Γενικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απλώς την αντιμετώπιση ενός κόμματος της αντιπολίτευσης που πριν από ένα χρόνο έχασε όλες τις εκλογές και δεν σπάει ταμεία.

Δεν δείχνει πάντως να αδικείται κατάφωρα, ούτε καταγράφονται δείγματα ιδιαίτερης εχθρότητας απέναντί του. Μάλλον το αντίθετο.


Η τρίτη ερμηνεία είναι κατά τη γνώμη μου πιο δομική. Μέσα στην ανακούφιση του 31,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ κι ίσως όλοι μας δεν συνειδητοποιήσαμε πόσο βαθύς και πόσο σοβαρός είναι ο πολιτικός τραυματισμός του.

Ενας τραυματισμός μάλιστα που δεν είναι ευκαιριακός αλλά χρονολογείται από το «μοιραίο καλοκαίρι» του 2015.


Οι εκλογές του Σεπτεμβρίου ήταν κάτι ανάμεσα σε τελευταία ευκαιρία και χαριστική βολή. Μέσα στο επόμενο εξάμηνο απο τις εκλογές, η ΝΔ πέρασε με χαρακτηριστική ευκολία μπροστά στις δημοσκοπήσεις μόλις άλλαξε αρχηγό.

Τίποτα το συγκυριακό δεν υπήρχε στο ρήγμα που δημιουργήθηκε το 2015. Κι αν οικοδομήθηκε αργότερα ένα στέρεο «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μέτωπο δεν ήταν παρά το απότοκο αυτού του ρήγματος.


Αν λοιπόν ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας βίωσε τραυματικά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανές ότι η πληγή δεν πρόκειται να επουλωθεί απλώς με μια κυβερνητική αλλαγή. Η απόρριψη ξεπερνιέται μόνο με χρόνο και προσπάθεια.

Ακόμη περισσότερο που ούτε ο Τσίπρας είναι το πρόσωπο που ήταν. Ο συμπαθητικός, επικοινωνιακος κι άφθαρτος νέος του 2015 κουβαλάει πλέον βάρη, ήττες και ουλές.


Κι εδώ φτάνουμε σε μια τέταρτη ερμηνεία, την πιο ψυχολογική. Ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει να έχει εγκλωβιστεί σε μια εξωφρενική άρνηση της πραγματικότητας.

Πιστεύει ή επαναλαμβάνει ότι (περίπου) ο Μητσοτάκης είναι μια κατασκευασμένη πολιτική προσωπικότητα. Οτι κινείται δέσμιος νεοφιλελεύθερων εμμονών, επιχειρηματικών συμφερόντων και ακροδεξιών δεσμεύσεων.


Βαυκαλίζεται ότι η υπεροχή του Τσίπρα έναντι του σημερινού Πρωθυπουργού είναι περίπου δεδομένη και αυταπόδεικτη.

Και θεωρεί κατά συνέπεια ότι ο Τσίπρας αποτελεί το ισχυρότερο χαρτί του - κάτι που μπορεί να είναι αλήθεια αλλά δεν σημαίνει ότι ένα ισχυρότερο χαρτί είναι και ισχυρό.

Το πιθανότερο είναι ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει ή τουλάχιστον τίποτα δεν ισχύει καταλυτικά. Ακόμη όμως κι όταν τον διαψεύδουν τα γεγονότα, ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται να διαψευστεί.


Αποτέλεσμα; Πολεμάει έναν Μητσοτάκη που δεν υπάρχει. Ο πραγματικός Μητσοτάκης αποδεικνύεται ένας μεθοδικός Πρωθυπουργός που αν μη τι άλλο εμπνέει εμπιστοσύνη και πολιτεύεται με μετριοπάθεια. Αυτά λένε οι δημοσκοπήσεις.

Ο Τσίπρας αντιθέτως εγκλωβίζεται εκ των πραγμάτων στην υπεράσπιση μιας διακυβέρνησης που καταγράφεται αρνητικά στη συνείδηση και στα βιώματα της μεγάλης πλειονότητας του ελληνικού λαού.


