"...Σε μία, ίσως και σε δύο γενιές Ελλήνων το άκουσμα και μόνον της λέξης «Αριστερά» θα προξενεί στην καλύτερη περίπτωση θυμηδία, στη χειρότερη αναφυλαξία. Το κάλεσμα σε συλλογικούς αγώνες, η υπεράσπιση απειλούμενων δικαιωμάτων, η επίκληση της κοινωνικής δικαιοσύνης ως έννοιας ευγενέστερης από τον δείκτη παραγωγικότητας θα φέρνουν στη μνήμη τα κούφια λόγια του Αλέξη Τσίπρα. Τις φωνασκίες της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Τις υλακές του Παύλου Πολάκη...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 08-09/06/19

"ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ",
του Χρήστου Χωμενίδη

Καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ σέρνεται προς τις κάλπες της 7ης Ιουλίου, καθώς ο αρχηγός και τα στελέχη του ετοιμάζονται άκεφα, πένθιμα σχεδόν, να ριχτούν σε μια μάχη ήδη καταδικασμένη, εμείς - κι ας μην υπήρξαμε ποτέ οπαδοί ή ψηφοφόροι τους κι ας συγκρουστήκαμε σφοδρά μαζί τους και ας υβριστήκαμε κι ας συκοφαντηθήκαμε από τα φερέφωνά τους - κάθε άλλο παρά χαιρεκακούμε. Κάθε άλλο παρά αδημονούμε να απολαύσουμε το κρύο πιάτο της εκδίκησης. Στοχαστικοί είμαστε, ίσα ίσα. Μελαγχολία μάς γεννούν τα πολύχρωμα - «κινηματικά», «ριζοσπαστικά» - ράκη. Κι ακόμα εντονότερη μελαγχολία τα πέντε χαμένα για τον τόπο χρόνια.

Ποτέ άλλοτε, κατά τον τελευταίο τουλάχιστον μισό αιώνα, μια πολιτική παράταξη δεν διέψευσε με τέτοιο παταγώδη τρόπο κάθε ελπίδα που είχε επενδυθεί επάνω της. Δεν αποδείχθηκε τόσο ανάξια της εμπιστοσύνης του λαού. Δεν εκφυλίστηκε ταχύτερα, σπιλώνοντας συνάμα με τον κυβερνητικό της βίο και πολιτεία την ιδεολογία που υποτίθεται ότι υπηρετούσε.

Σε μία, ίσως και σε δύο γενιές Ελλήνων το άκουσμα και μόνον της λέξης «Αριστερά» θα προξενεί στην καλύτερη περίπτωση θυμηδία, στη χειρότερη αναφυλαξία. Το κάλεσμα σε συλλογικούς αγώνες, η υπεράσπιση απειλούμενων δικαιωμάτων, η επίκληση της κοινωνικής δικαιοσύνης ως έννοιας ευγενέστερης από τον δείκτη παραγωγικότητας θα φέρνουν στη μνήμη τα κούφια λόγια του Αλέξη Τσίπρα. Τις φωνασκίες της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Τις υλακές του Παύλου Πολάκη.

Οι καιροί αλλάζουν έτσι κι αλλιώς ραγδαία. Ο παραδοσιακός διαχωρισμός του πολιτικού τόξου σε Αριστερά και Δεξιά ίσως πράγματι να μην έχει πλέον νόημα. Ας μη βαυκαλιζόμαστε ωστόσο. Και η πιο χρηστή και η πιο ανοιχτόμυαλη συμπολίτευση που ομνύει στον οικονομικό φιλελευθερισμό έχει ανάγκη από μια αντιπολίτευση η οποία να έχει ρίζες στον σοσιαλισμό, στη σοσιαλδημοκρατία έστω. Ειδάλλως το εθνικό σκάφος παίρνει νερά. Μπατάρει.

