Η ΑΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΑΠ-ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΘΙΣΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ “-ΙΣΜΩΝ”...ΟΧΙ ΑΦΑΣΙΑ!

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

"ΤΑ ΝΕΑ", 07/01/16

Δημοκρατική αφασία;

 “ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ”, 

από το Γιάννη Πανούση, από “ΤΑ ΝΕΑ”

Να δείτε που κι η σημαία/θ' αλλάξει χρώμα/Χρ. Λαζαρόπουλος, «Οξειδωμένος καθρέφτης»

Η δημοκρατία δεν περιορίζεται στην όποια συμμετοχική παρέμβαση του (αφανούς;) λαού στα πολιτικά πράγματα, ούτε στη δοξολόγηση ή και μυθοποίηση της αριθμητικής λογικής της αποτελεσματικότητας, ούτε στην επικοινωνιακή τεχνική του ψευδοπροφητισμού και της κενής ρητορικής του «καλού» για όλους, ούτε στον τεχνοκρατικό μονόδρομο του politically correct.

Δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο οι πολιτικοί ως σύνολο κοινωνικών λειτουργών ανθίστανται στην απουσία πολιτικής από μεριάς των κρυφών μηχανισμών εξουσίας.Δημοκρατία είναι το πολίτευμα των συνεχών και (επ)άλληλων συναινέσεων (περί του δέοντος και τού είναι).

Δημοκρατία δεν είναι όμως η αναγόρευση του δικαιώματος του καθενός ως μοναδικού γνώμονα αυτονομιμοποιημένης δράσης.

Οταν ο καθένας ερμηνεύει τον νόμο «κατά βούλησιν» τότε η αταξία μετατρέπεται σε Νέα Τάξη και σε προθάλαμο Τυραννίας (πραγματικής ή καλυμμένης).

Ακόμα και το δικαίωμα στη διαφορά έχει ως έσχατο όριο τη δημοκρατική συμφωνία.

Το δίκαιο και η ηθική των Αλλων εξαντλείται όταν με τη συμπεριφορά του κάποιος απολυτοποιεί τη διαφορά του μη σεβόμενος τις ελεύθερες επιλογές των υπολοίπων. Χωρίς κοινή συνείδηση ορίων και κανόνων δεν υπάρχει ούτε κοινωνία ούτε κράτος.

Η ανύψωση της πολιτικής συνείδησης πρέπει να υπερβεί τον ατομικισμό (ως συντηρητικό ή και ψευδοπροοδευτικό αυτοκαταφατικό ιδανικό του δικαιώματος στο Εγώ), την περιχαράκωση της ταυτότητας μέσω των (κρυφών;) προσωπικών δεδομένων και ο καθείς αλλά και όλοι μαζί να αναζητήσουν το γενικό καλό, το δημόσιο συμφέρον.

Ανάμεσα στην επιδέξια ψευδολογία των (συνεχώς ανατρεπόμενων) εξαγγελιών και στην τηλεοπτική προληπτική τρομοκρατία υπάρχει η άρνηση. Αυτή απ-ελευθερώνει και καθιστά «ελεύθερο τον πολίτη» από τον θανάσιμο εναγκαλισμό των διάφορων «...ισμών».

Η ανελεύθερη κοινωνία δεν θεραπεύεται κομματικο-ψυχα-ναλυτικά αλλά μέσω της αναδόμησης της ίδιας της πραγματικότητας

.Δεν μας ταιριάζει να ζούμε σε κατάσταση αφασίας (δηλαδή να συμφωνούμε και να διαφωνούμε ταυτόχρονα με κάθε αιτιολογία, δικαιολογία, αυτοαναίρεση).

Το 2016 ή θα είναι έτος συνολικής ανόρθωσης, του κάθε Ελληνα, της Ελλάδος και του Ελληνισμού ή θα είναι το ατυχές momentum ενός ιδιότυπου ολοκληρωτισμού της Απάθειας και της άνευ όρων παράδοσης στο Τίποτα.

ΥΓ1: Προσοχή στο «στρογγυλό Τίποτα» (γύρω γύρω οι «δήθεν» και στη μέση ο αποϊδεολογικοποιημένος δίκοπος/δίβουλος προφήτης).

ΥΓ2: Ζιγκ - ζαγκ πολιτική των ελιγμών προς κάθε κατεύθυνση ούτε δημοκρατικό ευτυχές αποτέλεσμα μπορεί να έχει ούτε σε αριστερό απάνεμο λιμάνι μπορεί να καταλήξει.

ΥΓ3: Οταν εκδίδεις έναν νόμο πρέπει - κατά Πλάτωνα - να ορίζεις και τον ωφελούμενο. Η Δημοκρατία, π.χ., ψηφίζει και εφαρμόζει δημοκρατικούς νόμους. Αισθάνεται κανείς κάτι τέτοιο σήμερα;

--Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός