Το Κοινοβούλιο, ως όργανο του «συστήματος», βρέθηκε στο στόχαστρο διαφόρων κινημάτων και μετά την ελληνική χρεωκοπία. Με μούντζες (χειρονομία που δεν ήξεραν να την ξεπατικώσουν οι αμερικανοί εισβολείς) και συνθήματα τύπου «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» ή «Κουφάλες, κουφάλες έρχονται κρεμάλες», στις 5 Μαΐου 2010, τη μέρα του εμπρησμού της Μαρφίν με τρεις νεκρούς, κουκουλοφόροι με ξύλα και μαχαίρια βγήκαν μέσα από τη μεγάλη διαδήλωση κατά του πρώτου Μνημονίου και επιχείρησαν να εισβάλουν στη Βουλή. Τους απέτρεψε η αστυνομία. Την 1η Ιουνίου 2011, η οργή ήταν πια παλλαϊκή. Τη νύχτα οι βουλευτές φυγαδεύτηκαν μέσα από τον Εθνικό Κήπο για να μην πέσουν στα χέρια των Αγανακτισμένων, που τους περίμεναν με κρεμάλες. Την επομένη, η «Αυγή» είχε μονολεκτικό πρωτοσέλιδο: «Τρέμουν». Αλλά «ΤΑ ΝΕΑ» έβλεπαν σωστά: «Στη χώρα μας συγκροτείται και διογκώνεται ένα αντικοινοβουλευτικό, αντιδημοκρατικό και κυρίως αντισυστημικό ρεύμα». Αλλά οι Αγανακτισμένοι συνέχισαν να βρίσκονται με κρεμάλες και απειλή βίας μπροστά στη Βουλή. Και στις 20 Οκτωβρίου 2011 επιχείρησαν νέα εισβολή, την οποία αυτή τη φορά απέκρουσαν οι οργανωμένες δυνάμεις του ΚΚΕ - ένας οπαδός του, μάλιστα, υπέστη έμφραγμα και πέθανε. Η Αλέκα Παπαρήγα είχε τότε πει ότι το κίνημα συνολικά, από τον ΣΥΡΙΖΑ έως τον αντιεξουσιαστικό χώρο, είναι ύποπτο για «κουκουλοφορισμό»....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 08/01/21

Ανεμομαζέματα, διαβολοσκορπίσματα

Διαβάζω την «Αυγή» της 18 Οκτωβρίου 2017, μια μέρα μετά τη συνάντηση Τσίπρα - Τραμπ στον Λευκό Οίκο, όταν ο τότε έλληνας πρωθυπουργός και σήμερα αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε δηλώσει ότι «ο τρόπος που (ο Τραμπ) αντιμετωπίζει την πολιτική μπορεί να μοιάζει διαβολικός αλλά είναι για καλό». Πανηγυρίζει πρωτοσέλιδα η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ. «Στρατηγικοί εταίροι» ήταν ο κύριος τίτλος της και ένα «σεντόνι» ανήγγελλε μια σειρά από ωφελήματα. Ο επαρχιωτισμός στα καλύτερά του.

Προχθές, μετά την εισβολή των τραμπικών στο Καπιτώλιο, ο πρόεδρος Τσίπρας, αρχηγός πλέον της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εμφανίστηκε οργισμένος με τους οπαδούς εκείνου για τον οποίο ήταν περήφανος που τον γνώρισε. Πρόκειται για «ντροπιαστικές εικόνες ακροδεξιάς βίας», έγραψε στο Τwitter. Τελείωσαν τα ανεμομαζέματα, επιστροφή στα διαβολοσκορπίσματα.

Ηταν απλώς ακροδεξιοί οι εισβολείς στο Καπιτώλιο; Πρωτίστως ήταν αγανακτισμένοι με τους δημοκρατικούς θεσμούς και με την εκλογική διαδικασία. Κυρίως ήθελαν να εκμηδενίσουν τους πολιτικούς αντιπάλους τους και στο πρόσωπό τους να ισοπεδώσουν τα θεσμικά αντίβαρα της αμερικανικής δημοκρατίας. Το Καπιτώλιο ήταν γι' αυτούς το σύμβολο του κοινοβουλευτισμού, του «υπέρτατου κακού», αφού στερεί την εξουσία από τον αρχηγό τους, που θα επανέφερε «την Αμερική στους Αμερικανούς».

Το Κοινοβούλιο, ως όργανο του «συστήματος», βρέθηκε στο στόχαστρο διαφόρων κινημάτων και μετά την ελληνική χρεωκοπία. Με μούντζες (χειρονομία που δεν ήξεραν να την ξεπατικώσουν οι αμερικανοί εισβολείς) και συνθήματα τύπου «Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή» ή «Κουφάλες, κουφάλες έρχονται κρεμάλες», στις 5 Μαΐου 2010, τη μέρα του εμπρησμού της Μαρφίν με τρεις νεκρούς, κουκουλοφόροι με ξύλα και μαχαίρια βγήκαν μέσα από τη μεγάλη διαδήλωση κατά του πρώτου Μνημονίου και επιχείρησαν να εισβάλουν στη Βουλή. Τους απέτρεψε η αστυνομία.

