Το σενάριο αντιμετώπισης κρίσεων του πολιτικού μας συστήματος επαναλαμβάνεται με εκνευριστική συνέπεια. Κάθε φορά που συμβαίνει μια μείζων καταστροφή η μεν κυβερνώσα παράταξη στην οποία έτυχε η «στραβή» προσπαθεί να «διαχειριστεί επικοινωνιακά» τις ευθύνες της (άλλο όμως η υπερβολική ίσως προσπάθεια «επικοινωνιακής διαχείρισης» των γεγονότων και άλλο η «συγκάλυψη»), η δε αντιπολίτευση να εκμεταλλευθεί πολιτικά τα γεγονότα. Η τραγωδία στα Τέμπη ανέδειξε τη διακομματική πρακτική των αναξιοκρατικών και ρουσφετολογικών προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, τις επί δεκαετίες καθυστερήσεις στην εφαρμογή των συστημάτων ασφαλείας στα τρένα και βρήκε τρόπο να μας θυμίσει την επί δεκαπενταετία καθυστέρηση της εφαρμογής του συστήματος εισροών - εκροών για την ουσιαστική καταπολέμηση της νοθείας στα καύσιμα. Μια πιο σωστή προσέγγιση θα ήταν να εστιάσουμε όλοι μαζί (πολίτες και πολιτικοί) στην αλλαγή της διαχρονικά καθιερωμένης νοοτροπίας που περικλείεται στη φράση «αυτή είναι η Ελλάδα» του πρόσφατα εκλιπόντος πρώην πρωθυπουργού. Χωρίς αυτή τη μεθόδευση η επόμενη καταστροφή μπορεί απλώς να τύχει στους αντιπολιτευόμενους που τώρα φωνάζουν για το αίμα στα χέρια των πολιτικών που έχουν την ευθύνη της τρέχουσας διακυβέρνησης....

 Από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

¨Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 12/02/25

Το έργο του Λύτρα για τον Γρηγόριο Ε΄

Κύριε διευθυντά,

Από τις εικονογραφήσεις του εξαιρετικού αφιερώματος της «Καθημερινής» (ΠΡΟΣΩΠΑ + ΙΣΤΟΡΙΕΣ) στον Γρηγόριο Ε΄ την «κεφαλή του Γένους» λείπει, δυστυχώς, η συγκλονιστική αποτύπωση του τραγικού απαγχονισμού του, κορυφαία δημιουργία του Νικηφόρου Λύτρα. Το έργο είχε καταγραφεί στο Τατόι και όλως περιέργως έχει εξαφανιστεί μολονότι είχε θεωρηθεί ότι χρήζει ειδικής προστασίας λόγω της καλλιτεχνικής και ιστορικής του σημασίας.

ΜΑΙΡΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ


Η «στραβή» των άλλων και περί «βαρδιών

Κύριε διευθυντά,

Το σενάριο αντιμετώπισης κρίσεων του πολιτικού μας συστήματος επαναλαμβάνεται με εκνευριστική συνέπεια. Κάθε φορά που συμβαίνει μια μείζων καταστροφή η μεν κυβερνώσα παράταξη στην οποία έτυχε η «στραβή» προσπαθεί να «διαχειριστεί επικοινωνιακά» τις ευθύνες της (άλλο όμως η υπερβολική ίσως προσπάθεια «επικοινωνιακής διαχείρισης» των γεγονότων και άλλο η «συγκάλυψη»), η δε αντιπολίτευση να εκμεταλλευθεί πολιτικά τα γεγονότα. Η τραγωδία στα Τέμπη ανέδειξε τη διακομματική πρακτική των αναξιοκρατικών και ρουσφετολογικών προσλήψεων στον δημόσιο τομέα, τις επί δεκαετίες καθυστερήσεις στην εφαρμογή των συστημάτων ασφαλείας στα τρένα και βρήκε τρόπο να μας θυμίσει την επί δεκαπενταετία καθυστέρηση της εφαρμογής του συστήματος εισροών - εκροών για την ουσιαστική καταπολέμηση της νοθείας στα καύσιμα. Μια πιο σωστή προσέγγιση θα ήταν να εστιάσουμε όλοι μαζί (πολίτες και πολιτικοί) στην αλλαγή της διαχρονικά καθιερωμένης νοοτροπίας που περικλείεται στη φράση «αυτή είναι η Ελλάδα» του πρόσφατα εκλιπόντος πρώην πρωθυπουργού. Χωρίς αυτή τη μεθόδευση η επόμενη καταστροφή μπορεί απλώς να τύχει στους αντιπολιτευόμενους που τώρα φωνάζουν για το αίμα στα χέρια των πολιτικών που έχουν την ευθύνη της τρέχουσας διακυβέρνησης.

