"...Ο αρχηγός μιμείτο μέχρι και το ανδρεοπαπανδρεϊκό ηχόχρωμα της φωνής. Το κόμμα άνοιγε τις αγκάλες του σε στελέχη και ψηφοφόρους. Η προσδοκία βασιζόταν στη μετακίνηση των πράσινων ψηφοφόρων προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις πρώτες εκλογές του 2015 το 24,4% αυτών πήγε στην Κουμουνδούρου. Στις δεύτερες ακολούθησε ένα 12%. Είχαν προηγηθεί μεταγραφές τύπου Σακοράφα και Κουρουμπλή. Το αποτέλεσμα της κάλπης, ωστόσο, επιβεβαίωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να γίνει ΠΑΣΟΚ. Πρώτον, επειδή δεν έγινε παράταξη. Δεύτερον, γιατί λαϊκισμός και εκσυγχρονισμός δεν συνδιαλέγονται στους κόλπους του, επικρατεί απλά ο πρώτος. Τρίτον, δεν απέκτησε ποτέ ερείσματα σε πανεπιστήμια, συνδικαλιστικούς φορείς ή την Τοπική Αυτοδιοίκηση...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ" (κύριο θέμα+εσωτερικές σελίδες)

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/06/19

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/06/19

ΤΗΣ ΜΥΡΤΟΥΣ ΛΙΑΛΙΟΥΤΗ

Ο Σαλβαδόρ Νταλί το πέτυχε καλύτερα απ' όλους: «Είναι μέρες που νομίζω πως θα πεθάνω από υπερβολική δόση αυταρέσκειας». Και η αυταρέσκεια είναι το λιγότερο που μπορεί να πάθει ένας «άχαστος» πρωθυπουργός. Ισως δικαίως - τα τελευταία χρόνια, ακόμα και οι αντίπαλοί του είχαν αρχίσει να πιστεύουν πως ο Αλέξης Τσίπρας έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας. Μέσα σε πυκνό πολιτικό χρόνο κατάφερε να μετατρέψει ένα κόμμα της ελάσσονος αντιπολίτευσης σε κυβερνητική πλειοψηφία. Συγκυβέρνησε χωρίς πρόβλημα με (ακρο)δεξιούς. Εφερε τη χώρα στο χείλος της καταστροφής, άλλαξε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος και παρ' όλα αυτά βγήκε αλώβητος. Ποιος στη θέση του δεν θα μαγευόταν από το ίδιο του το είδωλο;

Η αλαζονεία της εξουσίας, όμως, είναι κάτι παραπάνω απ' αυτό - και φαίνεται. Ακόμα κι όταν προσπαθεί να κρυφτεί κάτω από τόνους επικοινωνιακής πολιτικής «για τους πολλούς». Τόσο ο ίδιος ο Τσίπρας όσο και τα στελέχη της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ πνίγηκαν στον μύθο που είχαν δημιουργήσει για τον εαυτό τους. Πίστεψαν πως τίποτα δεν μπορεί να τους στείλει πίσω στα έδρανα της αντιπολίτευσης, πως τίποτα δεν είναι ικανό να αγγίξει τη «φούσκα» του Μεγάρου Μαξίμου. Ο Τσίπρας επένδυσε στην προσωπική του ομάδα, στους ανθρώπους που είχε επιλέξει για τις πιο νευραλγικές πολιτικές θέσεις. Πολύ γρήγορα, υιοθέτησαν κι αυτοί το ύφος του Πρωθυπουργού. Ακόμα και στις δημόσιες εμφανίσεις τους. Γι' αυτούς, καμία κίνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν ήταν λάθος - πίστευαν στην επικοινωνιακή ικανότητά του να μεταστρέφει οποιαδήποτε κατάσταση προς όφελός του. Ξέχασαν πως κάθε κίνηση, κάθε αντίδραση, γινόταν μπροστά σε κοινό - το οποίο από το 2015 δεν είχε ξαναμπεί σε παραβάν.

