Ο χθεσινός ανασχηματισμός της κυβέρνησης έχει πολλά χαρακτηριστικά τακτικισμού, αποφασίστηκε ως εξάρτημα επικοινωνιακής πολιτικής και δεν στέλνει μηνύματα αλλαγής στρατηγικής. Εκφράζει μάλλον βούληση για εξασφάλιση μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας σε σημαντικούς τομείς, προκειμένου να επιτευχθούν στρατηγικοί στόχοι της κυβέρνησης. Κυρίως όμως έγινε για να χρησιμεύσει σαν εργαλείο «εσωτερικών τακτοποιήσεων» υπό την έννοια της «διόρθωσης» κάποιων κομματικών και παραταξιακών ισορροπιών, αλλά και προσέγγισης δυσαρεστημένων κοινών –π.χ. στον πολιτισμό–, χωρίς ωστόσο να προσφέρει… χαρά ικανοποίησης στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Δεν αντικαταστάθηκε κάποιος υπουργός από εκείνους που υπήρξαν στόχοι του ΣΥΡΙΖΑ κατά καιρούς. Η έκπληξη ήταν η «εκπαραθύρωση» του Τ. Θεοδωρικάκου. Ετσι λοιπόν: – Εγινε μία προσπάθεια να ενισχυθεί το «δεξιό» προφίλ της κυβέρνησης, κυρίως με την τοποθέτηση του Μ. Βορίδη στο υπουργείο Εσωτερικών, και παράλληλα να αυξηθεί ο αριθμός των κοινοβουλευτικών και των γυναικών στην κυβέρνηση, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και γεωγραφικές κατανομές, χωρίς όμως να θιγεί το επιτελείο των τεχνοκρατών που επέλεξε ο Κυρ. Μητσοτάκης ερχόμενος στην εξουσία. Το πολυάριθμο κυβερνητικό σχήμα εξυπηρετεί και αυτές τις ανάγκες. – Η παρουσία του Μ. Βορίδη στο υπουργείο Εσωτερικών, μαζί με τον Στ. Πέτσα και σε συνδυασμό με την τοποθέτηση του Αγγ. Συρίγου στο υπουργείο Παιδείας με αρμοδιότητα την ανώτατη παιδεία, αλλά και η διατήρηση του Μιχ. Χρυσοχοΐδη, ενδεχομένως να δείχνουν και μια αποφασιστικότητα αντιμετώπισης των «μπαχαλάκηδων» στην καθημερινότητα και στα πανεπιστήμια. – Η μεταπήδηση του Κ. Χατζηδάκη στο υπουργείο Εργασίας από το υπουργείο Ενέργειας και Περιβάλλοντος ερμηνεύεται σαν απόφαση να ενισχυθεί ένας πολύ κρίσιμος τομέας για την κοινωνία και την κυβέρνηση, όχι μόνο κατά τη διάρκεια της πανδημίας, αλλά και στη συνέχεια. Πολλοί πιστεύουν ότι ο ανασχηματισμός και το κυβερνητικό σχήμα που προέκυψε αποτελούν ένδειξη εκλογών μέσα στο 2021. Προς το παρόν, ας αρκεστούμε στη διαπίστωση πως αφήνει ανοιχτό αυτό το ενδεχόμενο. Η κατάσταση είναι ρευστή και όλα θα εξαρτηθούν από τις επιδόσεις της κυβέρνησης στον εμβολιασμό και τις εξελίξεις στην οικονομία.

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/01/21

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/01/21

https://www.kathimerini.gr/opinion/561217141/aparaitites-diorthoseis-2/

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/01/21

https://www.kathimerini.gr/opinion/561217117/ergaleio-o-anaschimatismos/

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/01/21

https://www.kathimerini.gr/opinion/561217141/aparaitites-diorthoseis-2/

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/01/21

https://www.kathimerini.gr/opinion/561217114/makis-voridis-varytis/

  κρίσης, γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε, από το Σύνταγμα του 1975, αυξημένες αρμοδιότητες και συγχρόνως είχε και σημαντικά αποκλίνουσα οπτική για τον γεωπολιτικό προσανατολισμό της Ελλάδας από τον πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου. Ευτυχώς οι δύο πολιτικοί ηγέτες βρήκαν πολύ γρήγορα ένα modus vivendi, καθώς ο τότε πρωθυπουργός έκανε αμέσως στροφή προς τον ρεαλισμό, αποδεχόμενος πλήρως τις δύο κεντρικές σταθερές που προηγουμένως αμφισβητούσε: την ένταξη στην ΕΟΚ και την παραμονή στο ΝΑΤΟ.

Η συγκέντρωση όλων των εξουσιών στον πρωθυπουργικό πόλο είχε ως άμεση συνέπεια όλα τα θετικά ή αρνητικά της κυβέρνησης να τα πιστώνεται ή χρεώνεται ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Δεν υπάρχει, από το 1986, κάποιος θεσμικός παράγοντας που να προβάλλει εμπόδια στην άσκηση της πολιτικής του. Οι οποιοιδήποτε συμβιβασμοί είναι αποτέλεσμα δικών του επιλογών και όχι εξ ανάγκης. Αρα και ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης –αναδόμηση στην πασοκική διάλεκτο– φέρει τη δική του σφραγίδα. Κάνει τις επιλογές του και στο τέλος κρίνεται.

Θυμάμαι, σε παλαιότερες εποχές, ένα βασικό κριτήριο ήταν η εκπροσώπηση στην κυβέρνηση στελεχών όσο το δυνατόν πιο πολλών γεωγραφικών διαμερισμάτων. Ενα άλλο κριτήριο ήταν η τήρηση των εσωκομματικών ισορροπιών, κάτι που είχε αρνητικά αποτελέσματα για το κυβερνητικό έργο. Χωρίς να παραβλέπουμε τον ρόλο που έπαιζαν στον σχηματισμό και στον ανασχηματισμό των κυβερνήσεων συγκεκριμένα οικονομικά κέντρα.

Σήμερα, ο πρωθυπουργός είναι πολιτικά πανίσχυρος και δεν έχει καμία ανάγκη να τηρεί ισορροπίες. Νομίζω πως το βασικό κριτήριό του τόσο στον σχηματισμό της κυβέρνησης όσο και στον ανασχηματισμό της είναι αποκλειστικά η πολιτική αποτελεσματικότητα, καθώς η κυβέρνηση είναι μια ομάδα κρούσης που συγκροτεί ο ίδιος με γνώμονα την παραγωγή έργου. Στην ιδανική μορφή της είναι ένα ομοιογενές σύνολο που υπηρετεί, υπό τον έλεγχο και την αξιολόγηση του πρωθυπουργού, ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, για το οποίο και θα κριθεί.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/01/21