Ο Μητσοτάκης πιστώνεται μια «επιστροφή στην κανονικότητα». Τη στιγμή που ο αντίπαλός του κάνει σημαία μια ηττημένη κατάσταση που έχει αποδοκιμαστεί και όχι μόνο στην κάλπη.

Ο ένας συσσωρεύει προσεκτικά πολιτικό κεφάλαιο. Ο άλλος ξοδεύει άσκοπα το δικό του.

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 05-07/06/20

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν.MANIATH

Στο φόντο των δημοσκοπήσεων που αποτυπώνουν την παγιωμένη τάση ηγεμονίας της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, στο επερχόμενο φθινοπωρινό κοινωνικό τοπίο, στις νέες τάσεις που αναδύθηκαν εν μέσω της πανδημικής κρίσης αλλά και της έντασης με την Τουρκία, αριστερά του πολιτικού τόξου, από τον ΣΥΡΙΖΑ και πέρα, συντελούνται διεργασίες. Η όλη αριστερή πολυκατοικία είναι σε φάση αναμονής, διαβάζει τις εξελίξεις, βλέπει εκλογές, αναζητά ανοίγματα και τα πατώματα μοιάζουν εν κινήσει αν και με αργά βήματα.

Ξεκινώντας απ' τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές ο πρόεδρός του είναι σε περιοδεία σε νησιά σε μια προσπάθεια να επανακτήσει επαφή με εργαζόμενους και επιχειρηματίες και να κοινοποιήσει ευρύτερα το Πρόγραμμα Μένουμε Ορθιοι 2 του Ζαππείου. Η συγκυρία μόνον εύκολη δεν είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ και στο πολιτικό κεντρικό πεδίο αλλά και στο εσωτερικό του βέβαια. Το άνετο προβάδισμα της κυβέρνησης είναι ένας σκόπελος και μια δύσκολη εξίσωση για την Κουμουνδούρου. Πιο δύσκολο ακόμη όμως είναι το εσωτερικό τοπίο του κόμματος. 

Μπορεί το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Ιουνίου να επανεκκινούνται βάσει απόφασης οι οργανωτικές διαδικασίες με τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής Ανασυγκρότησης, όμως τώρα φαίνεται οι φατρίες στα ενδότερα του ΣΥΡΙΖΑ να παίρνουν θέση μάχης. Το άνοιγμα του κόμματος με μια πιο συνεκτική σχέση με την Προοδευτική Συμμαχία είναι το μεγάλο στοίχημα. Η σχέση με την ΠΣ προσκρούει στο βαθύ κόμμα παρόλο που έχει πάρει πόντους η εκλογή νέων νομαρχιακών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ με συμμετοχή πλέον και μελών της ΠΣ. Το συνέδριο είναι μετέωρο ως προς τον χρόνο που θα διεξαχθεί, ενώ στο εσωτερικό οι τάσεις αναδιαμορφώνονται. 

Ο αστερισμός 53 - Βούτσης - Σκουρλέτης - Φίλης - Βίτσας αλλά και Δραγασάκης θα έχει καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που θα διεξαχθεί η αντιπαράθεση πάνω σε επίδικα όπως το Πρόγραμμα που τώρα γράφεται, η σχέση με τα ΜΜΕ, η νέα Σοσιαλδημοκρατία αλλά και ταυτοτικά ζητήματα όπως η παραδοσιακή και όχι ψηφιακή λειτουργία του κόμματος. Την ίδια ώρα ο Αλέξης Τσίπρας έχει πυκνώσει τις σχέσεις του με το PES στην Ευρώπη, ενώ σε συνομιλητές του λέει πως βλέπει με ενδιαφέρον την «αριστερή» στροφή της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ.