Λίγα μέτρα μακριά από το ελληνικό Κοινοβούλιο, στα γνωστά κομματικά γραφεία με τον αριθμό 50, ένα πούρο κάπνιζε μανιωδώς. «Ο πραγματικός ηγέτης δεν φαίνεται στη νίκη, αλλά στην ήττα» έλεγε ξανά και ξανά εκείνο το παλιό στέλεχος που έζησε και τα δύο. Πόσο ηγέτης, όμως, είναι κάποιος που δεν έχει χάσει ποτέ; Από κάποια στιγμή και μετά, η κυβέρνηση σταμάτησε να ακούει ακόμα και το ίδιο το κόμμα - το είπε, εμμέσως πλην σαφώς, ετεροχρονισμένα, ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης. Το κυβερνητικό επιτελείο, η «παρέα του Μαξίμου», αποφάσιζε μόνο του, χωρίς να υπολογίζει φίλους και εχθρούς. Ηταν απαξιωτικό προς την Κουμουνδούρου, ειρωνικό απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους. «Καθίστε κάτω, σας μιλάει ο Πρωθυπουργός της χώρας»: η φράση αυτή του Αλέξη Τσίπρα, από το βήμα της Βουλής, έδειχνε πιο ξεκάθαρα από οποιαδήποτε άλλη το ύφος που είχε υιοθετηθεί.

Και έπειτα ήρθε ο Παύλος Πολάκης, ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ύφους της απερχόμενης κυβέρνησης - με το τσιγάρο πάντα στο χέρι, ακόμα και μέσα στο υπουργείο Υγείας. Απέναντι στους δημοσιογράφους, «όλοι σας και μόνος μου». «Επρεπε να σηκωθώ επάνω και να πάει τρία μέτρα κάτω από τη γη, αλλά κράτησα την ψυχραιμία μου και του είπα αυτά που έπρεπε να του πω» σχολίαζε δημόσια πριν από μερικά χρόνια μετά τον τσακωμό του με έναν εξ αυτών. Ο εχθρός, βέβαια, δεν ήταν μόνο τα μέσα ενημέρωσης. «Θα κερδίσουμε αν βάλουμε κάποιους φυλακή. Πρέπει να επιταχύνει η Δικαιοσύνη. Υπάρχει συνειδητή προσπάθεια καθυστέρησης κάποιων διαδικασιών» έλεγε για τους πολιτικούς αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ. Συμπτωματικά, λίγο πριν σκάσουν οι νέες «αποκαλύψεις» για την υπόθεση Novartis. Οι γυροβολιές στον Σταμάτη Κραουνάκη, οι διαμάχες με τον Γιάννη Στουρνάρα, η αγάπη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν καθρέφτης της κυβέρνησης. Και αν κάποιος εντός του κόμματος ενοχλούνταν από τις δημόσιες «αψάδες» του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, ήξερε πως η αντίδρασή του πρέπει να είναι ήπια - ο Πολάκης είχε την προσωπική κάλυψη του Αλέξη Τσίπρα. Αυτή η κάλυψη έγινε καταφανέστατη ακόμα και σε εκείνους που εθελοτυφλούσαν όταν ο Πολάκης επιτέθηκε στον Στέλιο Κυμπουρόπουλο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε πρόταση μομφής και ο Αλέξης Τσίπρας τη μετέτρεψε σε ψήφο εμπιστοσύνης για την ίδια την κυβέρνηση - αγνοώντας για άλλη μία φορά τις φωνές μέσα στο κόμμα του που καταδίκαζαν τη συμπεριφορά του αναπληρωτή υπουργού. Το κακό που έκανε η ταύτιση με τον Πολάκη άργησε να γίνει κατανοητό. Οταν όμως αυτό συνέβη, ο Πολάκης κρύφτηκε από την προεκλογική καμπάνια, λες και ξαφνικά η παρουσία του θα ξεχνιόταν από τους πολίτες που σε λίγο θα πήγαιναν προς τις κάλπες.