ΠΕΤΡΟΣ Χ. ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ 

Συνταξιούχος Παθολόγος


Το δίλημμά μου εάν ήμουν υπουργός

Κύριε διευθυντά,

Προσπαθώ να περιέλθω στη θέση αρμόδιου υπουργού, κατά τη διάρκεια της θητείας του οποίου συνέβη το πολύνεκρο δυστύχημα των Τεμπών, που βεβαίως μας έχει συγκλονίσει όλους: «Τόσα κορμιά ριγμένα στα σαγόνια ... της γης.

Τόσες ψυχές δοσμένες στις μυλόπετρες σαν το σιτάρι, ... μες στη λάσπη το αίμα...». Οδύνη και σπαραγμός. Δεν θα αρνιόμουν ως αρμόδιος υπουργός «ευθύνας διδόναι» για πράξεις και για παραλείψεις μου. Δεν θα μπορούσα άλλωστε: Ούτε ως υπουργός ούτε πρωτίστως ως άνθρωπος και πολίτης.

Το Σύνταγμά μας ορίζει ότι την ποινική δίωξή μου ως υπουργού αποφασίζει η Βουλή με τήρηση μιας συγκεκριμένης διαδικασίας, στην οποία μπορώ να συμμετάσχω και να ακουσθώ. Ορίζει ακόμη ότι, αν ασκηθεί ποινική δίωξη εις βάρος
μου, ακολουθείται άλλη διαδικασία σε Δικαστικό Συμβούλιο και σε Δικαστήριο, όπου επίσης δικαιούμαι να ακουσθώ.

Ερχομαι στο επίμαχο: Προτάθηκε να τηρηθεί μεν τύποις η οριζόμενη διαδικασία, αλλά κατ’ ουσίαν παραλλαγμένη: Η Βουλή, με συνοπτική διαδικασία, χωρίς συζήτηση, χωρίς να με ακούσει, να αποφασίσει πάραυτα να με παραπέμψει στο Δικαστικό Συμβούλιο, όπου βεβαίως θα ακουσθώ. Για να γίνει αυτό καλείται ο πρωθυπουργός να ασκήσει την πολιτική πειθώ και την εξουσία του, ώστε οι βουλευτές του να στέρξουν να συμφωνήσουν στην άμεση παραπομπή μου στο Δικαστικό Συμβούλιο. Και προφανώς όλοι οι βουλευτές να μην ασκήσουν κατ’ ουσίαν τα καθήκοντα και δικαιώματά τους, να παραιτηθούν αυτών.

Θα διηρωτώμην, αν ήμουν αρμόδιος υπουργός: Τι να πράξω; Να υποτάξω τα δικαιώματά μου στη δύναμη της πλειοψηφίας ή να τα υπερασπισθώ και να ζητήσω να ακουσθώ και ενώπιον της Βουλής, που οι εργασίες της μάλιστα είναι δημόσιες, δηλαδή εις επήκοον του λαού; Είναι, άραγε, όλα ζητήματα πλειοψηφίας στη δημοκρατία μας ή μήπως ορισμένα ζητήματα διέπονται από την αρχή της προστασίας της μειοψηφίας και της ελευθερίας, του δικαιώματος ακόμη και του ενός προσώπου, ως ζητήματα δικαιοκρατίας και due process;

ΦΙΛΙΠΠΟΣ Κ. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ 

Κηφισιά


Η κατρακύλα του δημόσιου λόγου

Κύριε διευθυντά,

Τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, κατά την εκφορά του δημόσιου λόγου, είτε στις αγορεύσεις του κοινοβουλίου είτε στις τηλεοπτικές συζητήσεις, δεν ήσαν ασυνήθεις οι περιπτώσεις αντεγκλήσεων, λεκτικών υπερβολών, άσκοπων φωνασκιών και επίκλησης αβάσιμων επιχειρημάτων. Τα τελευταία, όμως, χρόνια υπάρχει καθολική επίταση του φαινομένου.

