Ελαβα ανακοίνωση χθες του Συλλόγου Ιδιωτικών Υπαλλήλων «Ενωση», που καταγγέλλει διάφορα ανατριχιαστικά πράγματα τα οποία συμπεριλαμβάνονται σε τροποποιητική (μετά κορωνοϊό) σύμβαση εργασίας γνωστής εταιρείας καλλυντικών, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, προβλέπει τα ακόλουθα: «ανέκκλητη συγκατάθεση για διενέργεια ελέγχων επιπέδου αλκοόλ, ναρκωτικών ή και παραισθησιογόνων ουσιών, χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, ψυχολογικών τεστ κ.ά.», ενώ εν συνεχεία ο/η εργαζόμενος/η υποχρεούται να δηλώσει ότι «συναινεί στη λήψη δειγμάτων βιομετρικών και βιολογικών στοιχείων προς έλεγχο (αίμα, σίελο) καθ' όλη τη διάρκεια της σύμβασής του». Πού ζούμε ακριβώς; Σε ποια χώρα και σε ποια Δημοκρατία, κύριε Βρούτση μου; .. Η συγκεκριμένη ανακοίνωση που μου απέστειλε η «Ενωση» (με την ευκαιρία, ελπίζω το υπουργείο Εργασίας να ασχοληθεί με το θέμα), ουσιαστικά με «παρότρυνε» να διαβάσω τη συνέντευξη του γενικού διευθυντή του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας Γαβριήλ Σακελλαρίδη, φίλου μου. Ο Γαβριήλ έδωσε μια συνέντευξη Στο Κόκκινο χθες το μεσημέρι, και από όσα είπε με αφορμή την κυκλοφορία σε μορφή e-book βιβλίου υπό τον τίτλο «Αγώνας σε Καιρούς Αβεβαιότητας: Ανθρώπινα Δικαιώματα και Πανδημία», απομόνωσα τα ακόλουθα: «Είτε μείνει πίσω μας η πανδημία και το lockdown είτε υπάρξει επανάληψη από το φθινόπωρο, είναι σημαντικό να αναγνώσουμε την κατάσταση, να αντιληφθούμε ότι αυτή η περίοδος μπορεί να είναι καθοριστική για τον κόσμο, όπως τον ξέρουμε (...) το ζήτημα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, έρχεται στο προσκήνιο ειδικά αν επεκταθούν σε σειρά από ζητήματα που δεν άπτονται μόνο στο κομβικό των ατομικών ελευθεριών, αλλά στα κοινωνικά δικαιώματα στην υγεία, την εργασία, την αξιοπρεπή διαβίωση, τα ψηφιακά δικαιώματα».

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 04/06/20

Λάθος συνταγή

Η ασφαλέστερη μέθοδος για να παραμείνει ένας κακός υπουργός στη θέση του, είναι να ζητήσει η αντιπολίτευση και δη η αξιωματική, την αντικατάστασή του. Αυτόν τον βασικό κανόνα τον έχουν εφαρμόσει πολλοί κατά το παρελθόν, διότι φέρνει τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα. Ουδείς πρωθυπουργός καταδέχεται να κάνει αυτό που θα του ζητήσει μετ' επιτάσεως η αντιπολίτευση, διότι αν το επιχειρήσει αμέσως θα φανεί ότι εν τέλει είναι όμηρος της αντιπολίτευσής του. Το σκέφθηκα χθες, διαβάζοντας ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ με την οποία επιτίθεται κατά μέτωπον κατά του Χάρη Θεοχάρη, υπουργού Τουρισμού, για διάφορα που έχει πει και έχει κάνει, και ζητά από τον Πρωθυπουργό να τον παραιτήσει. Γιατί επιμένει να ζητάει την παραίτησή του, γνωρίζοντας ότι δεν θα συμβεί αυτό; Επειδή ευελπιστεί ότι θα κάνει και άλλα λάθη τα οποία στο τέλος της ημέρας θα μετρήσουν εις βάρος της κυβέρνησης.

Ο Μητσοτάκης όχι μόνο δεν εκδιώκει τον υπουργό Τουρισμού αλλά απόψε μάλιστα θα είναι μαζί στην παρουσία της καμπάνιας του marketing Greece (για την οποία σας έχω ενημερώσει καταλεπτώς προ καιρού...), ο Θεοχάρης είναι αυτός που θα προλογίσει τον Πρωθυπουργό.

