Διαβάζουμε και ακούμε συνεχώς αυτές τις μέρες πολλά και διάφορα σχετικά με το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Είναι προφανές ότι οι ευθύνες διαχέονται σε πολλούς φορείς: τόσο στους εντεταλμένους για τη λειτουργία του σιδηροδρόμου όσο και στους πολιτικούς τους προϊσταμένους. Η εγκατάλειψη και η απαξίωση των σιδηροδρομικών μεταφορών στη χώρα είναι γνωστή, έχει βάθος πολλών δεκαετιών και σ’ αυτήν ακριβώς έγκειται η ελεγχόμενη πολιτική ευθύνη. Μόνη η αποπομπή του υπουργού Μεταφορών ή και της κυβέρνησης ολόκληρης, δεν πρόκειται να ωφελήσει την υπόθεση της ανάπτυξης των σιδηροδρόμων. Για την απόδοση των πολιτικών ευθυνών απαιτείται η σοβαρή εμπλοκή της «4ης εξουσίας» που με οδηγό το ερώτημα «ποιος ενδεχομένως ωφελείται από την απαξίωση των σιδηροδρομικών μεταφορών» θα κάνει ουσιαστική έρευνα σε βάθος χρόνου. Θα πρέπει μεταξύ άλλων να εντοπίσει ποια σχετικά νομοθετήματα υπεβλήθησαν προς ψήφιση (νύκτωρ συνήθως), ποιοι τα ψήφισαν ή τα καταψήφισαν παράλληλα με το «πόθεν έσχες» των εμπλεκομένων. Τότε θα έλθει στην επιφάνεια η αληθινή εικόνα της πολιτικής ευθύνης. Θα μου πείτε, δεν είναι εύκολο. Σωστά! Δεν είναι εύκολο. Αλλά υπάρχει κάτι σπουδαίο σ’ αυτή τη ζωή που είναι εύκολο; Εξάλλου, θα μπορούσε η δημοσιογραφική έρευνα να ξεκινήσει από τα εύκολα: η νέα σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Πατρών εδώ και χρόνια έχει φθάσει μια ανάσα απ’ την πόλη των Πατρών, αλλά δεν λέει να μπει μέσα με τίποτα...

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 11/02/25

Τα κύρια και καίρια ερωτήματα για τα Τέμπη

Κύριε διευθυντά,

H λογική λέει ότι η σπουδή «τακτοποίησης» του χώρου της σύγκρουσης στα Τέμπη, το σβήσιμο συνομιλίας σταθμάρχη Λάρισας μηχανοδηγού της επιβατικής που ανέβαινε ανάποδα, η μη άμεση δημοσιοποίηση βίντεο από τους σταθμούς που πέρασε η εμπορική, κυρίως από εκεί που φορτώθηκε με ό,τι φορτώθηκε, δείχνουν ενόχους που προσπαθούν να κρύψουν την αλήθεια. Ο αθώος δεν έχει κάτι να φοβηθεί. Ετσι δεν είναι;

ΣΠΥΡΟΣ ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ


Ποιοι απαξίωσαν τον σιδηρόδρομο;

Κύριε διευθυντά,

Διαβάζουμε και ακούμε συνεχώς αυτές τις μέρες πολλά και διάφορα σχετικά με το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Είναι προφανές ότι οι ευθύνες διαχέονται σε πολλούς φορείς: τόσο στους εντεταλμένους για τη λειτουργία του σιδηροδρόμου όσο και στους πολιτικούς τους προϊσταμένους.

Η εγκατάλειψη και η απαξίωση των σιδηροδρομικών μεταφορών στη χώρα είναι γνωστή, έχει βάθος πολλών δεκαετιών και σ’ αυτήν ακριβώς έγκειται η ελεγχόμενη πολιτική ευθύνη. Μόνη η αποπομπή του υπουργού Μεταφορών ή και της κυβέρνησης ολόκληρης, δεν πρόκειται να ωφελήσει την υπόθεση της ανάπτυξης των σιδηροδρόμων. Για την απόδοση των πολιτικών ευθυνών απαιτείται η σοβαρή εμπλοκή της «4ης εξουσίας» που με οδηγό το ερώτημα «ποιος ενδεχομένως ωφελείται από την απαξίωση των σιδηροδρομικών μεταφορών» θα κάνει ουσιαστική έρευνα σε βάθος χρόνου. Θα πρέπει μεταξύ άλλων να εντοπίσει ποια σχετικά νομοθετήματα υπεβλήθησαν προς ψήφιση (νύκτωρ συνήθως), ποιοι τα ψήφισαν ή τα καταψήφισαν παράλληλα με το «πόθεν έσχες» των εμπλεκομένων.

