Οι γκλαμουροσελεμπριτάδες είτε δεν μπορεί να μας αφορούν είτε μπορεί και να μας αφορούν, να τους συμμεριζόμαστε. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δουλειά καθενός να υποδεικνύει στους άλλους πού θα πάνε, πώς θα διασκεδάσουν, με ποιους. Είτε πάνε για γλέντι και για επίδειξη στο Ντουμπάι, είτε για εθελοντικό μάζεμα καφέ στην Κούβα. Σημασία έχει να τηρούν τους κανόνες, κι όταν γυρίσουν να υποστούν τον αναγκαίο εξαναγκασμό που ζητεί η πολιτεία για να αποκλειστεί ότι, αν έχουν μολυνθεί, θα μεταδώσουν τον ιό. Σημασία έχει να κάνουν το τεστ που ζητείται και να μείνουν καραντίνα. Αν σπάσουν την καραντίνα, τότε ναι, πρέπει να υποστούν το τίμημα της παραβίασης των κανόνων. Αλλά όταν δεν παραβιάζουν κανέναν κανόνα, γιατί πρέπει να τους κατασπαράξουμε; Για την αισθητική τους; Για την έλλειψή της;

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/01/21

Φθόνος για γκλαμουροσελεμπριτάδες


Θα μπορούσε να είναι αποτέλεσμα μιας παραίσθησης, που τη δημιούργησε ο εγκλεισμός λόγω της πανδημίας σε συνδυασμό με τη στέρηση των προνομίων που παρέχει η άσκηση της εξουσίας. Αλλά οι εκδηλώσεις κοινωνικού φθόνου που εκφράζονται μέσω της αριστερής ηθικολογίας αφθονούν, οπότε τείνω να πιστέψω ότι το πρόβλημα είναι μόνιμο, διαρκές. Και παρότι εκφράζεται ηθικολογικά, στην ουσία είναι βαθύτατα ιδεολογικό. Και έχει να κάνει με την επιδερμική αριστερή αντίληψη που θεωρεί πως ό,τι δεν μας συμπεριλαμβάνει είναι κοινωνικός αποκλεισμός και πρέπει να καταλυθεί, να ανατραπεί. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τις ημέρες της εορταστικής ανάπαυλας, κάποιοι Ελληνες βρέθηκαν για αναψυχή στο εξωτικό Ντουμπάι. Είναι πλούσιοι εκπρόσωποι μιας ρηχής ελληνικής αστικής τάξης, όπως κατηγορήθηκαν, που νοιάζονται για την πάρτη τους και αρνούνται να συμμετάσχουν στα κοινά παθήματα τα οποία υφιστάμεθα λόγω της πανδημίας; Κουραφέξαλα. Είναι απλά είδωλα μιας υποκουλτούρας του φαίνεσθαι, πρόσωπα κυρίως που ζουν για και από την κοσμικότητα. Είναι τα πρόσωπα που συναντούμε σε κουτσομπολίστικα περιοδικά, που κάνουν καριέρα για τη συμμετοχή τους σε επιδείξεις ασημαντότητας, τυπικοί κοινωνοί μιας γυαλιστερής και συχνά ψεύτικης χλιδής. Οι γκλαμουροσελεμπριτάδες. Απομεινάρια μιας εποχής που παρήλθε με τη χρεοκοπία της χώρας το 2010.

Είναι εχθροί μας; Προσωπικά, μου είναι αδιάφοροι - δεν είμαι περίεργος για τη ζωή τους ούτε για την κουλτούρα τους ούτε μπορώ να διασκεδάσω με τον ίδιο τρόπο. Αλλά ως εκεί. Στις δημοκρατίες, δεν πέφτει λόγος σε κανέναν να υποδεικνύει ποια είναι η σωστή δημόσια συμπεριφορά και ποια η λάθος, δεν έχει το δικαίωμα. Το μέτρο της δημόσιας συμπεριφοράς κάθε πολίτη δεν είναι η κουλτούρα όσων δεν συμμερίζονται τον τρόπο έκφρασής του ή η αισθητική τους.