Ακόμα, ωστόσο, κι αν ο Πολάκης δεν υπήρχε ποτέ, ο ΣΥΡΙΖΑ ελάχιστα θύμιζε το «ευγενικό» κόμμα του 3% που ήταν κάποτε. Ειρωνεία, αλαζονεία και η αίσθηση του ανίκητου: ένα εκρηκτικό μείγμα που επιτρέπει λάθη. Λάθη που ενίοτε κοστίζουν πολύ σε μια κυβέρνηση.

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/06/19

Ο ΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ

Τι θα έπρεπε να έχει μάθει ο Αλέξης Τσίπρας από την ευρωκάλπη της προηγούμενης Κυριακής; Να μην υποτιμά ποτέ κανέναν και τίποτα. Ο Πρωθυπουργός υποτίμησε πρώτα τον αντίπαλό του. Οι συριζαϊκές διαρροές ήθελαν πάντα τον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι «πολύ λίγος» σε σύγκριση με το golden boy της πρώτης φοράς Αριστερά. Για να στηρίξουν το επιχείρημά τους, μάλιστα, οι της συμπολίτευσης επικαλούνταν τις κόντρες των δύο στην αίθουσα της ολομέλειας.

Επειτα, υποτίμησε τις δημοσκοπήσεις. Και στο τέλος υποτίμησε τον μέσο ψηφοφόρο. Φαίνεται πως ο Τσίπρας δεν πήρε κανένα από τα παραπάνω μαθήματα. Γιατί παρά τις αλλαγές που φέρεται να ετοιμάζει στο επικοινωνιακό του επιτελείο ή την πρόσληψη ενός νέου δημοσκόπου, για μια εβδομάδα μετά την ήττα τα στελέχη του επέμεναν στο αφήγημα που κρίθηκε στην κάλπη των ευρωεκλογών και απορρίφθηκε από το εκλογικό σώμα. Κάποιοι δε από αυτούς, σαν τον πρωθυπουργικό μέντορα Αλέκο Φλαμπουράρη, αναρωτιόντουσαν σε πανελλαδική εμβέλεια «αν (σ.σ.: οι ψηφοφόροι) έχουν συνειδητοποιήσει ότι τα αποτελέσματα αυτά οδήγησαν εκεί που οδήγησαν και αν αυτό ήθελαν».

Η κυβερνώσα Αριστερά, λοιπόν, μάλλον δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη πως πολλές από τις βεβαιότητες της μνημονιακής περιόδου καταρρίφθηκαν στην κάλπη. Οπως κι αρκετές μεταπολιτευτικές. Ολοι οι υπόλοιποι τι μάθαμε, άραγε, από τις ευρωεκλογές του 2019;

1. Τσίπρας: δεν πουλάει όλα τα αφηγήματα

Οφείλει να αναγνωρίσει κανείς πως χάρη στο φρέσκο του πρόσωπο το κόμμα που ζούσε για χρόνια στο πολιτικό περιθώριο του 4% βρέθηκε στα έδρανα της συμπολίτευσης. Και εξαιτίας εκείνου ο ΣΥΡΙΖΑ επιβίωσε για μια σχεδόν τετραετία στο Μαξίμου, όταν ο μέσος όρος ζωής των κυβερνητικών σχημάτων στη μνημονιακή περίοδο ήταν ενάμισι έτος. Αυτός ήταν που κατόρθωσε μετά την κωλοτούμπα του δημοψηφίσματος να πείσει τους ψηφοφόρους να τον ξαναεμπιστευθούν τον Σεπτέμβριο του 2015. Ο Αλέξης Τσίπρας μέχρι την 26η Μαΐου του 2019 αναδεικνυόταν συνέχεια – για να το πούμε με μια παρομοίωση – ο πωλητής της χρονιάς. Πλέον, όμως, οι ικανότητές του στο πλασάρισμα αμφισβητούνται. Δεν κατόρθωσε να πουλήσει το αφήγημα της εξόδου από τα Μνημόνια. Ούτε το άλλο του κεντροαριστερού ΣΥΡΙΖΑ.

2. Η ψήφος στις ευρωεκλογές δεν είναι νομοτελειακά χαλαρή

Οι ευρωεκλογές αντιμετωπίζονταν από πολλούς στο πολιτικό σύστημα ως εκλογές δεύτερης διαλογής. Στη λογική πως οι ψηφοφόροι δεν δείχνουν πάντα τις πραγματικές τους διαθέσεις, επειδή το διακύβευμα δεν είναι η καθημερινότητά τους. Παρ’ όλα αυτά, οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους άκουσαν το αίτημα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να στείλουν ένα μήνυμα αποδοκιμασίας στην κυβέρνηση. Και το έστειλαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, επιλέγοντας σε μεγάλο ποσοστό τη ΝΔ πίσω από το παραβάν κι όχι κάποιο από τα μικρά κόμματα διαμαρτυρίας. Για έμπειρο αναλυτή σε αυτό ίσως έπαιξε ρόλο και το γεγονός πως οι Ελληνες είχαν να ασκήσουν εκλογικό δικαίωμα σχεδόν μια τετραετία, «είχαν επομένως μπει σε διάθεση εθνικών εκλογών».

3. Οι δημοσκοπήσεις δεν είναι της συμφοράς

Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε στην απαξίωση των δημοσκοπήσεων. Στο κατά το τσιπρικώς λεγόμενο «οι δημοσκοπήσεις είναι της συμφοράς». Κι όμως εκείνες ανταποκρίθηκαν στον ρόλο τους που είναι να αποτυπώνουν μια τάση κοντά στην πραγματικότητα. Η επιλογή είχε μια βάση, μιας και στο δημοψήφισμα, αλλά και στις δεύτερες εκλογές του 2015 τα γκάλοπ είχαν πέσει έξω. Το κυβερνητικό στρατόπεδο, όμως, επέλεξε να παραβλέψει πως οι δημοσκόποι μελέτησαν τα λάθη τους και έσπευσαν να τα διορθώσουν. Σύμφωνα με έναν από αυτούς εκείνα ήταν δύο. «Δεν είχαμε τότε συμπεριλάβει την αποχή στις αναλύσεις μας και δεν είχαμε αντιληφθεί τους ντροπαλούς συριζαίους». Το Μαξίμου διάλεξε να αγνοήσει και το γεγονός ότι η τάση της νεοδημοκρατικής πρωτιάς καταγραφόταν τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που ήταν μαθηματικά βέβαιο πως δεν αντιστρέφεται.

4. Η μεσαία τάξη έχει πάντα τον τελευταίο λόγο

Το μακρινό 2014, στους μήνες που μεσολάβησαν μεταξύ των ευρωεκλογών και της πρώτης κάλπης του 2015 το επιτελείο της Κουμουνδούρου το είχε αντιληφθεί: Για να κερδίσουν την εξουσία θα έπρεπε να απευθυνθούν στη μεσαία τάξη. Εξού και η προεκλογική τους υπόσχεση για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ. Στα κυβερνητικά του χρόνια, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ προτίμησε να δείξει – όπως το έχει θέσει κι ο Τσακαλώτος – ταξική μεροληψία. Να χρηματοδοτήσει την επιδοματική του πολιτική με την υπερφορολόγηση της μεσαίας τάξης. Κάπως έτσι φτάσαμε να το παραδέχονται ακόμη κι οι ίδιοι οι συριζαίοι στα therapy groups των κομματικών τους οργάνων. Χάσαμε, λένε, γιατί εξαντλήσαμε τους μεσαίους. Είναι μάλλον αργά για δάκρυα ή για αλλαγές στρατηγικής σαν αυτές που διαρρέουν.