Πότε χάθηκε το ουσιαστικό παιχνίδι για τον ΣΥΡΙΖΑ, εξανεμίστηκε η ελπίδα να αφήσει θετικό αποτύπωμα; Πότε πήρε τη λάθος στροφή, η οποία ανέδειξε τον χειρότερο εαυτό του και τον οδήγησε στον σημερινό του κατήφορο;

Κάποιοι θα πουν πως το μοιραίο σφάλμα στάθηκε η πρεμούρα του για την εξουσία. Εάν έκανε δεκαοκτώ μήνες υπομονή, εάν άφηνε τους «Σαμαροβενιζέλους» να ολοκληρώσουν τη θητεία τους τον Ιούνιο του 2016, εάν δεν τορπίλιζε αλλά αντιθέτως συναινούσε στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας στα τέλη του 2014, ίσως να παραλάμβανε μια χώρα ελεύθερη από Μνημόνια. Οι άλλοι θα είχαν κάνει τη βρώμικη δουλειά. Στον ΣΥΡΙΖΑ θα έπεφτε ο κλήρος να επανοικοδομήσει την Ελλάδα. Πόσο ευνοϊκότερη μπορεί να φανεί απέναντί σου η Ιστορία;

Κάποιοι θα επισημάνουν ότι και τον Ιανουάριο του 2015, μετά τις πρώτες νικηφόρες για τον ΣΥΡΙΖΑ εκλογές, οι άνεμοι ήταν ούριοι. Η Ευρώπη αισθανόταν ότι απέναντι στην Ελλάδα είχε φερθεί με υπερβολική αυστηρότητα, τιμωρητικά. Η εικόνα και μόνο του νεαρού χαμογελαστού Αλέξη Τσίπρα σήκωνε κύματα συμπάθειας στη διεθνή κοινή γνώμη. Ελάχιστη διπλωματικότητα αν είχε δείξει, στοιχειώδη ρεαλισμό στα αιτήματά του, διόλου δεν αποκλείεται οι θεσμοί να είχαν φανεί απέναντί του απροσδόκητα γενναιόδωροι.

Αντί για αυτό, ήρθε ο Βαρουφάκης με τα «γουάου» και με τα «τσίκεν γκέιμ» του - παιχνίδια στην πλάτη ενός ολόκληρου λαού… Ηρθαν το συνταγματικά παράτυπο και πολιτικά έωλο δημοψήφισμα, το κλείσιμο των τραπεζών, ο θρίαμβος του παραλογισμού και της μισαλλοδοξίας… Ηρθε η δεκαεπτάωρη κατ' ευφημισμόν διαπραγμάτευση - ο ευρωπαίος Αχιλλέας να σέρνει το πτώμα του έλληνα Εκτορα γύρω από τα τείχη… Ηρθε η κωλοτούμπα και το τρίτο αχρείαστο Μνημόνιο.

Ολα τα παραπάνω ξεπλύθηκαν - υποτίθεται - στις κάλπες του Σεπτεμβρίου του 2015, όπου οι ψηφοφόροι ανανέωσαν παραζαλισμένοι την εμπιστοσύνη τους στον ΣΥΡΙΖΑ. Εναν ΣΥΡΙΖΑ που ιδεολογικά είχε απομείνει άδειο κέλυφος, για μόνη δε στρατηγική του είχε το κατσίκωμα στην εξουσία για όσο καιρό γινόταν περισσότερο.


Στην παρούσα στήλη, τέλη Αυγούστου του 2015, έγραφα πως όποιοι συριζαίοι διατηρούν τον εαυτό τους θα 'πρεπε να εύχονται να χάσουν τις εκλογές. Το πιστεύω ακόμα. Ακράδαντα. Επί τριάμισι χρόνια άλλο δεν παρακολουθούμε παρά το θλιβερό φυλλορρόημα ενός γάμου που ακολούθησε έναν φλογερό έρωτα. Απαξ το πάθος καταντήσει ρουτίνα, τίποτα δεν σε σώζει. Ούτε οι κρουαζιέρες στις θαλαμηγούς ούτε οι υγραντήρες πούρων στο Μαξίμου.

Οι πιο πραγματιστές διατείνονται ότι η υπόθεση «πρώτη φορά Αριστερά» ήταν εξαρχής καταδικασμένη.

«Οταν από ριζοσπάστης γίνεσαι εν μια νυκτί λαϊκιστής, όταν ανενδοίαστα εξαλλάσσεις τη σεβαστή "Αυγή" σε "Αυριανή", όταν συμμαχείς ευχαρίστως με την ψεκασμένη Δεξιά, χωρά αμφιβολία πως την κακιά την ώρα την έχεις μέσα σου;».

«Μα εάν δεν τα έκανε όλα αυτά», τη βγαίνεις στο κυνικότερο, «ίσως να είχε μείνει στο 4%...».

«Και που έφτασε στο 36% τι κατάλαβε; Τι κέρδισε μακροπρόθεσμα; Ανεμομαζώματα, διαβολοσκορπίσματα».