Από την επίσκεψή µας αυτή διαπιστώσαµε ότι, παρ’ όλη την πληθυσµιακή συρρίκνωση που υπέστη ο Ελληνισµός στην Αλεξάνδρεια, παραµένει ζωντανός τόσο µε τα επιβλητικά κτίρια των σχολείων, νοσοκοµείων και λοιπών ευαγών ιδρυµάτων, όσον και µε την παρουσία καταστηµάτων µε ελληνικές σηµαίες, που δηλώνουν την παρουσία της Ελλάδος. ∆ράττοµαι της ευκαιρίας αυτής και προτείνω όπως η ακαδηµαϊκή κοινότητα στην Ελλάδα, αλλά και η ελληνική πολιτεία αναλάβουν σχετική πρωτοβουλία για την ίδρυση ενός ελληνικού πανεπιστηµίου στην Αλεξάνδρεια, έτσι ώστε να διατρανώνεται ο ελληνικός λόγος, η ελληνική σκέψη και γενικότερα ο ελληνικός πολιτισµός. Η Αλεξάνδρεια, πόλη ελληνική στην ίδρυσή της, προσφέρει όλα τα εχέγγυα για µία τέτοια προσπάθεια....

 Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 14/11/24

Ενα ελληνικό ΑΕΙ στην Αλεξάνδρεια


Κύριε διευθυντά,

Είχα την ιδιαίτερη τιµή και χαρά και παράλληλα εβίωσα µία µοναδική εµπειρία κατά την επίσκεψή µου, µαζί µε άλλους Αρχοντες του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, στην έδρα του παλαιφάτου Πατριαρχείου, µε αφορµή την επέτειο συµπληρώσεως είκοσι ετών από της εκλογής του Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεοδώρου Β΄ (Οκτώβριος 2004).

Οι διήµερες εκδηλώσεις έλαβαν χώρα στην Αλεξάνδρεια, στον µεγαλοπρεπή Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισµού της Θεοτόκου και την επέτειο ετίµησαν µε την παρουσία τους ο υφυπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος κ. Γ. Κώτσηρας, οι πρέσβεις της Ελλάδος και της Κύπρου στην Αίγυπτο, αντιπροσωπεία βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου, σύσσωµος ο Αιγυπτιώτης Ελληνισµός, Αιγυπτιώτες επίσηµοι, πλήθος πιστών από την Ελλάδα, την Αίγυπτο και από άλλα µέρη.

Εκδηλη ήταν η συγκίνηση των παρευρισκοµένων στις επετειακές, διήµερες εκδηλώσεις προς τιµήν του Πατριάρχη της αγάπης, της υποµονής και της ιεραποστολής. Υπενθυµίζω ότι το έργον του Πατριάρχη στη «Μαύρη Ηπειρο» από την εποχή που εποίµανε τις Μητροπόλεις Ζιµπάµπουε και Καµερούν είναι και παραµένει ποιµαντικό, εκπαιδευτικό, κυρίως ιεραποστολικό. Από τις σχετικές προσφωνήσεις που έλαβαν χώρα τονίσθηκε το πολυδιάστατο του έργου του στην Αφρική, ένα έργο που έχει τύχει διεθνούς αναγνωρίσεως από τις τοπικές κοινωνίες της Αφρικής. Είναι περιττόν να αναφέρω ότι το παλαίφατο Πατριαρχείο παραµένει και αποτελεί έναν Φάρο της ορθοδόξου πίστεως και του Ελληνισµού τόσο στη χώρα του Νείλου όσον και στην Αφρική.

Από την επίσκεψή µας αυτή διαπιστώσαµε ότι, παρ’ όλη την πληθυσµιακή συρρίκνωση που υπέστη ο Ελληνισµός στην Αλεξάνδρεια, παραµένει ζωντανός τόσο µε τα επιβλητικά κτίρια των σχολείων, νοσοκοµείων και λοιπών ευαγών ιδρυµάτων, όσον και µε την παρουσία καταστηµάτων µε ελληνικές σηµαίες, που δηλώνουν την παρουσία της Ελλάδος.

∆ράττοµαι της ευκαιρίας αυτής και προτείνω όπως η ακαδηµαϊκή κοινότητα στην Ελλάδα, αλλά και η ελληνική πολιτεία αναλάβουν σχετική πρωτοβουλία για την ίδρυση ενός ελληνικού πανεπιστηµίου στην Αλεξάνδρεια, έτσι ώστε να διατρανώνεται ο ελληνικός λόγος, η ελληνική σκέψη και γενικότερα ο ελληνικός πολιτισµός. Η Αλεξάνδρεια, πόλη ελληνική στην ίδρυσή της, προσφέρει όλα τα εχέγγυα για µία τέτοια προσπάθεια.