5. Οι πολίτες ψηφίζουν βάσει προσδοκιών κι όχι επιταγών

Για πρώτη φορά στα χρονικά δόθηκε προεκλογικό επίδομα στους συνταξιούχους, η περίφημη 13η σύνταξη. Αλλά φευ, οι πληρωμές δεν ξεπληρώθηκαν στην κάλπη. Το εν λόγω εκλογικό ακροατήριο δεν φάνηκε να νιώθει υποχρεωμένο. Οπως ο Τσίπρας φρονούσε ότι όφειλε να νιώθει όταν σχολίαζε την κριτική περί μικρότερων ποσών από τα υπεσχημένα, που μπήκαν στους λογαριασμούς των δικαιούχων, με δηλώσεις σαν το «λιγότερα από τι; Από πριν που δεν έπαιρναν καθόλου;». Ο Πρωθυπουργός ξέχασε έναν παλιό κανόνα που ίσχυσε πλήρως στην ευρωκάλπη: Στην προεκλογική περίοδο το παιχνίδι παίζεται στη βάση των προσδοκιών, όχι επί τη βάσει εκπληρώσεων. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα που τον επιβεβαιώνει; Το 1981 οι ψηφοφόροι έπαιρναν από τον υπουργό Γεωργίας Αθανάσιο Κανελλόπουλο επιταγές από την ΕΟΚ, ψήφισαν ωστόσο ΠΑΣΟΚ.

6. Η αντισυστημική ψήφος έχει λήξη

Οι ΑΝΕΛ εξαϋλώθηκαν, πήραν το 0,80% της ψήφου και – αλίμονο – δεν θα κατέβουν στις εθνικές εκλογές. Η ΛΑΕ ακόμη λιγότερο 0,56%, που μεταφράζεται σε 31.674 ψήφους. Η Κωνσταντοπούλου 1,61%. Η Ενωση Κεντρώων 1,45%. Τα αντισυστημικά κόμματα καταποντίστηκαν. Ολοι οι παραπάνω σχηματισμοί επένδυσαν στο αντί, τη διαμαρτυρία και τον θυμό του μέσου έλληνα ψηφοφόρου. Και εξαιτίας τους ορισμένα από αυτά βρέθηκαν ακόμη και να κυβερνούν. Ο θυμός, όμως, κάποια στιγμή τελειώνει κι αρχίζει η αποδοχή της νέας κατάστασης. Η ψυχολογική αυτή επισήμανση έχει εφαρμογή και στην πολιτική. Αρα, όσοι τον εκμεταλλεύονται δεν έχουν πια λόγο ύπαρξης. Υπό μια έννοια παρόμοιο είναι και το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν κυβέρνησε ποτέ, απλά έκανε αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση. Μένει να φανεί πώς θα προσαρμοστεί σε συνθήκες κανονικότητας.

7. «Είναι η οικονομία, ηλίθιε!»

Το κυβερνών κόμμα αποφάσισε αρχικά να κάνει προεκλογική καμπάνια κατά της Ακροδεξιάς. Μετά θυμήθηκε να ρίξει γέφυρες στο Κέντρο και σε μεγάλες μορφές του κινήματος σαν το Ραγκούση ή τον Τόλκα. Η αξιωματική αντιπολίτευση, από την άλλη, εξ αρχής είχε θέσει στο επίκεντρο της ατζέντας της, την οικονομία. Ο αρχηγός της μιλούσε για μείωση της φορολογίας, για προσέλκυση επενδύσεων για πολλές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας. Μόνο όταν για μερικές μέρες υιοθέτησε οξύ ύφος και πολώθηκε με τον Τσίπρα, η ψαλίδα, σύμφωνα με τις κρυφές κυλιόμενες μετρήσεις της Πειραιώς, άρχισε να κλείνει. Οταν επανήλθε στον προγραμματικό του λόγο και τη μετριοπάθεια η ψαλίδα ξανάνοιξε. Με δυο λόγια; Οι πολίτες θέλουν πια να ακούν προτάσεις. Και δη προτάσεις που αφορούν την τσέπη τους.