Την 1η Ιουνίου 2011, η οργή ήταν πια παλλαϊκή. Τη νύχτα οι βουλευτές φυγαδεύτηκαν μέσα από τον Εθνικό Κήπο για να μην πέσουν στα χέρια των Αγανακτισμένων, που τους περίμεναν με κρεμάλες. Την επομένη, η «Αυγή» είχε μονολεκτικό πρωτοσέλιδο: «Τρέμουν». Αλλά «ΤΑ ΝΕΑ» έβλεπαν σωστά: «Στη χώρα μας συγκροτείται και διογκώνεται ένα αντικοινοβουλευτικό, αντιδημοκρατικό και κυρίως αντισυστημικό ρεύμα». Αλλά οι Αγανακτισμένοι συνέχισαν να βρίσκονται με κρεμάλες και απειλή βίας μπροστά στη Βουλή. Και στις 20 Οκτωβρίου 2011 επιχείρησαν νέα εισβολή, την οποία αυτή τη φορά απέκρουσαν οι οργανωμένες δυνάμεις του ΚΚΕ - ένας οπαδός του, μάλιστα, υπέστη έμφραγμα και πέθανε. Η Αλέκα Παπαρήγα είχε τότε πει ότι το κίνημα συνολικά, από τον ΣΥΡΙΖΑ έως τον αντιεξουσιαστικό χώρο, είναι ύποπτο για «κουκουλοφορισμό».

Γιατί ανακαλώ λεπτομέρειες από τη δική μας περίοδο αμφισβήτησης της δημοκρατίας, που τελείωσε με την κατάληψη της εξουσίας από τμήμα των δικών μας Αγανακτισμένων, αριστερών και ακροδεξιών μαζί, οι οποίοι στο όνομα του αντιμνημονιακού αγώνα υπέγραψαν ακόμα ένα Μνημόνιο. Και για να πω κάτι που δεν αρέσει σε διαφόρους που, όπως ο πρόεδρος Τσίπρας, σήμερα ορκίζονται στην αμνησία και στη λήθη εκείνης της περιόδου, προσαρμόζοντας όπως τους βολεύει τα συμβάντα:

Υπάρχουν, όντως, κοινωνικές δυνάμεις παραγκωνισμένες και ηττημένες - και στην Αμερική του Τραμπ, και στην Ελλάδα της χρεωκοπίας. Αλλά οι απόπειρες κατάλυσης της δημοκρατικής τάξης, από κυνικούς εξουσιαστές, απλώς τους χρησιμοποίησε και τους χρησιμοποιεί - διότι στόχος τους είναι το κράτος σε βάρος των δημοκρατικών θεσμών και των θεσμικών αντίβαρων που τους διασφαλίζουν.

Ευτυχώς, όπου αποδεικνύεται ισχυρή, στο τέλος κερδίζει η δημοκρατία.

Πολιτική αναισθησία

Ενα από τα κάστρα που προσπάθησε να αλώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, από το φθινόπωρο του 2015, ήταν το κάστρο του πολιτισμού. Ο τότε υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς, αφού απέλυσε τον Γιώργο Λούκο από το Φεστιβάλ Αθηνών επιτρέποντας να αιωρείται η δυσφήμηση ότι είναι καταχραστής, έβαλε στο στόχαστρο και άλλους πολιτιστικούς θεσμούς, ανάμεσά τους το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ο τότε πρόεδρός του Δημήτρης Εϊπίδης, απειλούμενος και φοβούμενος ότι θα εκδιωχθεί επίσης συκοφαντούμενος, υπέβαλε την παραίτησή του. Δεν γλίτωσε, παραπέμφθηκε στα δικαστήρια μεταξύ άλλων κατηγορούμενος ότι ατύπως επωφελήθηκε οικονομικά από τη θέση του - και απαλλάχθηκε μόλις στις 7 του περασμένου Δεκεμβρίου, μαζί με τον Γιάννη Μπουτάρη και άλλους πέντε αδίκως κατηγορηθέντες.

Κατόπιν αυτών, περίμενα ότι ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε οι βουλευτές του θα είχαν το θράσος να παριστάνουν τους τεθλιμμένους μετά τον θάνατό του προχθές. Γι' αυτούς ήταν ένα πιόνι που έπρεπε να το καθαρίσουν για να αναλάβουν, νόμιζαν, δικοί τους. Το ότι βλέπω ανακοινώσεις της υπεύθυνης Πολιτισμού Σίας Αναγνωστοπούλου ή της βουλεύτριας Κυριακής Μάλαμα, που του πλέκουν το εγκώμιο, αποδεικνύει ότι οι νεκροί είναι ανυπεράσπιστοι μπροστά στο θράσος της πολιτικής αναισθησίας τυχοδιωκτών, που αν κρίνουν ότι έχουν όφελος επιδιώκουν να προσεταιριστούν ακόμα κι εκείνους που πολέμησαν όταν δεν θα μπορούν να αντιδράσουν.