Προσωπικώς, λόγω της δουλειάς μου, περιγράφω τις κοινωνικές συμπεριφορές και δικαιούμαι, πιστεύω, να επικρίνω εκείνες που βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο. Είχα δικαίωμα και υποχρέωση να είμαι, π.χ., απέναντι στους Αγανακτισμένους το 2011, διότι διακινούσαν, ηθελημένα ή άθελά τους, ένα ψέμα ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια αυταπάτη - και αποδείχτηκε ότι η αυταπάτη τους έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από δυνάμεις του αριστερού και του δεξιού λαϊκισμού. Εχω δικαίωμα και υποχρέωση να είμαι απέναντι στην κοινωνική ανευθυνότητα όσων περιφρονούν τα μέτρα της πολιτείας για τον περιορισμό της πανδημίας ή όσων συμμετέχουν στο λεγόμενο αντιεμβολιαστικό κίνημα.


Οι γκλαμουροσελεμπριτάδες είτε δεν μπορεί να μας αφορούν είτε μπορεί και να μας αφορούν, να τους συμμεριζόμαστε. Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι δουλειά καθενός να υποδεικνύει στους άλλους πού θα πάνε, πώς θα διασκεδάσουν, με ποιους. Είτε πάνε για γλέντι και για επίδειξη στο Ντουμπάι, είτε για εθελοντικό μάζεμα καφέ στην Κούβα. Σημασία έχει να τηρούν τους κανόνες, κι όταν γυρίσουν να υποστούν τον αναγκαίο εξαναγκασμό που ζητεί η πολιτεία για να αποκλειστεί ότι, αν έχουν μολυνθεί, θα μεταδώσουν τον ιό. Σημασία έχει να κάνουν το τεστ που ζητείται και να μείνουν καραντίνα. Αν σπάσουν την καραντίνα, τότε ναι, πρέπει να υποστούν το τίμημα της παραβίασης των κανόνων. Αλλά όταν δεν παραβιάζουν κανέναν κανόνα, γιατί πρέπει να τους κατασπαράξουμε; Για την αισθητική τους; Για την έλλειψή της;

Κιθαρωδούν και ου φονεύουν - και γούστο τους και καπέλο τους.

Το μίσος για την επιτυχία

Τα βόλια της κριτικής για την παρουσία του στο Ντουμπάι πήραν και τον δημοφιλή πρωταθλητή του τένις, τον Ελληνα Στέφανο Τσιτσιπά, ο οποίος γιόρτασε την αλλαγή του χρόνου σε ένα κλαμπ. Ριψοκίνδυνο εν μέσω πανδημίας;

Καταρχήν, ο έλληνας πρωταθλητής δεν έκανε κάτι παράνομο. Επιπλέον, θα ήταν παράλογο να μην έχει λάβει μέτρα προστασίας, εκτός των άλλων διότι είναι περίοδος αγωνιστικών υποχρεώσεων και ενδεχόμενη προσβολή του από τον ιό, ακόμα κι αν λόγω της ηλικίας του δεν θα είχε σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του, θα μπορούσε να επηρεάσει την αγωνιστική του ετοιμότητα.

Ομως ο Τσιτσιπάς δεν βρέθηκε στο Ντουμπάι για να ξεσαλώσει απολαμβάνοντας τη δημοσιότητα της δημοτικότητάς του. Εκεί προετοιμάζεται για το τουρνουά Australian Open, που ακολουθεί σε λίγες μέρες – και τις δύο προηγούμενες χρονιές επίσης στο Ντουμπάι προετοιμάστηκε.

Στο επίκεντρο της παγκόσμιας δημοσιότητας, είτε λόγω αθλήματος (που θεωρείται αριστοκρατικό) είτε λόγω της αδιαφορίας του να επιζητήσει τη λαϊκότητα, ο έλληνας πρωταθλητής δεν ευνοεί τις εύκολες ταυτίσεις. Επιπλέον, στο τένις κυκλοφορεί πολύ χρήμα, άρα πολλαπλασιάζεται ο κοινωνικός φθόνος για τους πετυχημένους αστέρες του. Αλλά η γενικευμένη επίθεση εναντίον του για μια δήθεν προκλητική συμπεριφορά που δεν επέδειξε, χωρίς επιβεβαίωση των πραγματικών δεδομένων, είναι κάτι παραπάνω από κοινωνικός φθόνος. Είναι μίσος για έναν επιτυχημένο. Μίσος που, ενίοτε, εκφράζεται και ως ταξική απέχθεια.