8. Δεν υπάρχει το θέσφατο του προνομιακού κοινού

Μέχρι πρότινος στις αναλύσεις της Κουμουνδούρου υπήρχαν κάποια κοινά προνομιακά για εκείνη. Οι νέοι, έλεγαν, ψηφίζουν Αριστερά. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα ψήφιζαν ποτέ τον Μητσοτάκη που θέλει να τους απολύσει. Σύμφωνα με τα ποιοτικά στοιχεία των exit polls, όμως, στην ηλικιακή ομάδα 17-24 η ΝΔ πήρε 27,2% έναντι 25,3% του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάρει 42,9% κι η ΝΔ μόλις 16,5%. Στους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας, ετών 24-35, η ψαλίδα μεταξύ της πρώτης ΝΔ και του δεύτερου ΣΥΡΙΖΑ ήταν 5,6%, όταν το 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε προηγηθεί με 13,8%. Σε αυτήν την κατηγορία μάλιστα κατέγραψε τη χειρότερη του επίδοση, τον ψήφισε μόλις το 20,9%. Στους δημόσιους υπαλλήλους πάλι, η ΝΔ προηγήθηκε με 4,8%, όταν το 2015 είχε ηττηθεί με 9,7%.

9. «Οι Κρήτες ψηφοφόροι αντιλαμβάνονται πάντα τα μεγάλα ρεύματα»

Η διαπίστωση του τίτλου ανήκει σε έμπειρο κρητικό πολιτικό. Την είχε κάνει όταν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κατορθώσει να αλώσει το κατεξοχήν πράσινο προπύργιο, προσθέτοντας την επισήμανση πως οι Κρητικοί είθισται να ακολουθούν κιόλας τα μεγάλα ρεύματα, αλλά στη Λεβεντογέννα «όσο γρήγορα παίρνεις, τόσο γρήγορα χάνεις». Το λεγόμενο νησί της Δημοκρατικής Παράταξης έγινε ριγέ το βράδυ των ευρωεκλογών. Ρέθυμνο και Λασίθι μπλε, Ηράκλειο και Χανιά ροζ. Ηταν μια εξέλιξη που την περίμεναν στην Πειραιώς μιας και φαινόταν στις κρυφές μετρήσεις που είχαν στα χέρια τους. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την επιτυχία. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πως μόνο το 2007 είχε πετύχει η ΝΔ να πάρει έναν νομό, του Ρεθύμνου, εκμεταλλευόμενη μια πασοκική εσωκομματική βεντέτα του Νεονάκη με τον Γιώργο Παπανδρέου.

10. Ο Ανδρέας δεν αντιγράφεται...

Ηταν ο ανομολόγητος πόθος της συριζαϊκής ηγετικής ομάδας, να διαγράψουν μια πορεία αντίστοιχη εκείνης του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και τα αλλεπάλληλα copy paste. Ο αρχηγός μιμείτο μέχρι και το ανδρεοπαπανδρεϊκό ηχόχρωμα της φωνής. Το κόμμα άνοιγε τις αγκάλες του σε στελέχη και ψηφοφόρους. Η προσδοκία βασιζόταν στη μετακίνηση των πράσινων ψηφοφόρων προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Στις πρώτες εκλογές του 2015 το 24,4% αυτών πήγε στην Κουμουνδούρου. Στις δεύτερες ακολούθησε ένα 12%. Είχαν προηγηθεί μεταγραφές τύπου Σακοράφα και Κουρουμπλή. Το αποτέλεσμα της κάλπης, ωστόσο, επιβεβαίωσε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να γίνει ΠΑΣΟΚ. Πρώτον, επειδή δεν έγινε παράταξη. Δεύτερον, γιατί λαϊκισμός και εκσυγχρονισμός δεν συνδιαλέγονται στους κόλπους του, επικρατεί απλά ο πρώτος. Τρίτον, δεν απέκτησε ποτέ ερείσματα σε πανεπιστήμια, συνδικαλιστικούς φορείς ή την Τοπική Αυτοδιοίκηση.