ΑΝΕΣΤΗΣ Κ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙ∆ΗΣ
∆ικηγόρος ε.τ. τ. Πανεπιστηµιακός


Τα «καλά µυαλά», πρωτιές και µέσοι όροι

Κύριε διευθυντά,

Σπουδαία και ελπιδοφόρα η διαπίστωση της σηµαντικής αντιστροφής του brain drain σε brain gain, σύµφωνα µε έρευνα της Κάπα Research («Κ» 26/10). Πολύ περισσότερο, όταν πρόκειται για την επιστροφή εργαζοµένων τής πιο καλοσπουδαγµένης µας γενιάς. Των «πολύ καλών µυαλών» µας, όπως συνηθίζουµε να τους χαρακτηρίζουµε.

Από την άλλη, όµως, σκέφτεται κανείς: Μήπως, χειρότερο από το να διώχνουµε τα «πολύ καλά µυαλά» στο εξωτερικό (που µάλλον καλό τούς κάνει...), είναι το να θυσιάζουµε τα «λιγότερο καλά µυαλά», που για διάφορους λόγους παραµένουν στη χώρα; «Μυαλά», που ξεχασµένα, ανύποπτα, ανυπεράσπιστα και ακαθοδήγητα φοιτούν στα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύµατα, για να µπουν, βγαίνοντας απ’ αυτά, στην αγορά εργασίας ως εξουθενωµένοι, άνευροι, ευάλωτοι εργαζόµενοι, συρόµενοι στην πρώτη (όποια να ’ναι) ανούσια και κακοπληρωµένη δουλειά που θα τους παρουσιαστεί.

Ενα δίπολο, οι παραπάνω δύο κατηγορίες εργαζοµένων, το οποίο συγκροτήθηκε, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, ερήµην(;) των κυβερνήσεων και της εκπαιδευτικής κοινότητας, που απέφυγαν να αναµετρηθούν µε το καίριο όσο και ανάγλυφο ερώτηµα: Τι έχει µεγαλύτερη αξία για τη χώρα και τους εργαζοµένους: οι πρωτιές ή οι µέσοι όροι;

ΓΙΩΡΓΟΣ Ι. ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ
Βούλα


Η φιλαναγνωσία εξ απαλών ονύχων

Kύριε διευθυντά

Με αφορµή το ρεπορτάζ της «Καθηµερινής» µε τίτλο «Από αυτή τη βιβλιοθήκη τι κρατάτε;» στο φ. της 6.10.24 και αφετηρία την αγάπη µας για το βιβλίο: ∆ιαβάσαµε για τα 21 βιβλία που θα δίνονται στους µαθητές κάθε ηλικίας και επικροτούµε την πρωτοβουλία, όντας στο ίδιο µήκος κύµατος! Τι πιο δοτικό να καλλιεργείς τον σπόρο της φιλαναγνωσίας, εξοικειώνοντας τις νέες γενιές µε τη λογοτεχνία! Και µάλιστα χωρίς «πρέπει να διαβάσεις» αλλά... «το καλό βιβλίο είναι δίπλα σου. Οποτε θελήσεις, διάβασέ το!».

Μακρινή καταγωγή της καλής λογοτεχνίας, η Αρχαία Ελλάδα! Ο Λίβινγκστον στο βιβλίο «Το ελληνικό πνεύµα και η σηµασία του για µας», θυµίζει ότι «Οι Ελληνες δηµιούργησαν µία από τις πιο µεγάλες λογοτεχνίες της ∆ύσης. Απ’ αυτές γεννήθηκε η ευρωπαϊκή σκέψη και το επιστηµονικό πνεύµα!». Η πνευµατική προσφορά των προγόνων µας, 2.500 χρόνια µετά, ζει και εµπνέει σχολεία, πανεπιστήµια, φιλόσοφους, επιστήµονες, καλλιτέχνες, επηρεάζοντας τη νεότερη πολιτιστική δηµιουργία. Η «Ελληνική Λέσχη του Βιβλίου» διαδίδει το ποιοτικό βιβλίο και το ελεύθερο διάβασµα, από το 1977. Στα 47 αυτά χρόνια δηµιούργησε 925 ∆ανειστικές Βιβλιοθήκες, κυρίως σε σχολεία του τόπου µας.

Προσπάθειά µας, να κρατήσουµε ζωντανή τη φλόγα της ανήσυχης πνευµατικής αναζήτησης, µέσα από µια λογοτεχνία που στοχάζεται, οραµατίζεται, εµπνέει! Τότε η συνείδησή µας αισθάνεται πιο ήσυχη...

ΕΝΘΗ ΚΟΥΙΡΙΝΗ
Υπεύθυνη Επικοινωνίας


Η «ονοµατοδοσία» του εµφυλίου

Κύριε διευθυντά

∆ιαβάζοντας τόσο την επιστολή του αναγνώστη Μ. Πολύβιου όσο και του αναγνώστη Σ. Παπαγεωργίου θα ήθελα να κάνω κάποιες επισηµάνσεις.

Το πρώτο είναι ότι και οι δύο ασκούν κριτική µε περίσσια άνεση στον αείµνηστο Χρήστο Γιανναρά, ενώ δεν ζει πλέον ο άνθρωπος για να τους απαντήσει.

Το δεύτερο είναι ότι, όπως έχει πει και ο ∆ιονύσιος Σολωµός, «το έθνος πρέπει να µάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι είναι αληθές». Η αλήθεια λοιπόν είναι ότι σε εκείνον τον «εµφύλιο» από τη µία πλευρά, την κυβερνητική, συµµετείχε ο Ελληνικός Στρατός (όλοι Ελληνες), ενώ από την πλευρά των ανταρτών υπήρχαν και σλαβόφωνες οµάδες όπως η γνωστή ΣΝΟΦ. Αρα, ιστορικά δεν µπορούµε να µιλάµε για εµφύλιο.

Επιπρόσθετα, το 1989, η Νέα ∆ηµοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη για να µπορέσει να παραπέµψει τον πολιτικό του αντίπαλο Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό ∆ικαστήριο, συµφώνησε µε τα κόµµατα της Αριστεράς –ΚΚΕ και τον Συνασπισµό– στη δηµιουργία µιας εντελώς ετερόκλητης κυβέρνησης συνασπισµού από την οποία ψηφίστηκε ο νόµος 1863/89 µε τον οποίο, όπου εµφανιζόταν ο όρος «συµµοριτοπόλεµος» αντικαθίστατο µε τον όρο «εµφύλιος πόλεµος».

Κλείνοντας, θα ήθελα να υπενθυµίσω τόσο τα λόγια του αείµνηστου Γεωργίου Παπανδρέου, «περὶ καταστολῆς στάσεως, ἔξωθεν ὑποκινηθείσης καὶ κατευθυνοµένης µὲ πειθήνιον ἐκτελεστὴν τὸ κόµµα «τοῦ ἐγκλήµατος καὶ τῆς ἐθνικῆς προδοσίας», όσο και την τεκµηριωµένη νοµική άποψη του πρώην Προέδρου της ∆ηµοκρατίας Χρήστου Σαρτζετάκη ότι «Ακόµη και οι προπαρασκευαστικές πράξεις της συµφωνίας, ή της ενώσεως προς διάπραξιν κακουργηµάτων συνιστούν κατά τον Ποινικό Κώδικα (άρθρον 187) το έγκληµα της συστάσεως και συµµορίας. 

Αφού λοιπόν οι στασιασταί του ΚΚΕ είχαν συµφωνήσει και ενωθή για την διάπραξη των παραπάνω κακουργηµάτων της εσχάτης προδοσίας και της προδοσίας της χώρας, χωρίς καµιά αµφιβολία ήσαν, σύµφωνα µε τον νόµο, συµµορίτες. Και ως όργανα αποκλειστικώς του ΚΚΕ, κοµµουνιστοσυµµορίτες, κατά τον χαρακτηρισµό που όλοι, επίσηµος Ελλάς, κόµµατα και ελληνικός λαός κοινώς χρησιµοποιούσαν τότε. Αφού λοιπόν οι στασιασταί του ΚΚΕ, βάσει του Ποινικού Κώδικα, χαρακτηρίζονται ως Συµµορίτες, ο πόλεµος τον οποίο διεξήγαγαν ήταν, χωρίς την παραµικρή αµφιβολία, Συµµοριτοπόλεµος».

ΜΙΧΑΗΛ Β ΠΛΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