Στις κοινοβουλευτικές συζητήσεις κυριαρχεί ο λαϊκισμός, η υπερβολή, η προσπάθεια καθολικού μηδενισμού του κυβερνητικού έργου, ενώ δεν απουσιάζουν οι αναίτιες προσβολές του πολιτικού αντιπάλου. Οι τηλεοπτικές συζητήσεις έχουν έλλειμμα ορθολογισμού, ενώ, παραλλήλως, νοθεύονται με τοξικό λόγο, παραδοξολογίες και συνωμοσιολογίες. Η έξαρση του φαινομένου με πρωτεύουσα θέση εκείνη του τοξικού λόγου, απαιτεί σε επίπεδο διαπίστωσης των αιτίων πολυεπίπεδη, ίσως, επιστημονική διερεύνηση. Η προσωπική εμπειρική εκτίμηση εστιάζεται στην προοδευτική απομείωση, αν όχι εξαφάνιση, οιασδήποτε συναινετικής αντίληψης και διάθεσης. Στον δημόσιο λόγο, και όχι μόνον, οι περισσότεροι και ανεξαρτήτως μορφωτικού επιπέδου, αντιλαμβάνονται τη συναίνεση ως συμφωνία με τις δικές τους απόψεις και θέσεις. Αν η εκτίμησή μου διαθέτει στοιχεία βασιμότητας, τότε κανείς δεν μπορεί να προσδοκά ότι η μετριοπάθεια, ο ορθολογισμός και εμπεριστατωμένη δομή της επιχειρηματολογίας θα αναμορφώσουν και θα εκπολιτίσουν τον δημόσιο λόγο στον τόπο μας.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ Θ. ΜΑΥΡΙΚΑΣ 

Αντιπρόεδρος Νομικού Συμβουλίου του Κράτους ε.τ.


Επίδομα θέρμανσης και μετακομίσεις

Κύριε διευθυντά,

Τον Σεπτέμβριο του 2024 μετακόμισα από την Ξάνθη στη Θεσσαλονίκη. Εκανα αλλαγή διεύθυνσης κατοικίας στα μητρώα της ΔΟΥ, ο λογαριασμός του φυσικού αερίου στη Θεσσαλονίκη είναι στο όνομά μου, υπέβαλα αίτηση μέσω της πλατφόρμας της ΑΑΔΕ για επίδομα θέρμανσης. Οταν πάω να καταχωρίσω τα παραστατικά-λογαριασμούς ως οφείλω, το σύστημα μου ζητά να επιβεβαιώσω ως διεύθυνση κατοικίας αυτή της Ξάνθης.

Σε ερώτηση που έκανα στο Help Desk της ΑΑΔΕ, μου είπαν ότι οι οδηγίες του συστήματος της ΑΑΔΕ βασίζονται στην περυσινή φορολογική δήλωση για να αντλήσουν τα στοιχεία της διεύθυνσης κατοικίας, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα για όσους έχουν αλλάξει διεύθυνση μέσα στο τρέχον έτος. Είναι αστοχία του συστήματος και χιλιάδες φορολογούμενοι που έτυχε να μετακομίσουν - αλλάξουν διεύθυνση κατοικίας δεν θα πάρουν επίδομα θέρμανσης φέτος.

Αν όντως συμβαίνει αυτό είναι τραγικό και άδικο! Αν μπορείτε να ασχοληθείτε με το θέμα, να δείτε τι ισχύει και να ρωτήσετε τους αρμοδίους αν προβλέπουν κάτι για αυτό.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ


Ίατρικές μου σκέψεις για τις αμβλώσεις

Κύριε διευθυντά,

Επειδή στις μέρες μας βρίσκεται πάλι στην επικαιρότητα το ακανθώδες θέμα των αμβλώσεων, ας μου επιτραπούν κάποιες απλές επισημάνσεις. Αν ως γιατρός δώσω σε έγκυο γυναίκα ένα φάρμακο που θα προκαλέσει βλάβη στο κύημα, θα είμαι ένοχος για εγκληματική ιατρική αμέλεια. Σε κάθε χώρο με ιονίζουσα ακτινοβολία (π.χ. ακτινολογικά και πυρηνικά εργαστήρια) υπάρχουν προειδοποιητικές πινακίδες για τις τυχόν εγκύους που θα βρεθούν εκεί.

Πολύ συχνά οι έγκυοι ρωτούν τους γιατρούς τι να προσέχουν και τι να αποφεύγουν κατά τη διάρκεια της κύησης για να εξασφαλίσουν την καλύτερη δυνατή έκβασή της. Σε τι ακριβώς αποσκοπούν όλα αυτά τα μέτρα; Και αν αυτό το «κάτι» που προστατεύουμε μ’ αυτά είναι ανθρώπινη ζωή, έχουμε το δικαίωμα να το ακυρώνουμε κατά βούλησιν;

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ 

Ιατρός Θεσσαλονίκη