Τότε θα έλθει στην επιφάνεια η αληθινή εικόνα της πολιτικής ευθύνης. Θα μου πείτε, δεν είναι εύκολο. Σωστά! Δεν είναι εύκολο. Αλλά υπάρχει κάτι σπουδαίο σ’ αυτή τη ζωή που είναι εύκολο;

Εξάλλου, θα μπορούσε η δημοσιογραφική έρευνα να ξεκινήσει από τα εύκολα: η νέα σιδηροδρομική γραμμή Αθηνών - Πατρών εδώ και χρόνια έχει φθάσει μια ανάσα απ’ την πόλη των Πατρών, αλλά δεν λέει να μπει μέσα με τίποτα...

ΒΑΣΙΛΗΣ ΠΙΝΙΑΤΩΡΟΣ
Αργοστόλι


Οι ηλικιωμένοι οδηγοί και οι έλεγχοι

Κύριε διευθυντά,

Ακουσα τις προάλλες στο ραδιόφωνο ότι «γυναίκα 88 ετών έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου, πέρασε στο αντίθετο ρεύμα και «θέριζε» ό,τι βρισκόταν στην πορεία της – αυτόπτες μάρτυρες περιγράφουν πώς παρέσυρε αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες αφήνοντας πίσω της έναν νεκρό και πέντε τραυματίες.

Η υπεύθυνη είναι συνομήλική μου. Στις 5/8/2023 η «Καθημερινή» φιλοξένησε επιστολή μου στην οποία έγραφα μεταξύ άλλων: «Εδώ τίθεται ένα ερώτημα, το οποίο υποβάλλω με κάθε επιφύλαξη, ώστε να μη βρεθώ και με τα πλευρά σπασμένα. Ισως θα αρκούσε μια τοποθέτηση του σωματείου των Σχολών Οδήγησης. Θα μπορούσε ο πρόεδρος του σωματείου να βεβαιώσει με λόγο της επαγγελματικής του τιμής ότι δεν γνωρίζει πως μέλη του σωματείου του μεσολαβούν μεταξύ υποψηφίων ηλικίας άνω των 65 για ανανέωση διπλώματος με μόνη υποβολή του ΑΜΚΑ του υποψηφίου χωρίς τη φυσική παρουσία του στους δύο ή τέσσερις ιατρούς εξεταστές;». 

Και συνεχίζω: «Από την πολιτεία όμως περιμένω οργανωμένους ελέγχους, δειγματοληπτικούς ή και περιπτωσιακούς. Δηλαδή όταν γίνεται ένα απλό ατύχημα με εμπλεκόμενο άτομο άνω των 65 ετών να ελέγχεται ο φάκελος της τελευταίας ανανέωσης. Διόλου απίθανο να προκύψουν “λαβράκια”. Ως απλούστατο παράδειγμα αναφέρω την ένδειξη με πολύ ψιλά γράμματα στο πίσω μέρος του διπλώματος ότι ο οδηγός πρέπει να φοράει γυαλιά και να έχει ένα εφεδρικό ζευγάρι στο ντουλαπάκι του συνοδηγού. Εάν ο οδηγός δεν έχει περάσει από τον οφθαλμίατρο με φυσική παρουσία, είναι σίγουρο ότι δεν θα έχει γίνει αναγραφή αυτού του περιορισμού. Από εκεί και πέρα οι ελεγκτικοί μηχανισμοί της πολιτείας γνωρίζουν καλύτερα πώς να κινηθούν. Αξίζει τον κόπο; Δεν νομίζω να αμφιβάλει κανείς».

Τα ίδια επαναλαμβάνω και σήμερα αλλά με μια πολύ σημαντική προσθήκη: Τα Τέμπη είναι εδώ και εμφανίζονται κάθε μέρα. Δηλαδή τι πρέπει να συμβεί; Να συγκρουστεί ένα Ι.Χ. που οδηγούσε ένας εβδομηντάρης με δίπλωμα «μαϊμού» με ένα λεωφορείο με πενήντα επιβάτες και το λεωφορείο να καταλήξει σε μια χαράδρα με όλους τους πενήντα επιβάτες νεκρούς, για να ευαισθητοποιηθεί ο αρμόδιος πολιτικός προϊστάμενος, ο υπουργός δηλαδή, και να αρχίσει να ψάχνει να βρει το σπυρί; Ο υπουργός έχει την πλήρη ευθύνη για το αρρωστημένο αυτό φαινόμενο. Ας κάνει κάτι τώρα, επιτέλους, πριν είναι πάλι πολύ αργά.