ΚΚΕ. Σε έτερο πάτωμα, το ΚΚΕ συνεχίζει τη μοναχική του διαβίωση. Η μεγάλη Κοινωνική Συμμαχία εξάλλου εδώ είναι ο στόχος ενώ δεν βλέπει καν ως υπόθεση μια πολτική σύγκλιση με άλλη δύναμη - παρότι υπάρχουν δυνάμεις του εξωκοινοβουλίου που το προσεύχονται. Το τελευταίο διάστημα σε μια επίδειξη δύναμη ο Περισσός επαναλαμβανόμενα υπενθύμισε πως διατηρεί την ηγεμονία στο κινηματικό σκέλος, ενώ έκανε διαμαρτυρία στην αμερικάνικη πρεσβεία κατά της βίας του Τραμπ και σε αλληλεγγύη με τους εκεί διαδηλωτές. Την ίδια ώρα το ΚΚΕ μέσω του Δημήτρη Κουτσούμπα ανανεώνει και την πιο θεσμική του εικόνα με συνάντηση με την ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου και μπαράζ κοινοβουλευτικής δράσης με άξονα τα εργασιακά κυρίως. Πάντα το ΚΚΕ έχει τη ματιά του στραμμένη έξω ενώ διατηρεί και τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον συντονισμό ΚΚ και εργατικών κομμάτων διεθνώς. Με αφορμή δε, διάφορες κλαδικές εκλογές, όπως στους ηθοποιούς (ΣΕΗ) οι πληροφορίες λένε πως θα δούμε ένα νέο προφίλ με πολλές συμμαχίες, πρόσωπα και στρατεύσεις στον αγώνα του.

ΜέΡΑ25. Το ΜέΡΑ25 είναι το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που σήμερα επιμένει σε έναν αντιμνημονιακό αγώνα. Δια στόματος του Γιάνη Βαρουφάκη αλλά και κορυφαίων στελεχών του, όπως η Σοφία Σακοράφα, κρούεται ο κώδωνας ενός νέου 5ου Μνημονίου μετά την πανδημική κρίση ενώ έχει κατατεθεί καιρό τώρα ένα πρόγραμμα 7 σημείων σύγκλισης και απόκρουσης της νέας πραγματικότητας. Ενα άνοιγμα που δεν σχηματοποιείται πολιτικά αλλά το κόμμα του Βαρουφάκη επιδιώκει να είναι η βάση ενός κοινωνικού μετώπου αντίστασης. Για ΣΥΡΙΖΑ ούτε λόγος, καθόλου τυχαία η πρόσφατη πολιτική επίθεση του Γιάνη στον Ευκλείδη Τσακαλώτο με αφορμή το Υπερταμείο. Το ΜέΡΑ25 δύσκολα όμως διατηρεί διαύλους και στην άλλη πλευρά του άξονα αφού με εξαίρεση τον Αλέκο Αλαβάνο που θα έβλεπε θετικά μια συμπόρευση αριστερών δυνάμεων και με τον Γιάνη, η Λαϊκή Ενότητα δεν βλέπει δυνατή μια συμμαχία μαζί του.

ΛΑΕ: Η πρόσφατη κοινή ανακοίνωση 9 οργανώσεων της Αριστεράς, στο κέντρο η ΛΑΕ, για κοινή δράση και συνεργασία (όχι ακόμη εκλογική) είναι η νέα διεργασία στα πιο κάτω πατώματα της αριστερής πολυκατοικίας. Η πρωτοβουλία μοιάζει με εκείνη του Χώρου Διαλόγου των αρχών του 2009 που ένα μέρος του συνέβαλε στον ΣΥΡΙΖΑ αν και εδώ είναι ακόμη πιο οξύς ο αντικαπιταλιστικός και μετωπικός λόγος.

Πλεύση Ελευθερίας: Προς το παρόν η Πλεύση Ελευθερίας - που συνεχίζει την αυτοτελή της δράση - δεν μπαίνει σε καμία από τις παραπάνω διεργασίες. Η επικεφαλής της Ζωή Κωνσταντοπούλου, έχει πλούσια δράση όλες αυτές τις ημέρες ενώ στην πιο πρόσφατη συνέντευξή της (Focus FM) μίλησε με σαφήνεια για τα εθνικά θέματα λέγοντας ότι «θα έπρεπε τα χωρικά μας ύδατα να έχουν επεκταθεί τουλάχιστον στα δέκα μίλια, τουλάχιστον δηλαδή να αντιστοιχούν στον εναέριο χώρο της Ελλάδας».