Ο Θεοχάρης λοιπόν, που δεν είναι να πεις και ο υπουργός που «τα σπάει» με το ταλέντο και την παρουσία του, βρίσκεται στο επίκεντρο σκληρής εσωκυβερνητικής κριτικής για τις αστοχίες που έχει κάνει, με κορυφαία ίσως την εξαγγελία του χωρισμού των νησιών σε ζώνες επικινδυνότητας για τον κορωνοϊό - κορυφαία βλακεία εδώ που τα λέμε. Επίσης είναι αυτός που πλακώθηκε με τον υφυπουργό του Κόνσουλα - άλλα έλεγε ο ένας, άλλα ο άλλος - και στο τέλος αφού έπεσαν οι σχετικές καρπαζιές από το Μέγαρο Μαξίμου, εξέδωσαν... κοινό ανακοινωθέν για το πόσο καλά τα πάνε - γέλαγε ο κόσμος.

Σύσταση προς ΣΥΡΙΖΑ: μην του λέτε τίποτε του Μητσοτάκη για τον Θεοχάρη. Θα τον διώξει μόνος του...

Εργασιακός μεσαίωνας

Δεν ξέρω αν και αυτό είναι μια των επιπτώσεων της πανδημίας του κορωνοϊού, η ουσία είναι ότι μερικοί μερικοί βρήκαν την ευκαιρία να σαλαμοποιήσουν τα δικαιώματα των εργαζομένων, και να δημιουργήσουν νέες συνθήκες εργασίες που προσομοιάζουν με εκείνες που επικρατούν σε αυταρχικά καθεστώτα.

Ελαβα ανακοίνωση χθες του Συλλόγου Ιδιωτικών Υπαλλήλων «Ενωση», που καταγγέλλει διάφορα ανατριχιαστικά πράγματα τα οποία συμπεριλαμβάνονται σε τροποποιητική (μετά κορωνοϊό) σύμβαση εργασίας γνωστής εταιρείας καλλυντικών, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ, προβλέπει τα ακόλουθα: «ανέκκλητη συγκατάθεση για διενέργεια ελέγχων επιπέδου αλκοόλ, ναρκωτικών ή και παραισθησιογόνων ουσιών, χρήση ψυχοτρόπων ουσιών, ψυχολογικών τεστ κ.ά.», ενώ εν συνεχεία ο/η εργαζόμενος/η υποχρεούται να δηλώσει ότι «συναινεί στη λήψη δειγμάτων βιομετρικών και βιολογικών στοιχείων προς έλεγχο (αίμα, σίελο) καθ' όλη τη διάρκεια της σύμβασής του».

Πού ζούμε ακριβώς; Σε ποια χώρα και σε ποια Δημοκρατία, κύριε Βρούτση μου;

Η «προφητεία»

Η συγκεκριμένη ανακοίνωση που μου απέστειλε η «Ενωση» (με την ευκαιρία, ελπίζω το υπουργείο Εργασίας να ασχοληθεί με το θέμα), ουσιαστικά με «παρότρυνε» να διαβάσω τη συνέντευξη του γενικού διευθυντή του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας Γαβριήλ Σακελλαρίδη, φίλου μου. Ο Γαβριήλ έδωσε μια συνέντευξη Στο Κόκκινο χθες το μεσημέρι, και από όσα είπε με αφορμή την κυκλοφορία σε μορφή e-book βιβλίου υπό τον τίτλο «Αγώνας σε Καιρούς Αβεβαιότητας: Ανθρώπινα Δικαιώματα και Πανδημία», απομόνωσα τα ακόλουθα: «Είτε μείνει πίσω μας η πανδημία και το lockdown είτε υπάρξει επανάληψη από το φθινόπωρο, είναι σημαντικό να αναγνώσουμε την κατάσταση, να αντιληφθούμε ότι αυτή η περίοδος μπορεί να είναι καθοριστική για τον κόσμο, όπως τον ξέρουμε (...) το ζήτημα των ανθρώπινων δικαιωμάτων, έρχεται στο προσκήνιο ειδικά αν επεκταθούν σε σειρά από ζητήματα που δεν άπτονται μόνο στο κομβικό των ατομικών ελευθεριών, αλλά στα κοινωνικά δικαιώματα στην υγεία, την εργασία, την αξιοπρεπή διαβίωση, τα ψηφιακά δικαιώματα».

Το προφητικό, με βάση τα όσα ήδη συμβαίνουν μετά το πρώτο κύμα του κορωνοϊού, βιβλίο, περιλαμβάνει κείμενα και άρθρα 26 συγγραφέων...