ΔΡ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗΣ


Ο Γιάννης της σταχομαζώχτρας στον Παναμά

Κύριε διευθυντά,

Στο ωραίο ιστόρημα της κ. Δήμητρας Καρδακάρη για τους Ελληνες εργάτες στη διάνοιξη της διώρυγας του Παναμά («Καθημερινή της Κυριακής» 2/2/2025), ας θυμηθούμε και την περίπτωση του Γιάννη της θειααχτίτσας (της σταχομαζώχτρας στο διήγημα του Παπαδιαμάντη)! Είχε πολύν καιρό να δώσει σημεία ζωής ο Γιάννης, ευρισκόμενος «εις μακρυνόν μέρος, πολύ βαθειά εις τον Παναμάν»... «εκεί που ψένει ο ήλιος το ψωμί» όπου αρρώστησε και «μόλις γλύτωσε τη ζωή του». Μάλλον κάποιο από τα τροπικά νοσήματα (ελονοσία κ.λπ.) θα τον είχε προσβάλει, χωρίς κινίνο και χωρίς κανόνες υγιεινής. Ευτυχώς όμως γιατρεύτηκε, μπόρεσε να ορθοποδήσει και να στείλει στη μάνα του μια επιταγή για 10 λίρες στερλίνες (μεγάλο ποσόν για την εποχή) τις οποίες εξαργύρωσε στην πραγματική τους αξία παρατυχών Συριανός έμπορος. Και αυτό παρά τις επιφυλάξεις και μεμψιμοιρίες του αεί παρόντος τοκογλύφου, ο οποίος τότε μεν λεγόταν κυρ Μαργαρίτης σήμερα δε απλώς Ντόναλντ.

Β. ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΣ
Τορόντο


Τεχνητή νοημοσύνη κι ανθρώπινος νους

Κύριε διευθυντά

Ηλανθασμένα, κατά τη γνώμη μου, αποκαλούμενη τα τελευταία αρκετά χρόνια «τεχνητή νοημοσύνη» (artificial intelligence στα αγγλικά) δεν είναι ένα αυτοδημιούργητο γεγονός. Δεν είναι θεόσταλτο δώρο στον άνθρωπο. Είναι ένα τεχνητό κατασκεύασμα, μια επινόηση του ανθρωπίνου νου. Παρομοίων τεχνητών ανθρωπίνων κατασκευασμάτων, συνεχώς θα βελτιώνουμε τη λειτουργία, προς ίδιον όφελος βεβαίως. Ομως, τα τεχνητά αυτά κατασκευάσματα του ανθρωπίνου νου θα παραμένουν άνοα εσαεί. Τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι δυνατόν να υπάρχει. Ευτυχώς, υπάρχει η ανθρώπινη ακόμα!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΟΛΗΣ
Καρδιοχειρουργός


Περί αμβλώσεων και «συμπράξεως»

Κύριε διευθυντά,

Πολλή συζήτηση γίνεται τελευταία για τις αμβλώσεις και το ανεξέλεγκτο και αποκλειστικό σχετικό «δικαίωμα» των γυναικών, διότι αφορά το σώμα τους, που τους ανήκει. Στη στήλη «Μάσκες» (30/1/2025) της «Κ» ο κ. Μιχάλης Τσιντσίνης αναφέρεται στον ηθοποιό κ. Αρη Σερβετάλη, στον οποίο αμφισβητήθηκε το δικαίωμα να εκφέρει άποψη, διότι δεν είναι γυναίκα. Το σώμα στο οποίο κυοφορείται το έμβρυο, του οποίου συζητείται η επιβίωση, ανήκει όντως στη γυναίκα, αλλά για την ύπαρξη του εμβρύου δεν ήρκεσε μόνη η γυναίκα, χρειάστηκε και η «σύμπραξη» του ανδρός. Η παλαιά φρασεολογία ήταν: «Ο ανήρ γεννά η γυνή τίκτει» («Αβραάμ εγέννησε Ισαάκ...» κατά Ματθαίον 1.1-17).

Συνεπώς, ο «συνεργός» της γυναικός θα πρέπει να έχει λόγον για την επιβίωση του κινδυνεύοντος εμβρύου, όπως είχε συμμετοχή στη δημιουργία του.

ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΟΝΙΦΑΤΣΗΣ


"Θνάσκειν μη λέγε τους αγαθούς"

Κύριε διευθυντά,

Εις μνήμην Αλέκας Καραδήμουγερόλυμπου (1945-2025): «Και πόσο παράξενα αντρειεύεσαι μιλώντας με τους πεθαμένους, όταν δεν φθάνουν πια οι ζωντανοί που σου απομέναν», μου θυμίζει ο ποιητής. Ναι, η μνήμη της Αλέκας, η καλοσυνάτη σκιά της, με στηρίζει, με ενδυναμώνει και με νουθετεί.

Πορευθήκαμε τον ίδιο δρόμο, παράλληλα, εκείνη αναδεικνύοντας τα πεπρωμένα της Θεσσαλονίκης, εγώ σπουδάζοντας την Αθήνα. Είχαμε έναν διάλογο σπάνιο, πολύτιμο, που ξεκινούσε από τα επιστημονικά για να φθάσει στα εσώψυχα. Ανθρωπος με τάλαντο ερευνητικό, γενναιόδωρος, μειλίχιος, διδάχος χαρισματικός, η Αλέκα Καραδήμουγερόλυμπου ήταν και μένει παρούσα για όσους αξιώθηκαν τη φιλία της. «Θνάσκειν μη λέγε τους αγαθούς»: Οι ενάρετοι δεν πεθαίνουν.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ-ΒΕΝΕΤΑΣ
Πολεοδόμος - αρχιτέκτων