Συνδικαλιστικό αυτογκόλ

Δεν συνηθίζω να περιαυτολογώ, και πολύ περισσότερο να χρησιμοποιώ αυτό το βήμα για να αναφέρομαι σε προσωπικά μου ζητήματα, έστω και αν αυτά αποτελούν θέματα γενικότερου ενδιαφέροντος ή άπτονται θεμάτων δημοκρατίας. Ομως, οφείλω να κοινολογήσω την απίθανη παρέμβαση που επιχείρησε χθες η ΕΣΗΕΑ στο έργο της Προανακριτικής Επιτροπής η οποία διερευνά τις ευθύνες του γνωστού Παπαγγελόπουλου στο στήσιμο της σκευωρίας κατά δέκα πολιτικών προσώπων με αφορμή το σκάνδαλο της Novartis. Η παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ αφορά την κλήση ενώπιον της Προανακριτικής δημοσιογράφου η οποία έχει καταγγελθεί από μάρτυρες ότι λειτουργούσε παρά τον Παπαγγελόπουλο «διευκολύνοντάς» τον για όσα εκείνος μεθόδευε κατά καιρούς. Η ΕΣΗΕΑ λοιπόν στην ανακοίνωση που εξέδωσε αρχικά «εκφράζει την έκπληξή της» για την κλήση της δημοσιογράφου και εν συνεχεία αναφέρει ότι «δεν μπορεί να εγκαλείται το ρεπορτάζ και η ερευνητική δημοσιογραφία που αποτελούν συστατικά στοιχεία της ελευθερίας της ενημέρωσης».

Η ετερόκλητη συμμαχία η οποία διοικεί σήμερα το συνδικαλιστικό όργανο των δημοσιογράφων (συναπαρτίζεται από δεξιούς και συριζαίους συνδικαλιστές - λογικά πρέπει να είναι ο μοναδικός φορέας στη χώρα όπου τα «έχουν βρει» τόσο άριστα οι δεξιοί με τους συριζαίους...) προφανώς δεν διαβάζει ούτε τις εφημερίδες που μισθοδοτούν τα μέλη της - διότι οι περισσότεροι εξ αυτών, όπως η πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, δεν προσφέρουν καμιά εργασία, λόγω συνδικαλιστικής ιδιότητας (τρομάρα τους).

Η δημοσιογράφος που στηρίζουν έχει καταγγελθεί από περισσότερους του ενός μάρτυρες στην Προανακριτική Επιτροπή για τον ρόλο που κατά καιρούς φέρεται ότι είχε επωμιστεί στην εξυπηρέτηση των επιδιώξεων του Παπαγγελόπουλου. Το έχουν δε καταγράψει, με το νι και με το σίγμα, όλα τα μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά. Ποια ερευνητική δημοσιογραφία και κουραφέξαλα;

Αυτή λοιπόν η ετερόκλητη συμμαχία, τον περασμένο Ιανουάριο, όταν ο εισαγγελέας Διαφθοράς κύριος Αθανασίου κατήγγειλε στην Προανακριτική τον Παπαγελόπουλο, ότι απαίτησε από αυτόν να κατασκευάσει στοιχεία εις βάρος μου (αφού δεν μου έβρισκαν σε δεκάδες παράνομους ελέγχους τίποτε το μεμπτό) ώστε να με εξοντώσει το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑ επαγγελματικά, κοινωνικά, ηθικά, πολιτικά, οικονομικά, θεώρησε το πρωτοφανές περιστατικό ως κάτι το επουσιώδες. Κάτι το φυσιολογικό. Λες και συμβαίνει κάθε μέρα υπουργός Δικαιοσύνης να απαιτεί από υφιστάμενο του εισαγγελέα να «στήσει» έναν δημοσιογράφο, για να τον ακυρώσει, τον εκδικηθεί, τον εξοντώσει. Εξού και απέφυγε (η ετερόκλητη συμμαχία) επιμελώς να καταδικάσει την πρακτική αυτή, που παραπέμπει ευθέως σε μεθόδους αντιμετώπισης του Τύπου και των ανθρώπων του, από καθεστώτα της Λατινικής Αμερικής!

Μετά κλαίνε και οδύρονται ως ειδικοί, διότι η κοινωνία έχει απαξιώσει τον δημοσιογραφικό κλάδο. Με κάτι τέτοια που βλέπει η κοινωνία τι να κάνει δηλαδή;

ΚΑΙ ΑΚΟΜΗ: